Home » Forum » Ik wil scheiden

Ik wil scheiden

27 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
DeSkippy
Ik wil scheiden

Hallo,

Ik ben nu 7 jaar samen met mijn man en we hebben een kindje van 3. Het is in onze relatie in het begin ontzettend snel gegaan en omwille van een koophuis zijn we een geregistreerd partnerschap aangegaan erg vroeg in onze relatie. Op dat moment voelde dat goed maar ik al snel daarna steeds meer te zien van mijn man wat ik nooit eerder zag. Ondanks twijfels dacht ik dat alles wel weer goed kwam en dat ik deze keuzes nu eenmaal gemaakt had. Sinds ik zwanger ben geworden van ons kindje hebben we geen seks meer gehad en raakte we steeds meer van elkaar vervreemd. Steeds dezelfde ruzies en discussies maar we zijn samen wel goede ouders. Ik heb mezelf heel lang voorgehouden dat het zou veranderen en dat het beter ging worden. Wel heel vaak aangegeven dat er op korte termijn dingen moesten veranderen omdat ik het anders niet lang meer vol zou houden. Keer op keer beloofde mijn man verbetering en keer op keer kwam deze er niet. Afgelopen week is er een knop bij mij omgegaan en wil ik scheiden. Hij geeft aan dat hij dit niet zag aankomen en alles wil doen om het goed te krijgen maar mijn gevoel staat uit. Het gezinsleven kan ik best nog wel een paar jaar volhouden maar volhouden is geen leven. Ik mis liefde, respect, dingen samen delen en de intimiteit. Waar ik al tijd gehoopt heb dat dit terug zou komen heb ik er nu echt geen behoefte meer aan. Echter krijg ik vanuit mijn omgeving geen steun voor mijn beslissing. Ze vinden omdat nu pas bij mijn man geland is dat het echt zo serieus is ik hem nu nog een kans moet geven en er alles aan moet doen. Ik denk echt niet dat ik ooit het vertrouwen terug krijg nog dat ik weer aangetrokken tot hem kan worden.

Ik vraag me af, zijn er mensen waarbij hun relatie zo ver heen was waarbij het toch goed gekomen is?

Ik vind het verschrikkelijk mijn kind dit aan te doen en ik weet dat het super zwaar word om alles alleen te gaan doen en dat ik daar niet perse direct gelukkiger van word. Maar bij elkaar blijven puur en alleen daarom vind ik mezelf en hem echt te kort doen. Ik ben nog geen 30 en ik wil graag nog liefde, intimiteit en een relatie ervaren waarin je elkaar aanvult en niet alleen maar goed langs elkaar heen kun leven.

Mari
tja

Ik hoor dat wel vaker: de ene partner geeft aan dat er iets moet veranderen, de ander zégt ja ga ik doen, maar er gebeurt niets. Totdat partner a er genoeg van heeft en echt op wil breken, dan wil partner b ineens alles er aan doen. Ik bezie dat met enige scepsis. Die is gelegen in het feit dat voor partner b partner a blijkbaar helemaal tot het gaatje moet gaan en het echt niet meer ziet zitten om eens in beweging te komen. Maar wat als het weer goed is denk ik dan? Zakt diegene dan weer terug in de kussens?

Wat zou er voor jou nodig zijn om je gevoel voor hem terug te laten keren?

DeSkippy
Ik zou het zo niet kunnen benoemen

Ik kan op dit moment ook niets bedenken waarvan ik denk als dit gebeurt voel ik het weer ofzo. Ik heb geen hekel aan hem en geloof in zijn intenties maar ik geloof ook in de aard van het beestje en dat die altijd terug komt. Ook ben ik gewoon niet meer aangetrokken tot hem ik wil niet eens meer dat hij me aanraakt. Ik heb er heel lang op gehoopt en nu hoeft het niet meer. Ik kan me niet voorstellen dat dat weer terug komt. Hij wil graag in relatietherapie dus ik heb een therapeut benaderd maar ik vraag me af of het zin heeft als ik me zo voel. Alles in me zegt ik moet weg.

Bosbes
niet alleen doen

Ik heb hierin geen ervaring dus zal geen oordeel of mening geven.

Maar ik neem wel aan dat je er vanuit gaat dat je de opvoeding nog steeds 'samen' maar dan apart gaat doen? Ieder grofweg de helft (en ondertussen ben je wel altijd ouders). Dus niet vader buitenspel zetten.
En hopelijk gaat ook je toekomstige ex jou niet buitenspel zetten, even goed.

