Spagaat tussen huidige kinderen en kindje met nieuwe partner
Hallo allemaal,
Ik wist niet zo goed waar ik dit kwijt kon, allereerst kort mijn situatie.
Momenteel ben ik 27 weken zwanger van mijn derde kindje, ik heb al twee zoontjes uit een eerdere relatie welke helaas is uitgelopen op een scheiding. Er is sprake van co ouderschap waarbij de kinderen week op, week af bij mijn ex en bij mij zijn.
Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar samen met mijn huidige partner. We hebben heel veel gesprekken gehad over hoe we dat voor ons zagen als er een kleintje bij zou komen. Mijn twee kinderen zijn helemaal gek op mijn huidige partner en hij is in omgang heel goed met de kinderen. Vorig jaar zomer zijn we samen op vakantie geweest (met zijn 4en) en vanaf dat moment heb ik gezegd dat als hij er bij is, ik bepaalde verwachtingen heb van hem richting de kinderen, zeker met het zicht op dat er een kleintje in de toekomst van ons samen bij zou komen. Ik wilde namelijk niet dat er onderscheid zou komen tussen hoe hij met mijn kinderen om zou gaan en bij een eventueel eigen kindje. Dat betekent dat hij sindsdien net zo goed als ik de rol van opvoeder op zich neemt op bepaalde vlakken. We hebben vaak gesprekken gehad over hoe hij dan het beste om kon gaan met bepaalde situaties en of hij anders had kunnen reageren. Voor mij gaat het namelijk allemaal wat natuurlijker, je groeit daar als ouder zijnde toch in en voor hem was dit allemaal nieuw. Daarnaast heb ik hem regelmatig gevraagd om mij te spiegelen of ik bepaalde dingen anders zou moeten doen, om zelf ook te groeien als moeder zijnde. Ook heb ik hem vaker gevraagd of hij dingen anders zou doen bij een eigen kind, dan hoe we nu omgaan met mijn kinderen, dus ook in huisregels etc.. Hij vindt daarin dat ik ze te vaak iets cadeau geef en zou dat zelf anders doen en hij is vrij streng in dat ze moeten eten wat er op tafel staat en bord leeg, waarbij ik al blij ben als ze iets nieuws willen proeven. Hebben ze een dag geen zin in wat we eten, dan wil ik dit niet forceren. Over het eten is hij inmiddels milder geworden en hebben we het vaak over gehad.
Wij wonen niet samen, we hebben allebei onze eigen koopwoning en wonen niet in dezelfde stad (ongeveer 45 min rijden bij elkaar vandaan). Ik ben destijds hierheen verhuist omdat mijn ex-partner hier woonde en in verband met co-ouderschap gebleven. De baby krijgt straks zowel bij hem, als bij mij een eigen kamertje. Het idee is dat als ik de kinderen heb, we die week in mijn huis leven en als de kinderen bij mijn ex zijn, we met zijn 3en in zijn huis wonen.
Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen. Wat ik snap, want hij wil graag herinneringen maken met zijn kind en mij. Maar daarnaast komt hij nu ook met dat hij bijvoorbeeld niet wil dat mijn kinderen de TV aan hebben staan als de kleine straks wakker is. Ik had verwacht dat hij de afgelopen tijd meer aanwezig zou zijn en niet dat we pas samen zouden wonen als de kleine zou komen en dat is niet zo. Hij biedt zelf aan af en toe om op de jongens te passen als ik bijvoorbeeld een avondje wil gaan sporten, maar klaagt vervolgens wel over dat het enorm pittig was met ze alleen en soms is hij dan liever alleen thuis dan bij de kinderen en mij. Ik ben bang dat er dadelijk onderscheid gaat ontstaan in de omgang met zijn eigen kind en mijn kinderen, iets wat ik van te voren dus heel duidelijk uitsprak wat ik niet wilde, maar ook dat mijn kinderen gaan merken dat hij veel meer geeft om zijn eigen kind. Ik snap dat je gevoel niet kan dwingen, maar het voelt alsof mijn kinderen straks moeten ervaren, na al een scheiding hebben doorgemaakt, dat zij op de tweede plek gaan komen en dat doet mij heel veel pijn. Hij wil ondanks dat we dit van te voren besproken hebben, dadelijk toch andere regels opstellen als die kleine er is en dat voelt als kritiek op dat hij vindt dat ik het nu niet goed doe, terwijl ik hier specifiek om gevraagd heb meermaals.
Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn. Ook als het gaat over dat er mogelijk een regeling zou komen waar bij de kinderen meer bij mij zouden zijn, spreekt hij uit dat hij liever heeft dat de regeling 50/50 blijft. In het verleden hebben we het hier ook over gehad omdat er toen wat zaken speelde wat er mogelijk voor zou zorgen dat ze meer bij mij zouden zijn, toen zei hij nog dat het beter voor ze zou zijn als ze meer bij ons zouden zijn. Sinds de zwangerschap heeft hij al een aantal keer benadrukt dat hij vooral het belangrijk vindt dat wij tijd met zijn 3en gaan hebben, zonder mijn huidige kinderen. Ik merk dat ik hierdoor twijfels begin te krijgen of ik wel de juiste keuze heb gemaakt en of ik hiermee mijn kinderen, die al een scheiding hebben doorgemaakt en daar uiteraard "schade" door hebben opgelopen, nog meer ga beschadigen als ik de relatie met mijn huidige partner en dadelijk een baby, voort zou zetten. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen de impact die dit gaat hebben voor mijn kinderen of mijn nieuwe partner. Ik heb dit ook uitgesproken naar mijn nieuwe partner en aangegeven dat ik niet goed weet wat nu de oplossing is, maar dat als hij deze uitspraken voor de zwangerschap had gemaakt, ik er niet aan begonnen was met hem. Daarnaast merk ik dat ik momenteel niet kan genieten met de voorbereidingen voor de kleine in mijn buik door alle spanning en gedachtes waar ik mee zit, daar baal ik enorm van want dat geeft dan weer een schuldgevoel richting dit kleintje want ik wil die niet te kort doen.
Het is een heel verhaal geworden en ik ben denk ik vooral op zoek naar andere in eenzelfde soort situatie of wat jullie vinden van de uitspraken die hij doet, want ik weet even niet meer wat ik nu moet. Reageer ik te overdreven? Verwacht ik teveel van hem als stiefouder? Ik kan momenteel niet zien hoe dit straks voor alle partijen goed moet gaan lopen.
Chalona schreef op 01-08-2026 om 17:23:
[..]
Bedankt voor het delen van jou ervaring en de tip. Ik merk dat een aantal termen in mijn originele post anders over komen dan ik ze bedoel. Mijn vriend is zeker niet de vader van mijn andere twee kindjes, wat ik bedoel met dat ik bepaalde verwachtingen heb is dat wij ze bijvoorbeeld wel allebei aan mogen spreken op onwenselijk gedrag. Begrijp ik het goed uit jou post dat jullie dus eigenlijk nooit samen zijn met de kinderen? Ook niet met uitjes of vakantie o.i.d.?
Dat klopt, we doen misschien één of twee keer per jaar iets met zijn vijven. En we gaan bij elkaar op visite bij verjaardagen. De kinderen zouden wel vaker willen trouwens, die kunnen het heel goed vinden. In het begin hebben we wel een 'gewoon' samengesteld gezin geprobeerd, maar vooral ik trok dat totaal niet (lang verhaal verder, maar de bottom line was toch wel dat het met niet je eigen kinderen niet eigen is of bij mij werd).
Misschien heb ik gemist hoe oud je twee zoontjes zijn, maar ik zou me niet al te druk maken om regels die nu voor hun wel of niet gelden dat dat dan ook voor de baby zo moet. Daar zitten jaren tussen.
Wel goede afspraak om het maar te gaan ervaren en eerlijk en open te blijven communiceren. Elkaars gevoelens respecteren is belangrijk.
Succes samen!
Je beredeneert deze hele situatie nu vanuit angst. Dat is een uitgangspunt waar je in vast gaat lopen want je kan niks proberen te voorkomen want jullie leven dat leven nog niet.
Klinkt leuk "dezelfde regels" maar dat gaat in de praktijk helemaal niet werken omdat het nu vanuit angst bedacht is.
