Relatie met puberende bonusdochter
Infobericht: Dit topic is dubbel geplaatst en daarom gesloten. Graag verder reageren in het andere topic.
Ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
dubbel: gemeld
'Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet.'
Waarom maak je het tot iets van jou persoonlijk? Het gaat volgens mij niet om jou. Dat schrijf je zelf ook: het gedrag is hetzelfde tegenover vader, en zelfs bij moeder en oma blijkbaar. Het zou daarom goed zijn als moeder en vader met elkaar in gesprek gaan, ze lopen beiden tegen hetzelfde aan, als ze bepaalde regels willen stellen, bijvoorbeeld over het gebruik van de telefoon, dan kunnen ze het beste in beide huizen dezelfde regels aanhouden.
'Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, (...)'. Maar niet iedereen wil wat jij het allerbeste vindt.
'Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.' Inderdaad, dus maak je borst maar nat. Gelukkig pubert niet elk kind hetzelfde, maar de gedachte dat een 14-jarige nog hetzelfde spelletje wil doen met andere kinderen in een gezin is natuurlijk niet vol te houden. Het heeft dan ook geen zin om daar teleurgesteld over te doen. Is het nieuwe vriendje wel leuk?
Hoe lastig ook, denk ik dat jullie dit gewoon uit moeten zitten. Ik herken het wel. Ik heb hier inmiddels de derde puber in huis. Jongens wel, in mijn geval, maar je merkt ook bij jongens dat het gedrag erg verandert als ze in de puberteit komen. En ik herinner me ook nog wel dat ik zelf als puber ook meer op mijn eigen kamer zat dan beneden bij de rest van het gezin.
Wij doen het vast niet perfect, maar ik probeer mijn jongens de ruimte te geven die ze willen hebben en tegelijk ze altijd het gevoel te geven dat ze welkom zijn om zich bij de rest te voegen.
Maar het is een lastige tijd hoor. Onze jongste is net 13 en zit er nu ook vol in. De oudste is 19 en bij hem merk ik echt zoveel meer ontspanning nu. Hij was al niet zo'n hele moeilijke puber, maar de omgang is sinds een tijdje met hem echt weer beter.
De middelste is 17 en bij hem gaat het met ups en downs. De afgelopen jaren vond ik met hem best zwaar. Hij was echt heel dwars, hield zich expres niet aan afspraken, kon soms boos doen. Maar ook bij hem merk ik nu verbetering. Hij heeft het licht gezien qua school, overlegt vaker iets, in plaats van het zomaar te doen, maakt soms zomaar ineens iets lekkers voor mij klaar als ik aan het werk ben. Maar van 14-16 was echt een heftige tijd met hem.
Jullie zullen met 4 kinderen die elkaar opvolgen ook de komende jaren wel nog heel wat pubergedoe krijgen. Ik denk dat het fijn is dat jullie niet zijn gaan samenwonen, zodat je hier een beetje de ruimte in kunt nemen. Op een gegeven moment komen de kinderen ook op een leeftijd dat jullie af en toe iets samen kunnen gaan doen, zonder dat zij er per se in mee moeten, omdat ze nog te jong zijn om alleen te blijven. Dat merken wij nu ook en dat geeft ook al veel verlichting. Als je niet meer de chagerijnige pubers mee hoeft te slepen, dan kun je ze lekker in hun sopje laten gaarkoken in hun puberholen en zelf toch gewoon wat leuks doen of even met elkaar afspreken.
Sterkte in elk geval, ook deze tijd gaat voorbij en bedenk dan dat je er later nog over kunt lachen (ja, echt, de pubers zelf ook).