Mari
hm

Ja ik zou toch bij mijn gevoel blijven en dat heel goed aangeven bij de relatietherapeut. Dan zou de tijd daar gebruikt kunnen worden om een goed nahuwelijk vorm te geven waarbij jullie kindje zo goed mogelijk begeleid wordt.

DeSkippy
@bosbes

ja dat heb ik misschien niet goed verwoord. Maar ik wil natuurlijk het heel graag samen blijven doen. 50/50 zal het niet worden. Maar ook zeker niemand buitenspel.

tsjor
DeSkippy

Met alle respect, maar zo gaat het wel erg gemakkelijk en snel.
Blijkbaar hebben jullie de relatie vast laten leggen vanwege een koopwoning, die eigenlijk te snel kwam, te snel voor de relatie, jullie kenden elkaar nog niet goed genoeg. Blijkbaar hebben jullie ongeveer 3 jaar samengewoond, voordat je een kind kreeg. Is je in die 3 jaar dan niets opgevallen aan je man, waar je moeite mee had?
Nu heb je een kind van 3 jaar en wil je gaan scheiden. en het wordt geen 50/50, zeg je.
Ik vind, net als je partner en de mensen in je omgeving, dat je toch eerst eens wat meer aan je relatie moet werken.
Wat ik lees is dat je een bepaald beeld hebt van een relatie, waarvan jij wil dat het ook zo zal zijn, maar dat het vooral door de ander zo gemaakt moet worden.
'Ik mis liefde, respect, dingen samen delen en de intimiteit.'
Allereerst: de verliefdheid die je in het begin voelde verandert tijdens een relatie meestal, het wordt een ander soort relatie. Verliefdheid wordt meer respect, waardering. En met een klein kind wordt het eerst vooral ook volhouden, door de storm van alle drukte heen gaan. Vraag je eerlijk af: heb jij respect getoond in de afgelopen jaren? Je bent vooral keer op keer bezig geweest met hem vertellen dat hij moet veranderen. Die knop zou je eens om moeten zetten. Waarom zijn er steeds weer dezelfde discussies? Waarover verschillen jullie dan van mening? Waarom is dat onoverkomelijk, zodat dezelfde discussies zich steeds weer herhalen? Met betrekking tot intimiteit, jij geeft aan dat je geen intimiteit meer wil, maar de oorzaak daarvan leg je bij hem neer. Wat heb je zelf gedaan om te onderzoeken waar de oorzaken liggen? Alleen maar afgaan op 'gevoel' is een wat magere basis, als je 'gevoel' niet kritisch durft te bekijken: waardoor komt dat gevoel? Is er een relatie met zwangerschap en bevalling? Komt het omdat jullie nu een kind hebben? Durf ook je eigen 'gevoel' kritisch onder de loep te nemen.
Je gaat veel verliezen. Waarschijnlijk het huis, de helft van de tijd met je kind en een partner.
Het komt op mij over alsof je een te rooskleurig, romantisch beeld hebt gehad van een relatie toen je daarin stapte. Nu de relatie niet aan dat romantische beeld beantwoordt wil je de relatie stoppen. Maar het kan ook zijn dat je je eigen beeldvorming van een relatie moet veranderen.
Relatietherapie zou daarom goed zijn. Niet om het romantische beeld weer op te tuigen of je oude gevoel weer terug te laten komen. Wel om te kijken hoe je samen een relatie vormt die de eerste verliefdheid voorbij is, meer gebaseerd is op het alledaagse volhouden, met alle drukte erbij, meer gebaseerd op het accepteren van elkaars eigenaardigheden, op respect voor de ander, ook van jou uit.

Tsjor

Sinilind
deSkippy

en wat heb je zelf gedaan? Behalve je partner vertellen dat hij moest veranderen?
Sini

Mari
Sinilind en tsjor

Misschien kunnen jullie vertellen wat jullie gedaan hebben om je huwelijk te redden en ook waarom het niet lukte?

Levina
Ga nooit scheiden voor je kind minstens 4 is...

Helemaal eens met Tsjor en Sinilind. Gezins- en kinderpsycholoog Steven Pont zegt vaak dat je nooit zou moeten scheiden voor je kind 4 is, omdat je leven tot die tijd op z'n kop staat en je echt niet aan jezelf toekomt (en wat mij betreft kun je er gerust nog een paar jaar bij optellen). Daar wordt je relatie ook niet gezelliger van, ik denk dat bijna iedere ouder daar wel over mee kan praten. Is scheiden dan de heilige graal? Dat is natuurlijk een retorische vraag.