Je vergeet daarbij ook nog dat jullie als volwassenen ook eigen gewoontes en ritmes in eigen huis hebben. Jullie hebben gewoon nog nooit een volledig gezamenlijk huishouden gevoerd. Ook nog nooit met 3e kindje heen en weer verhuist.
Daarbij waarom moet jouw vriend jouw kinderen kunnen aanspreken op ongewenst gedrag?
Hij is de vader niet en jouw kinderen noemen hem geen papa. Jij bent hun opvoeder,hun ouder en jij spreekt ze aan op onwenselijk gedrag en jouw vriend ondersteunt jou. Zo weten de kinderen het verschil.
Hoe ik er nu naar kijk al jou berichten gelezen te hebben is dat er bij jou een grote alarmbel is afgegaan en dat je nu uit alle macht probeert te redden wat er te redden valt door regels,vastigheden, toekomstbeelden in beton te gieten waardoor je die alarmbel niet meer hoeft te horen.
Jouw angst en verwachtingen alleen al zijn verstikkend voor jullie relatie.
linn19 schreef op 01-08-2026 om 19:33:
Je beredeneert deze hele situatie nu vanuit angst. Dat is een uitgangspunt waar je in vast gaat lopen want je kan niks proberen te voorkomen want jullie leven dat leven nog niet.
Klinkt leuk "dezelfde regels" maar dat gaat in de praktijk helemaal niet werken omdat het nu vanuit angst bedacht
TO, laat deze (hele, dus niet alleen het stukje dat ik nu citeer) post goed op je inwerken. Het is namelijk volgens mij ontzettend waar…
Ik zie je hier op dit forum ook dat je heel snel in de verdediging schiet als mensen je confronteren met jouw niet helemaal realistische verwachtingen. Ik verwijt je niks hoor; je zit in een lastige situatie, waarschijnlijk heb je al best veel reacties gehad op de keuze voor je zwangerschap, dat is altijd moeilijk.
Maar wat linn zegt is waar: je redeneert vooral vanuit angst en probeert die dicht te timmeren met regels. Maar Tsjor zei het ook al: emoties laten zich niet reguleren met afspraken.
Joh, je moet je bedenken: ook als je nog geen kinderen had gehad en dit je eerste zou zijn, hoe je gaat opvoeden en hoe je partner het doet als ouder, je kunt het van tevoren niet weten. Ik had ook allemaal dingen bedacht die in de praktijk totaal niet werkten en razendsnel overboord gingen. Er zit straks behoorlijk veel leeftijdsverschil tussen je oudsten en je jongste, dus tegen de tijd dat regels überhaupt aan de orde zijn, zijn die van jou al in een heel andere fase.
Overigens vind ik wel: jouw vriend moet begrijpen dat jouw kinderen ook een eigen leven hebben. En dat ze de ruimte moeten hebben om dingen te doen die passen bij hun leeftijd. Dus als ze nu gewend zijn om tv te kijken overdag, dan kan dat niet ineens herroepen worden.
Maar joh, echt. Geef iedereen een beetje rust… en houd vooral je eigen huis aan.
Dat stuk over de leeftijden zou ik ook niet onderschatten. Er zit zoveel verschil tussen. En ieder kind is ook weer anders. Ik heb verschillende regels per kind omdat opvoeding aansluit bij wat dat kind nodig heeft. Net zoals er verschillende bedtijden zijn. Het ene kind moet opletten met voeding en het andere meer gestimuleerd moet worden om te sporten. Veel 1e ouders willen alles volgens het boekje doen. Jouw vriend is helemaal nog geen ouder. En heeft werkelijk geen idee waar hij over spreekt. Je kunt vooraf niet van alles bedenken. Je groeit mee met je kindje en sluit je opvoeding daarop aan. Regels moeten bij het kind passen. En jij hebt zeggenschap over alle kinderen. Hij alleen over die van hem.
Laat het wat meer los. En kijk gewoon hoe het gaat met dit nieuwe kindje.
Ik zou trouwens absoluut niet insteken op over 4 jaar verhuizen naar je vriend. Wat moeten Jouw kinderen daar dan? Tenzij ze beiden in die plaats naar de middelbare school gaan. En daar hun netwerk hebben gaan ze dat absoluut niet leuk vinden. Ze hebben daar niets of niemand.
linn19 schreef op 01-08-2026 om 19:33:
Je beredeneert deze hele situatie nu vanuit angst. Dat is een uitgangspunt waar je in vast gaat lopen want je kan niks proberen te voorkomen want jullie leven dat leven nog niet.
