Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

Hoe familie delen?

Hallo,
Vorig jaar augustus ben ik weggegaan bij mijn vrouw (en daarmee praktisch gezien helaas ook deels bij mijn gezin). Omdat ik al een tijd verliefd was op een ander. Ik heb dat gepoogd in een polyamouseuze relatievorm te gieten, maar het werd voor alle drie de betrokkenen totaal onwenselijk en uiteindelijk onhoudbaar.

Sindsdien heb ik een huurflat gevonden, hebben we een half jaar later de officiële scheiding in gang gezet, middels een mediator, waarmee we ook een 'afsluitingsgesprek' hebben gehad. Ons koophuis is 'verdeeld', ik heb me uit laten kopen. Ik heb therapie gehad om mijn schuldgevoel wat meer te verwerken en om te leren me meer uit te spreken. Heb inmiddels nog steeds een relatie met dezelfde vriendin.
Ik heb twee kinderen, jonger(12jr) en dochter (15jr). 
Ik vind dat ik geen slecht huwelijk had. Tot het laatst hebben we gepoogd het te laten werken. Hoewel ik met terugwerkende kracht toch ook wel dingen zie waar mijn ex-vrouw al veel eerder zelf hulp had moeten zoeken.
Goed, na deze lange inleiding;
Mijn ex-vrouw is nog steeds heel boos, op mij en met name op mijn vriendin.
Zij heeft zelf geen familie. Ik wilde haar onderdeel laten blijven van mijn familie, omdat ik niet wil dat ze 'ook dat nog kwijtraakt'.
Tegelijk wil ik mijn nieuwe vriendin 'gewoon' mee kunnen nemen naar mijn ouders, naar verjaardagen etc.

Mijn dochter verwijt mij de hele situatie. Ondanks de therapie voelt dat voor mij nog steeds wel als terecht.
Wanneer ik mijn dochter graag wil zien op een familie-verjaardag, dan is het nu een soort van package deal, zij komt alleen als haar moeder ook komt. Die komt alleen als mijn vriendin niet komt. 
Mijn vriendin wil ook gewoon mee kunnen naar mijn familie. Tot nu toe heb ik dat vaak afgehouden en ben met mijn oude gezin gegaan.
Ik wordt behoorlijk radeloos als ik voor me zie hoe het dadelijk moet met bijvoorbeeld kerst, dat ik altijd graag bij mijn ouders vier, met 'het gezin'.
Ik heb een botsing met m'n vriendin gehad over de huidige situatie, zij wil graag een plan voor de langere termijn, zodat we toe kunnen werken naar een situatie waarin niet ieder bezoek spanning en afwijzing met zich meebrengt maar waarin hopelijk, ooit, uiteindelijk, iedereen tegelijk op eenzelfde gelegenheid kan zijn.
Ik heb uitgekristalliseerd dat de prioriteiten zouden moeten zijn:
1) kinderen 2)vriendin 3)familie 4)mijn ex 
Ik leid een beetje aan een redderscomplex, ik wil eigenlijk iedereen tevreden houden, moet ik er misschien bij vermelden.
Volgens de therapeut moet ik 'gewoon' bij een volgende uitnodiging mijn vriendin meenemen en mijn kinderen uitnodigen, en dan kan mijn ex, afhankelijk van of zij ook is uitgenodigd, zelf beslissen.
Maar ik vrees ergens dat dit de band met mijn kinderen niet ten goede komt.

Iemand een vergelijkbare situatie achter de rug, wat hielp en wat niet? Tips?

Tja...jij wilt zo'n beetje alles hebben en houden! Ik snap het wel, maar zo werkt het niet.
Voor iedereen zal het anders zijn maar het wekt bij mij al grote verontwaardiging dat je probeert je vriendin in een driehoeksverhouding met je vrouw te betrekken waarbij je niet lijkt te beseffen wat een groot offer je vraagt van beide vrouwen om jou te delen. Daarmee heb je waarschijnlijk beide vrouwen gekwetst; ze waren immers geen van beiden voldoende voor jou.
Jouw kinderen hebben waarschijnlijk van alles meegekregen van de hele situatie, hebben het verdriet van hun geliefde moeder gezien, gevoeld, mee gemaakt. En zijn hierdoor mede-gekwetst door jou. Of je nu wilt of niet dat voelen ze. En ja, dat nemen ze je kwalijk. Je hebt  je puberkinderen gedwongen mee te bewegen in de situatie (jouw vriendin maar even te accepteren) terwijl zij toch al in een zware tijd van hun leven zitten en hun vertrouwde ouders hard nodig hebben.
En nu toon je eigenlijk je onbegrip omdat niet iedereen, zoals jij het bedacht had, in ontspannen toestand in elkaars gezelschap wil of kan vertoeven.