Weet je wat ik mis in jouw verhaal, DeSkippy? Het belang van jullie kind. Je schrijft het akelig te vinden je kind dit aan te doen, dat wel. Maar nergens lees ik ook iets dat erop wijst dat een scheiding in het belang is van jullie kind. Dat is natuurlijk ook alleen maar zo in uitzonderlijke gevallen, bij geweld, onveiligheid, liefdeloosheid bijvoorbeeld. Maar verder lees ik alleen redenen waarom het voor jou beter zou zijn, terwijl wat je schrijft toch echt meer klinkt als gedoe waar bijna alle ouders van jonge kinderen tegenaan lopen. Werk daar nou eerst eens serieus aan, en verwacht niet dat dit zich binnen een paar maanden uitbetaalt.
En steek ook de hand in eigen boezem: een aantal jaar geleden was je partner leuk genoeg om je leven mee te delen, een kind mee te krijgen. Zou het nou echt alleen aan hem liggen dat je dit nu niet meer zo ervaart, of ook bij jou, en bij de omstandigheden? Jullie hebben een kind samen, en dat betekent dat je er alles aan zou moeten doen je huwelijk zo prettig mogelijk in te richten.

DeSkippy
Tsjor&sinilind

Natuurlijk heb ik zelf ook dingen niet goed gedaan. Ik ben veel te lang nog doorgegaan en had misschien eerder met mijn vuist op tafel moeten slaan. En ik ben ook niet perfect, ik maak net zo goed fouten op heb mindere eigenschappen
.
Ik heb de afgelopen jaren heel erg vaak relatie therapie geopperd en mijn man wou daar nooit aan. Ik heb daarom al een aantal keer alleen bij een psycholoog gelopen. Uiteindelijk hem zover gekregen dat hij ook naar een psycholoog ging en ook gevraagd of ik dan een keer mee mocht. Maar hij was er na 3 gesprekken al klaar mee en had het niet meer nodig.

Ik heb zelf niet het idee dat ik een heel romantisch beeld heb van een relatie, ik weet dat het nooit rozengeur en maneschijn is en keihard werken. Maar dingen die ik niet kan handelen is bijvoorbeeld liegen. Mijn man heeft mij meermaals langere periodes voorgelogen. Ook hebben we financieel best wat problemen, ik heb een goede baan en hij verdient momenteel erg weinig en werkt erg weinig. Hij heeft al meermaals de kans gehad op een andere baan en liet dan altijd zijn voorbereidingen links liggen.

Ik heb hem geprobeerd te steunen in allerlei paden die hij in wou slaan. Ik heb hem gepusht, mogelijkheden gegeven maar hij zit gewoon liever op de bank. Pas nu ik aangeef dat ik weg wil, wil hij in therapie, wil hij hard werken voor een andere baan, wil hij meer doen thuis, noem maar op. Ik ben de afgelopen jaren voor 2 kinderen aan het zorgen geweest en naar mij idee moet je in een relatie toch op elkaar kunnen bouwen en ook bij je partner terecht kunnen en op hem/haar terug kunnen vallen, dat heb ik al die tijd niet gekund.

juf Ank
mari

Vals zeg.
net alsof mensen die ooit zelf gescheiden zijn geen tips kunnen geven hoe iemand zijn huwelijk in stand kan houden.

ben jij perfect?

Mari
Vals?

Ze kunnen toch juist wel tips geven? Juist uit door hun ervaring kunnen ze vertellen wat ze gedaan heb wat niet werkte en wat ze misschien beter hadden kunnen doen.

ElenaH
DeSkippy

'Ik heb hem geprobeerd te steunen in allerlei paden die hij in wou slaan. Ik heb hem gepusht, mogelijkheden gegeven maar hij zit gewoon liever op de bank. Pas nu ik aangeef dat ik weg wil, wil hij in therapie, wil hij hard werken voor een andere baan, wil hij meer doen thuis, noem maar op. Ik ben de afgelopen jaren voor 2 kinderen aan het zorgen geweest en naar mij idee moet je in een relatie toch op elkaar kunnen bouwen en ook bij je partner terecht kunnen en op hem/haar terug kunnen vallen, dat heb ik al die tijd niet gekund.'