Klinkt leuk "dezelfde regels" maar dat gaat in de praktijk helemaal niet werken omdat het nu vanuit angst bedacht is.
Je vergeet daarbij ook nog dat jullie als volwassenen ook eigen gewoontes en ritmes in eigen huis hebben. Jullie hebben gewoon nog nooit een volledig gezamenlijk huishouden gevoerd. Ook nog nooit met 3e kindje heen en weer verhuist.
Daarbij waarom moet jouw vriend jouw kinderen kunnen aanspreken op ongewenst gedrag?
Hij is de vader niet en jouw kinderen noemen hem geen papa. Jij bent hun opvoeder,hun ouder en jij spreekt ze aan op onwenselijk gedrag en jouw vriend ondersteunt jou. Zo weten de kinderen het verschil.
Hoe ik er nu naar kijk al jou berichten gelezen te hebben is dat er bij jou een grote alarmbel is afgegaan en dat je nu uit alle macht probeert te redden wat er te redden valt door regels,vastigheden, toekomstbeelden in beton te gieten waardoor je die alarmbel niet meer hoeft te horen.
Jouw angst en verwachtingen alleen al zijn verstikkend voor jullie relatie.
Dankjewel voor je reactie, ik heb de originele post in emotie geschreven en denk dat je gelijk hebt. Na het posten van dit topic heb ik nog meerdere gesprekken gehad met mijn vriend en daarbij aangegeven dat ik merk dat ik het heel spannend vind hoe dit straks gaat lopen. In mijn omgeving zie ik voorbeelden van een samengesteld gezin waar het lijkt alsof er geen onderscheid is tussen de ouder en de nieuwe partner maar je weet natuurlijk niet hoe het achter de voordeur gaat en iedereen heeft zijn dingen. Ik ben oprecht heel bang dat mijn twee kinderen het gevoel gaan krijgen tweederang te worden en vind die gedachte heel moeilijk. Voor mij zijn het straks namelijk gewoon alledrie mijn kinderen waar ik heel veel van hou en het voor hen het beste wil doen en voor mijn gevoel heb ik daar geen controle over. Ik heb dit veel te veel laten oplopen i.p.v. uitspreken waardoor mijn vriend niet wist dat ik hiermee zat of wat bepaalde opmerkingen voor gevoel bij mij opriepen. Dit is voor mij ook echt een leerpunt in de relatie (voorheen ook) waar ik aan moet blijven werken en mij eerder moet uitspreken.
Wat betreft het aanspreken, het lijkt mij heel gek als we straks met zijn 5en zijn en ze doen alle 3 iets wat niet mag, dat mijn vriend dan alleen de jongste aan zou spreken en ik de oudste 2. Creëer je dan niet een gekke sfeer binnen een huishouden? Of als ik iets oke vind en hij niet dat hij de jongste aanspreekt dat die dat niet mag doen terwijl ik vind dat het prima kan? Kan zo geen voorbeeld bedenken hoor, maar lijkt me onduidelijk voor een kind. Zou dat namelijk ook hebben als alle kinderen van beide zijn en je verschillende regels hanteert.
Chalona schreef op 02-08-2026 om 09:02:
[..]
Dankjewel voor je reactie, ik heb de originele post in emotie geschreven en denk dat je gelijk hebt. Na het posten van dit topic heb ik nog meerdere gesprekken gehad met mijn vriend en daarbij aangegeven dat ik merk dat ik het heel spannend vind hoe dit straks gaat lopen. In mijn omgeving zie ik voorbeelden van een samengesteld gezin waar het lijkt alsof er geen onderscheid is tussen de ouder en de nieuwe partner maar je weet natuurlijk niet hoe het achter de voordeur gaat en iedereen heeft zijn dingen. Ik ben oprecht heel bang dat mijn twee kinderen het gevoel gaan krijgen tweederang te worden en vind die gedachte heel moeilijk. Voor mij zijn het straks namelijk gewoon alledrie mijn kinderen waar ik heel veel van hou en het voor hen het beste wil doen en voor mijn gevoel heb ik daar geen controle over. Ik heb dit veel te veel laten oplopen i.p.v. uitspreken waardoor mijn vriend niet wist dat ik hiermee zat of wat bepaalde opmerkingen voor gevoel bij mij opriepen. Dit is voor mij ook echt een leerpunt in de relatie (voorheen ook) waar ik aan moet blijven werken en mij eerder moet uitspreken.