Tegelijkertijd vind je jezelf eigenlijk ook nog een sociale figuur en dicht je jezelf een 'redderscomplex' toe. Iets wat heel schattig over jou  klinkt maar wat eigenlijk dient om je enorme egoïsme te verbloemen. 

Helaas heb je naar mijn idee ook een therapeut gevonden die de zaken niet zo helder ziet en naar mijn idee slecht advies geeft. Of misschien heb je zo'n mooi verhaal naar hem toe opgehangen dat hij je helemaal begrijpt, ik weet het niet. In elk geval ik zou als ik jou was de familiebetrekkingen gewoon maar even op een laag pitje zetten en jouw gezin en jouw familie maar even de kans geven hun wonden te likken en te beseffen wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is.
Dat lijkt mij het meest respectvol naar jouw ex/kinderen en familie. Want laat me raden; die vonden het toch ook maar niets dat je ineens met een nieuwe /tweede vrouw op de proppen kwam, of wel?

Wat een ego heb jij zeg. Je hebt je gezin kapot gemaakt en noemt jezelf nog een redder ook! Je zet je eigen op 1 en nergens je kinderen. Anders had je dit zeker anders aangepakt en hun niet hiermee in meegesleurd. Zet dat gezellig je vriendin overal mee naar toe nemen eerst eens even op een laag pitje.  En investeer tijd met je kinderen zonder partner erbij. En wat heb je een slechte therapeut. Je dochter heeft alle reden om boos te zijn.

Wil je familie wel dat je vriendin meekomt?

Hoe is momenteel de zorg voor jullie kinderen verdeeld?

Ben jij dezelfde als Singledad1985? Vorige week ook zo'n soort topic met nogal ingewikkeld scheidingsverhaal.

"Ik heb een botsing met m'n vriendin gehad over de huidige situatie, zij wil graag een plan voor de langere termijn, zodat we toe kunnen werken naar een situatie waarin niet ieder bezoek spanning en afwijzing met zich meebrengt maar waarin hopelijk, ooit, uiteindelijk, iedereen tegelijk op eenzelfde gelegenheid kan zijn"

Daar kan je erg lang op wachten. De polyamorie relatie (of hoe je het ook noemt) werkt hier niet. En het maakt niet uit of je nou gescheiden bent of niet. Het werkt alleen als je er alledrie hetzelfde in staat. Dat is hier niet het geval: niet binnen een jaar, niet over 10 jaar. Zet dat eerst uit je hoofd. En vraag niet je vriendin je daarbij te helpen maar je therapeut (zoek dus een andere therapeut, deze gaat je niet helpen). 

Anders gezegd: zet de vriendin op een afstand en verwerk je scheiding. Begin met je ex niet te verwijten dat ze niet in therapie is gegaan. Jullie hadden dat ook samen kunnen doen.

Hoe jij dit nu aanpakt werkt niet. Jullie zijn gescheiden! Jouw ex is geen onderdeel meer van jouw familie en vriendengroep. Dat is heel sneu maar de harde realiteit van een scheiding. Jij kunt geen gezinnetje blijven spelen met je ex en de kinderen. Dat jouw ex geen eigen familie en blijkbaar ook geen eigen sociale kring heeft maakt niet ze daarom kan blijven hangen aan die van jou. Dus nee ze is niet meer welkom op familiedag, verjaardagen of andere feestjes van jouw familie. En het staat jou volledig vrij om op termijn (niet nu) een nieuwe partner mee te nemen. Daar heeft zij verder ook geen zeggenschap meer over. Ze is immers geen familie meer en moet haar eigen (sociale) leven opbouwen. Maar niet blijven hangen aan dat van jou. Dat is hoe scheiden werkt en dat moet je haar en jouw omgeving duidelijk maken. Ik zou je nieuwe partner voorlopig niet meenemen omdat er daarvoor teveel nog gaande is. Dat heeft meer tijd nodig. Stel ze wil nog een keer omgaan met familie dan kan dat. Maar wees duidelijk en hou op met redden. Die taak heb jij niet meer voor een ex. Vertel dus haar en jouw familie dat ze niet welkom is met kerst. Niet vanwege je vriendin maar omdat jullie uit elkaar zijn. Vier kerst met jouw kinderen en je familie. En de andere dag met je partner. Als jouw kinderen bezwaar hebben tegen je partner moet je daar nu nog wel naar luisteren. Hou die vriendin weg bij de kinderen. Maar dat wil niet zeggen dat hun moeder welkom is in jouw familie of vriendenkring. Je gaat voortaan alleen met de kinderen op bezoek. Deel dit ook mee. Het is namelijk geen discussiepunt. Hou je vriendin hier verder buiten. Richt je eerst op je kinderen. En ook jouw familie zit wellicht nog niet te wachten op jouw vriendin. Dat moet je respecteren.