Misschirn moet je eerst eens je verwachtingen los laten en hem nemen zoals hij is. Dus niet steunen en pushen (kan dat trouwens wel samen?) en voor hem zorgen alsof het een klein kind is. Maar gewoon je rol als 'vrouw van' opnemen en die van zijn moeder/therapeut/verzorgster los laten. Want die rol kies je zelf. Bovendien eis je er ern hoop voor terug, en dat is sowieso niet eerlijk. Kijk eerst eens hoe dat gaat, voor je een scheiding aanvraagt en je kind de helft van de tijd bij zijn vader moet achterlaten. Want jij kunt wel vinden dat het geen 50/50 wordt, maar daar beslis je niet in je eentje over.

tsjor
Alles

In elk geval is het kwartje nu bij hem gevallen. Goed om daar even gebruik van te maken.
Je wilde al in therapie, ook samen, maar nu hij dat wil wil je niet meer. Bekijk dat nog eens. Dan kun je daar ook al je frustraties van de afgelopen periode spuien.
Vraag: jij hebt een goede baan, hij werkt niet of nauwelijks. Wilde hij dan ook niet voor de kinderen zorgen? Je zei eerder dat jullie beiden goede ouders waren, vandaar dat ik het vraag. Heeft hij ze verwaarloosd terwijl jij werkte?
Het lijkt erop alsof jullie een omgekeerd rolpatroon krijgen: jij werkt en hij verdient wat bij of helemaal niks. Kun je dat accepteren, of heb je toch liever dat hij het geld binnenbrengt en jij werkt, zonder dat de financiële last bij jou ligt?
Stel dat jij nu de financiële lasten alleen draagt, dan heb je wel het voordeel dat je bij een eventuele scheiding wellicht in de woning kunt blijven.
Je hebt hem nu op alles wil aansturen: en therapie voor hemzelf, en van de bank afkomen (en meer doen in het huishouden?) en werken. Is dat pakket voor hem te doen of is het teveel gevraagd? Kun je daar ook iets uit pikken, bijvoorbeeld rond het huishouden. Als het eigenlijk onuitgesproken is dat hij die taak vooral moet vervullen (omdat hij toch niet werkt) dan zijn de verwachtingen op dat gebied wellicht niet duidelijk: wat moet hij dan doen? Konkreet, lijstje.
Ik pik er zomaar wat uit, ongetwijfeld zijn er nog andere obstakels en problemen. Maar het lijkt mij dat er nog wel wat werk te doen is voordat je zo'n drastisch besluit neemt.

Tsjor

elledoris
Begrip

Ik geloof dat ik wel begrip heb voor deSkippy. Ik herken wel wat zaken. Mijn ex moest indertijd nog een opleiding afronden en had vele drogredenen waarom dat maar niet ging. Heb hem indertijd ook gezegd, nu doe je zus en zo maak je die opleiding af! Zonder die ingreep had ie 't nooit gedaan, maar ik krab me regelmatig achter de oren of het een juiste was. Het werd in de loop der tijd steeds meer trekken aan een dood paard. En hij wou ook nooit praten of in therapie, het moest gewoon leuk zijn en allemaal vanzelf gaan. Uiteindelijk kan ik na 30 jaar alleen maar concluderen dat ie voor de kinderen gebleven is. Daar wordt je als partner van echt niet leuker of gelukkig van.

tsjor
Mari

'Misschien kunnen jullie vertellen wat jullie gedaan hebben om je huwelijk te redden en ook waarom het niet lukte?'
Wat mij betreft: dan praat je over een relatie van 22 jaar, met veel investeringen van beide kanten. Voor mij was het kritische moment dat ik zeker wist dat het voor de kinderen echt beter was als wij uit elkaar zouden gaan. Maar dan heb je het wel over andere problemen als een 'gevoel' dat weg is.

Tsjor

DeSkippy
Lastig uitleggen

Ik krijg toch veel commentaar op mijn rol maar het is ook allemaal erg lastig uitleggen in een stukje zo online. Als ik die "rol" zou loslaten hadden we allang ons huis kwijt geweest, zit ons kind alleen maar voor de TV en papa alleen achter de playstation. Geloof niet dat dat de bedoeling is. En nee hij is geen slechte vader als in verwaarlozing, maar hij voegt qua leren en zorgen niet echt iets toe. Als ik vraag wat voeg jij toe voor mij dan komt hij niet verder dan ik breng ons kind naar bed wanneer jij een keer gaat sporten. Nou volgens mij doe je dat niet voor mij maar hoort dat bij het vader zijn.

