Hoe familie delen?
Hallo,
Vorig jaar augustus ben ik weggegaan bij mijn vrouw (en daarmee praktisch gezien helaas ook deels bij mijn gezin). Omdat ik al een tijd verliefd was op een ander. Ik heb dat gepoogd in een polyamouseuze relatievorm te gieten, maar het werd voor alle drie de betrokkenen totaal onwenselijk en uiteindelijk onhoudbaar.
Sindsdien heb ik een huurflat gevonden, hebben we een half jaar later de officiële scheiding in gang gezet, middels een mediator, waarmee we ook een 'afsluitingsgesprek' hebben gehad. Ons koophuis is 'verdeeld', ik heb me uit laten kopen. Ik heb therapie gehad om mijn schuldgevoel wat meer te verwerken en om te leren me meer uit te spreken. Heb inmiddels nog steeds een relatie met dezelfde vriendin.
Ik heb twee kinderen, jonger(12jr) en dochter (15jr).
Ik vind dat ik geen slecht huwelijk had. Tot het laatst hebben we gepoogd het te laten werken. Hoewel ik met terugwerkende kracht toch ook wel dingen zie waar mijn ex-vrouw al veel eerder zelf hulp had moeten zoeken.
Goed, na deze lange inleiding;
Mijn ex-vrouw is nog steeds heel boos, op mij en met name op mijn vriendin.
Zij heeft zelf geen familie. Ik wilde haar onderdeel laten blijven van mijn familie, omdat ik niet wil dat ze 'ook dat nog kwijtraakt'.
Tegelijk wil ik mijn nieuwe vriendin 'gewoon' mee kunnen nemen naar mijn ouders, naar verjaardagen etc.
Mijn dochter verwijt mij de hele situatie. Ondanks de therapie voelt dat voor mij nog steeds wel als terecht.
Wanneer ik mijn dochter graag wil zien op een familie-verjaardag, dan is het nu een soort van package deal, zij komt alleen als haar moeder ook komt. Die komt alleen als mijn vriendin niet komt.
Mijn vriendin wil ook gewoon mee kunnen naar mijn familie. Tot nu toe heb ik dat vaak afgehouden en ben met mijn oude gezin gegaan.
Ik wordt behoorlijk radeloos als ik voor me zie hoe het dadelijk moet met bijvoorbeeld kerst, dat ik altijd graag bij mijn ouders vier, met 'het gezin'.
Ik heb een botsing met m'n vriendin gehad over de huidige situatie, zij wil graag een plan voor de langere termijn, zodat we toe kunnen werken naar een situatie waarin niet ieder bezoek spanning en afwijzing met zich meebrengt maar waarin hopelijk, ooit, uiteindelijk, iedereen tegelijk op eenzelfde gelegenheid kan zijn.
Ik heb uitgekristalliseerd dat de prioriteiten zouden moeten zijn:
1) kinderen 2)vriendin 3)familie 4)mijn ex
Ik leid een beetje aan een redderscomplex, ik wil eigenlijk iedereen tevreden houden, moet ik er misschien bij vermelden.
Volgens de therapeut moet ik 'gewoon' bij een volgende uitnodiging mijn vriendin meenemen en mijn kinderen uitnodigen, en dan kan mijn ex, afhankelijk van of zij ook is uitgenodigd, zelf beslissen.
Maar ik vrees ergens dat dit de band met mijn kinderen niet ten goede komt.
Iemand een vergelijkbare situatie achter de rug, wat hielp en wat niet? Tips?
Tja...jij wilt zo'n beetje alles hebben en houden! 
Ik snap het wel, maar zo werkt het niet.
Voor iedereen zal het anders zijn maar het wekt bij mij al grote verontwaardiging dat je probeert je vriendin in een driehoeksverhouding met je vrouw te betrekken waarbij je niet lijkt te beseffen wat een groot offer je vraagt van beide vrouwen om jou te delen. Daarmee heb je waarschijnlijk beide vrouwen gekwetst; ze waren immers geen van beiden voldoende voor jou.
Jouw kinderen hebben waarschijnlijk van alles meegekregen van de hele situatie, hebben het verdriet van hun geliefde moeder gezien, gevoeld, mee gemaakt. En zijn hierdoor mede-gekwetst door jou. Of je nu wilt of niet dat voelen ze. En ja, dat nemen ze je kwalijk. Je hebt je puberkinderen gedwongen mee te bewegen in de situatie (jouw vriendin maar even te accepteren) terwijl zij toch al in een zware tijd van hun leven zitten en hun vertrouwde ouders hard nodig hebben.
En nu toon je eigenlijk je onbegrip omdat niet iedereen, zoals jij het bedacht had, in ontspannen toestand in elkaars gezelschap wil of kan vertoeven.
Tegelijkertijd vind je jezelf eigenlijk ook nog een sociale figuur en dicht je jezelf een 'redderscomplex' toe. Iets wat heel schattig over jou klinkt maar wat eigenlijk dient om je enorme egoïsme te verbloemen.
Helaas heb je naar mijn idee ook een therapeut gevonden die de zaken niet zo helder ziet en naar mijn idee slecht advies geeft. Of misschien heb je zo'n mooi verhaal naar hem toe opgehangen dat hij je helemaal begrijpt, ik weet het niet. In elk geval ik zou als ik jou was de familiebetrekkingen gewoon maar even op een laag pitje zetten en jouw gezin en jouw familie maar even de kans geven hun wonden te likken en te beseffen wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is.
Dat lijkt mij het meest respectvol naar jouw ex/kinderen en familie. Want laat me raden; die vonden het toch ook maar niets dat je ineens met een nieuwe /tweede vrouw op de proppen kwam, of wel?
Wat een ego heb jij zeg. Je hebt je gezin kapot gemaakt en noemt jezelf nog een redder ook! Je zet je eigen op 1 en nergens je kinderen. Anders had je dit zeker anders aangepakt en hun niet hiermee in meegesleurd. Zet dat gezellig je vriendin overal mee naar toe nemen eerst eens even op een laag pitje. En investeer tijd met je kinderen zonder partner erbij. En wat heb je een slechte therapeut. Je dochter heeft alle reden om boos te zijn.
Wil je familie wel dat je vriendin meekomt?
Hoe is momenteel de zorg voor jullie kinderen verdeeld?
Ben jij dezelfde als Singledad1985? Vorige week ook zo'n soort topic met nogal ingewikkeld scheidingsverhaal.