Izza schreef op 24-08-2026 om 13:08:

Hoe jij dit nu aanpakt werkt niet. Jullie zijn gescheiden! Jouw ex is geen onderdeel meer van jouw familie en vriendengroep. Dat is heel sneu maar de harde realiteit van een scheiding. Jij kunt geen gezinnetje blijven spelen met je ex en de kinderen. Dat jouw ex geen eigen familie en blijkbaar ook geen eigen sociale kring heeft maakt niet ze daarom kan blijven hangen aan die van jou. Dus nee ze is niet meer welkom op familiedag, verjaardagen of andere feestjes van jouw familie. En het staat jou volledig vrij om op termijn (niet nu) een nieuwe partner mee te nemen. Daar heeft zij verder ook geen zeggenschap meer over. Ze is immers geen familie meer en moet haar eigen (sociale) leven opbouwen. Maar niet blijven hangen aan dat van jou. Dat is hoe scheiden werkt en dat moet je haar en jouw omgeving duidelijk maken. Ik zou je nieuwe partner voorlopig niet meenemen omdat er daarvoor teveel nog gaande is. Dat heeft meer tijd nodig. Stel ze wil nog een keer omgaan met familie dan kan dat. Maar wees duidelijk en hou op met redden. Die taak heb jij niet meer voor een ex. Vertel dus haar en jouw familie dat ze niet welkom is met kerst. Niet vanwege je vriendin maar omdat jullie uit elkaar zijn. Vier kerst met jouw kinderen en je familie. En de andere dag met je partner. Als jouw kinderen bezwaar hebben tegen je partner moet je daar nu nog wel naar luisteren. Hou die vriendin weg bij de kinderen. Maar dat wil niet zeggen dat hun moeder welkom is in jouw familie of vriendenkring. Je gaat voortaan alleen met de kinderen op bezoek. Deel dit ook mee. Het is namelijk geen discussiepunt. Hou je vriendin hier verder buiten. Richt je eerst op je kinderen. En ook jouw familie zit wellicht nog niet te wachten op jouw vriendin. Dat moet je respecteren.

Of de ex nog op de een of andere manier deel uitmaakt van die familie en vriendengroep is aan die familie en vriendengroep. Niet aan TO. Ik zou er als familielid of vriend niet van gediend zijn medegedeeld te worden wie ik wel en niet mag uitnodigen. Uiteraard kun je het er wel over hebben dat met zijn allen één happy family vormen wel erg ambitieus is en wat dan wel realistische en pragmatische omgangsvormen zijn. Maar met dwingend gedrag komen nóg meer relaties onder druk te staan. 

Wat wil je familie? Ik heb het vaker gezien dat een ex uitgenodigd bleef worden bij de familie van de ex omdat ze haar graag zagen.  Vervelend voor de nieuwe partner maar familie vond dat niet hun probleem. Dus wat jij wil en vindt betekent helemaal niks als je familie daar anders over denkt. Andersom ook natuurlijk. Als zij juist geen contact meer willen dan kan je dat ook niet afdwingen. 

Plantenbak schreef op 24-08-2026 om 15:22:

Wat wil je familie? Ik heb het vaker gezien dat een ex uitgenodigd bleef worden bij de familie van de ex omdat ze haar graag zagen. Vervelend voor de nieuwe partner maar familie vond dat niet hun probleem. Dus wat jij wil en vindt betekent helemaal niks als je familie daar anders over denkt. Andersom ook natuurlijk. Als zij juist geen contact meer willen dan kan je dat ook niet afdwingen.

Dit. heel veel families die zeker na zo'n lange tijd gewoon graag contact houden met de moeder van hun kleinkinderen. Dat jij terwijl je relatie niet slecht was toch liever met een ander verder wilde en haar gevoelens nu belangrijker vind, betekend niet dat je kinderen en de rest van de familie daar hetzelfde bij voelen. Nergens lees is wat je kinderen en familie zelf willen het gaat vooral om jou en je nieuwe partner .... hoe is de zorg verdeeld? Is daar winst te behalen? 

Aangezien je van een reddersyndroom spreekt en je ex therapie nodig heeft volgens jou, heb jij nu de meeste zorgtaken toch? Vast niet aangezien je dat niet vermeld en je druk maakt om familiebijeenkomsten waar je nieuwe vriendin zich vooral heel welkom moet voelen.. 

ik  vind je verwachtingen ronduit hufterig. Je hebt je ex en kinderen vreselijk veel pijn gedaan, en nu wil je one big happy family? En je vriendin, die aan deze situatie heeft meegewerkt durft te klagen? Wow.
Je hebt een bepaalde keuze gemaakt, en je vriendin ook, en dit zijn nou eenmaal de consequenties. Dat was het blijkbaar waard, anders had je de stap niet gezet. Suck it up.

Jij beslist helemaal niet of jouw familie contact houdt met de moeder van jouw kinderen. Dat beslissen de familieleden gewoon zelf. 

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.