En hem accepteren zoals hij is nu, dan passen we dus gewoon niet bij elkaar. En dat is ook waar ik bang voor ben, hij heeft zich een lange tijd anders voor gedaan en veel gelogen over dingen. En ik ben inderdaad bang dat dit is wie hij is en ik wil niet dat hij op zijn tenen gaat lopen e.d. en het "overdoet". Dat werkt op de lange termijn toch ook niet hij moet wel zichzelf blijven, en als dat dan niet past is het volgens mij voor alle partijen beter om er een punt achter te zetten.

Wat ik in mijn eerste bericht ook al vroeg, zijn er mensen die dit herkennen waarbij het in dit stadium is geweest en toch echt weer goed is gekomen.

En wat betreft @Levina, als ik nu echt bij mijn standpunt blijf dan is mijn kind al 4 voordat we goed en wel uit elkaar zijn. En ik ga het niet nog jaren proberen, sorry ik zou heel graag nog 1 of 2 kindjes willen en dan wil ik niet jaren blijven hangen in een relatie alleen om maar te blijven proberen en trekken aan een dood paard. Om vervolgens de kans voor mezelf om nog een keer opnieuw te kunnen beginnen te ontnemen.

En wat betreft het 50/50, dat zijn wel gesprekken die al gevoerd zijn en hij kan ons kind niet bieden wat die nodig heeft op zoveel momenten per week. En we zijn het er ook over eens dat de hele tijd heen en weer sleuren van woonplaats naar woonplaats ook zeker niet het beste is. Dus wat dat betreft zitten we gelukkig nog wel op 1 lijn.

Levina
Ik snap je

Het klinkt niet fijn en het lijkt me heel lastig om te gaan met de passiviteit van je partner. Ik denk alleen wel dat de meeste forummers, inclusief ikzelf, jou en je kind gunnen dat je er echt alles aan hebt gedaan voordat je beslissing definitief wordt. Zelfs overwegen of je man zich zo gedraagt uit onmacht en of daar nog iets aan gedaan kan worden. En dat kost tijd, hoewel ik begrijp dat je die niet eindeloos kunt of wilt rekken.

Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je nog reacties gaat ontvangen van mensen die ooit in hetzelfde schuitje zaten.

tsjor
rol

Als je denkt dat ik negatieve opmerkingen heb gegeven over je 'rol' dan heb ik het verkeerd beschreven.
Ik kan me zomaar voorstellen dat deze taakverdeling (hij thuis, jij werkt) niet is wat je aanvankelijk voor ogen had; en hij wellicht ook niet. Dus dat je er zomaar ingerold bent, zonder dat daar duidelijke afspraken over gemaakt zijn. En dat dat onderhuids veel spanningen oplevert. Hij heeft er wellicht niet voor gekozen om het huishouden te doen en voor het kind te zorgen, hij wacht eigenlijk op, nou ja, de kans van zijn leven (die niet zomaar voorbij zal komen) en hangt ondertussen doelloos rond. Jij hebt er wellicht niet voor gekozen en kostwinner te zijn en doet dat, met de nodige onvrede over het feit dat hij geen geld binnenbrengt.
Ik vroeg me wel iets af: je schrijft: 'hij kan ons kind niet bieden wat die nodig heeft op zoveel momenten per week.' Jij kunt dat wel naast je werk?

Tsjor

ElenaH
maar

'Als ik die "rol" zou loslaten hadden we allang ons huis kwijt geweest, zit ons kind alleen maar voor de TV en papa alleen achter de playstation. Geloof niet dat dat de bedoeling is.'

Maar ook bij een 40/60 verdeling zit je kind dus zonder jou uren of dagen bij zijn vader.

Mari
hm

Het is dus kiezen tussen twee 'kwaden': a. of in het huwelijk blijven en de ongelijke opvoedingslast dragen wat wellicht ook geen gunstige invloed op het kind zal hebben. Of b.: scheiden met alle gevolgen voor het kind waarbij de gelijkwaardigheid van verdeling tussen de ouders ook zal leiden tot pedagogische keuzes die niet de jouwe zijn.

Dat is een hele lastige positie om in te zitten. Ik zelf kan dit zeggen: ik was een moeder die er alles voor gedaan zou hebben om het gezin bij elkaar te houden, als ik de kans had gehad (man verdween in nieuwe relatie).