Wat betreft het aanspreken, het lijkt mij heel gek als we straks met zijn 5en zijn en ze doen alle 3 iets wat niet mag, dat mijn vriend dan alleen de jongste aan zou spreken en ik de oudste 2. Creëer je dan niet een gekke sfeer binnen een huishouden? Of als ik iets oke vind en hij niet dat hij de jongste aanspreekt dat die dat niet mag doen terwijl ik vind dat het prima kan? Kan zo geen voorbeeld bedenken hoor, maar lijkt me onduidelijk voor een kind. Zou dat namelijk ook hebben als alle kinderen van beide zijn en je verschillende regels hanteert.
Je zal zoiezo onderscheid gaan krijgen. Door het leeftijdsverschil. Je oudste mogen mischien al frisdrank drinken. Later naar bed etc. De jongste heeft als jullie wel samen gaan wonen 100% van de tijd allebei zijn ouders, de oudste niet. Dat zijn de gevolgen van je keuze voor een 2de leg. Aan jou hoe je kinderen daarin gaat ondersteunen.
Chalona schreef op 02-08-2026 om 09:02:
[..]
Dankjewel voor je reactie, ik heb de originele post in emotie geschreven en denk dat je gelijk hebt. Na het posten van dit topic heb ik nog meerdere gesprekken gehad met mijn vriend en daarbij aangegeven dat ik merk dat ik het heel spannend vind hoe dit straks gaat lopen. In mijn omgeving zie ik voorbeelden van een samengesteld gezin waar het lijkt alsof er geen onderscheid is tussen de ouder en de nieuwe partner maar je weet natuurlijk niet hoe het achter de voordeur gaat en iedereen heeft zijn dingen. Ik ben oprecht heel bang dat mijn twee kinderen het gevoel gaan krijgen tweederang te worden en vind die gedachte heel moeilijk. Voor mij zijn het straks namelijk gewoon alledrie mijn kinderen waar ik heel veel van hou en het voor hen het beste wil doen en voor mijn gevoel heb ik daar geen controle over. Ik heb dit veel te veel laten oplopen i.p.v. uitspreken waardoor mijn vriend niet wist dat ik hiermee zat of wat bepaalde opmerkingen voor gevoel bij mij opriepen. Dit is voor mij ook echt een leerpunt in de relatie (voorheen ook) waar ik aan moet blijven werken en mij eerder moet uitspreken.
Wat betreft het aanspreken, het lijkt mij heel gek als we straks met zijn 5en zijn en ze doen alle 3 iets wat niet mag, dat mijn vriend dan alleen de jongste aan zou spreken en ik de oudste 2. Creëer je dan niet een gekke sfeer binnen een huishouden? Of als ik iets oke vind en hij niet dat hij de jongste aanspreekt dat die dat niet mag doen terwijl ik vind dat het prima kan? Kan zo geen voorbeeld bedenken hoor, maar lijkt me onduidelijk voor een kind. Zou dat namelijk ook hebben als alle kinderen van beide zijn en je verschillende regels hanteert.
Je zit nog steeds in jouw bubbel van angst en je blijft rondjes draaien.
Je hebt het maar over communiceren met hem maar jij wil communiceren met hem omdat hij op die manier jouw angst zou moeten wegnemen.
Jij maakt het een opdracht voor hem om jouw continu gerust te gaan stellen. ( want deze 3 kinderen blijven jouw kinderen en alleen laatste kindje alleen met hem, dit blijft voor altijd.)
Jouw kinderen gaan zich geen tweederangsburger voelen door hoe jouw vriend zich voelt en/ of welke regels hij zou hebben.
Zij zouden zich tweederangs burger kunnen gaan voelen door de keuzes die hun eigen moeder maakt.