Maar hoewel scheiden voor mij dus niet beter voelde dat bij elkaar blijven, voelde het wel 'echter'. En dat zou een jong kind ook voelen: blijven voor het kind kan ook als een druk voelen. Ze voelen veel jonge kinderen. Uiteindelijk ben ik mijn ex dankbaar dat hij wel wegging. Ondanks dat ik -om mijn kind- intens veel verdriet erover heb gehad, ben ik uiteindelijk veel meer in mijn kracht gekomen. en ook dat was goed voor mijn kind

Ik kan me zo voorstellen dat het voor mij als kind fijner was geweest als mijn ouders wel uit elkaar waren gegaan.

Je zou nog kunnen overwegen de relatietherapie en zijn bereidheid daarin af te wachten. Maar ik zou zeggen: pas op dat het niet een slepende kwestie wordt die uiteindelijk tot een scheiding leidt. Dus mijn advies: kies een termijn.

Zonnehoed
Ik zou

Ik zou gelijk werk maken van die relatietherapie en de komende maanden kijken wat dat oplevert. Is het niet voor de relatie, dan heb je er na de scheiding vast veel aan. De situatie die je beschrijft klinkt niet echt als toekomstbestendig, maar wie weet kan hij nog een draai maken en herken jij in hem weer de man waar je verliefd op werd. Ik zou ook afspraken maken hoe jullie relatie en de opvoeding van je kind evenwichtiger kunnen maken, ook evt het oog op eventuele scheiding. Als kind straks bij hem zit heb je er geen invloed meer op, en dan is het wel fijn als hij een beetje bijgeleerd heeft in de opvoeding.

Sinilind
Mari

Ik heb veel geprobeerd, 20 jaar lang. Uiteindelijk bleek: te jong getrouwd en een heel andere idee van wat we allebei wilden in het leven. Ex man was gehecht aan status, werk, geld, bezit, 3 keer per jaar duur op vakantie. Ik wou juist dat we allebei mimder gingen werken en meer tijd met elkaar. En de koek was op. Maar 20 jaar is ook een mooie tijd, en we zijn in goede harmonie uit elkaar gegaan. We kunnen nog steeds samen door een deur en met plezier samen tijd doorbrengen met onze kinderen.
Sini

Liz
Therapie

Hoi Deskippy,

Als ik raad mag geven zou ik zeker samen in therapie gaan, al lukt het niet om de relatie te redden uiteindelijk, dan heb je wel eerlijke en goede gesprekken gevoerd samen met een therapeut.
Wij hebben daar in elk geval heel veel aan gehad, zijn lang in therapie geweest samen en apart, uiteindelijk heeft het niet mogen helpen om ons huwelijk te redden maar door de vele gesprekken en de tijd geven (dus niet zomaar snel een beslissing maken) heeft het ons wel gebracht naar met vrede uit elkaar gaan. We zitten nu nog midden in de scheiding dus er gaat echt nog wel iets komen misschien waar we niet op 1 lijn liggen maar tot nu toe loopt het allemaal goed.
Ik denk niet dat dat zo geweest was zonder veel gesprekken en therapie.

Veel sterkte!

Bloem
Misschien

Je hoeft er geen rekening mee te houden bij je beslissing om wel of niet te scheiden maar het gedrag van je man roept bij mij de vraag op of er misschien ADHD bij hem speelt. Dit door het gebrek aan discipline, het vluchtgedrag ( gamen) en het liegen tegen jou. Misschien worstelt hij zelf ook met een brein dat niet helpend is bij het stellen van doelen en het veranderen van gedrag.
Ik weet het niet zeker natuurlijk maar je zou deze vraag eens kunnen opwerpen bij de psycholoog.

Mijntje
druk

Ja, al met al klinkt je man ook niet al te gelukkig, zijn gedrag. Maar ik snap heel goed dat de druk te hoog ligt voor jou, jij bent er niet om hem te redden. Jij wil ook steun aan hem en je bent bang dat hij je die nooit kan geven (zoals ik het lees).
Die relatietherapie, dat zijn misschien maar een paar gesprekjes, dat hoeft niet persé een lang traject te zijn. Ik zou dat doen, al is het maar om goed uit elkaar te kunnen gaan.
Heel veel sterkte. Het is allemaal heel verdrietig en als je familie je niet steunt heb jij geen schouder om tegenaan te leunen. Moeilijk om je de hele tijd te moeten verantwoorden, het blijven maar woorden..

Leerachterstand wegwerken, hoe doe je dat?!

Lees hier of je kind een achterstand heeft en wat je kunt doen.