Het zijn de compromissen die jij bereid bent te maken over welk onderwerp dan ook die het leven van je kinderen beinvloeden die er dus voor kunnen zorgen dat zij zich 2e rangsburger zouden kunnen gaan voelen.
Om het iets concre ter te maken, als jouw vriend het prima vind om jouw oudste kinderen minder om zich heen te hebben is dat zijn goed recht.
Jij als moeder zijnde moet je dan afvragen of jullie als partners wel bij elkaar passen.
Ik krijg steeds meer het beeld van zo'n blokkendoos voor kinderen met gaten in verschillende vormen op mijn netvlies bij het lezen van jou posten.
Jij wil een vierkantje in een driehoekig gat blijven duwen en blijft dat maar proberen.
TO, je schrijft dat je denkt dat je meer moet communiceren met je partner, maar volgens mij moet je dat nou juist eens even niet doen. Hij kan jou alleen maar geruststellen door precies te zeggen wat jij wil horen, en je dwingt hem daarmee in een onmogelijke positie. Ik zeg het je nu iets strenger dan in mijn vorige bericht, want de boodschap lijkt niet aan te komen: je bent géén kerngezin!! Je hebt het over dat je bij anderen ziet dat het allemaal zonder onderscheid is. Dat is onzin. Jouw vriend gaat zich anders opstellen naar zijn eigen kind dan naar je oudsten. En dat is terecht. Zij hebben al een vader, ze willen en hoeven er niet nog een. En niet rot bedoeld, maar knoop het in je oren: dit had je echt van tevoren moeten bedenken. Voordat je je halsoverkop je in een relatie stort en iedereen meetrekt in een poel van chaos en onzekerheid .
En over dat aanspreken van de kinderen: zoals jij het nu voor je ziet, gaat nooit gebeuren, dat ze alledrie aan het donderjagen zijn samen. Daarvoor is het leeftijdsverschil veel te groot! Natuurlijk zullen ze af en toe samen spelen, maar nooit op basis van gelijkwaardigheid zoals je oudsten. Dus: er gaat NOOIT een situatie komen waarin dat knelt. Tenzij je al je kinderen tot hun 18e om 19.00 in bed wil hebben ofzo
Jij hebt het over aanspreken. Maar we hebben het hier over tieners een kleuter! Natuurlijk is dat een enorm verschil wat niet te overbruggen is. Jij maakt je druk over zaken waar jullie nog lang niet zijn en ook niet gaan komen. Stel jezelf ook niet zoveel voor bij het idee van een gezin. Pubers kunnen weinig met een baby. Er zal niet enorm veel sprake zijn van gezamenlijke activiteiten. De leeftijd van de speeltuin zijn ze allang ontgroeid. jouw oudste kinderen gaan veel meer los van jou zaken ondernemen met vrienden. Die gaan straks uit terwijl je jongste naar bed gaat. Ze leven in heel andere fases qua ontwikkeling. Daar horen andere regels bij. En jouw vriend is niet hun vader. Dus het is maar de vraag hoeveel invloed zijn regels of aanspreken zullen hebben ze kennen die man net. Jij bent hun ouder. Hij niet. Zie hem eerder als een huisgenoot of oom voor de kinderen ipv een vaderfiguur. Er kan van alles ontstaan maar dat kan je niet opleggen en afdwingen.
waarschijnlijk overheen gelezen: hoe oud zijn je huidige kinderen?
Ysenda schreef op 03-08-2026 om 08:52:
waarschijnlijk overheen gelezen: hoe oud zijn je huidige kinderen?
Hier alvast een indicatie:
Chalona schreef op 01-08-2026 om 15:46:
[..]
(...) Als de kleinste naar school gaat willen we kijken om dan wel
inmiddels samen te wonen in 1 huis en liefst in de stad waar hij woont,
maar dat is afhankelijk van hoe de andere 2 daar tegenover staan en hoe
mijn ex daarover denkt. Dan zijn we wel 4 jaar verder en zitten zij op de middelbare school en de 2e nog net niet.
Sowieso is er geen middelbare school waar ik woon dus ligt het er ook
aan waar ze dan heen gaan hoe dat er uit gaat zien qua reistijd. Met
werk zijn we beide flexibel en kan ik wisselende tijden werken en beide
veel vanuit huis.