Spagaat tussen huidige kinderen en kindje met nieuwe partner

Hallo allemaal,

Ik wist niet zo goed waar ik dit kwijt kon, allereerst kort mijn situatie.
Momenteel ben ik 27 weken zwanger van mijn derde kindje, ik heb al twee zoontjes uit een eerdere relatie welke helaas is uitgelopen op een scheiding. Er is sprake van co ouderschap waarbij de kinderen week op, week af bij mijn ex en bij mij zijn.

Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar samen met mijn huidige partner. We hebben heel veel gesprekken gehad over hoe we dat voor ons zagen als er een kleintje bij zou komen. Mijn twee kinderen zijn helemaal gek op mijn huidige partner en hij is in omgang heel goed met de kinderen. Vorig jaar zomer zijn we samen op vakantie geweest (met zijn 4en) en vanaf dat moment heb ik gezegd dat als hij er bij is, ik bepaalde verwachtingen heb van hem richting de kinderen, zeker met het zicht op dat er een kleintje in de toekomst van ons samen bij zou komen. Ik wilde namelijk niet dat er onderscheid zou komen tussen hoe hij met mijn kinderen om zou gaan en bij een eventueel eigen kindje. Dat betekent dat hij sindsdien net zo goed als ik de rol van opvoeder op zich neemt op bepaalde vlakken. We hebben vaak gesprekken gehad over hoe hij dan het beste om kon gaan met bepaalde situaties en of hij anders had kunnen reageren. Voor mij gaat het namelijk allemaal wat natuurlijker, je groeit daar als ouder zijnde toch in en voor hem was dit allemaal nieuw. Daarnaast heb ik hem regelmatig gevraagd om mij te spiegelen of ik bepaalde dingen anders zou moeten doen, om zelf ook te groeien als moeder zijnde. Ook heb ik hem vaker gevraagd of hij dingen anders zou doen bij een eigen kind, dan hoe we nu omgaan met mijn kinderen, dus ook in huisregels etc.. Hij vindt daarin dat ik ze te vaak iets cadeau geef en zou dat zelf anders doen en hij is vrij streng in dat ze moeten eten wat er op tafel staat en bord leeg, waarbij ik al blij ben als ze iets nieuws willen proeven. Hebben ze een dag geen zin in wat we eten, dan wil ik dit niet forceren. Over het eten is hij inmiddels milder geworden en hebben we het vaak over gehad.

Wij wonen niet samen, we hebben allebei onze eigen koopwoning en wonen niet in dezelfde stad (ongeveer 45 min rijden bij elkaar vandaan). Ik ben destijds hierheen verhuist omdat mijn ex-partner hier woonde en in verband met co-ouderschap gebleven. De baby krijgt straks zowel bij hem, als bij mij een eigen kamertje. Het idee is dat als ik de kinderen heb, we die week in mijn huis leven en als de kinderen bij mijn ex zijn, we met zijn 3en in zijn huis wonen.

Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen. Wat ik snap, want hij wil graag herinneringen maken met zijn kind en mij. Maar daarnaast komt hij nu ook met dat hij bijvoorbeeld niet wil dat mijn kinderen de TV aan hebben staan als de kleine straks wakker is. Ik had verwacht dat hij de afgelopen tijd meer aanwezig zou zijn en niet dat we pas samen zouden wonen als de kleine zou komen en dat is niet zo. Hij biedt zelf aan af en toe om op de jongens te passen als ik bijvoorbeeld een avondje wil gaan sporten, maar klaagt vervolgens wel over dat het enorm pittig was met ze alleen en soms is hij dan liever alleen thuis dan bij de kinderen en mij. Ik ben bang dat er dadelijk onderscheid gaat ontstaan in de omgang met zijn eigen kind en mijn kinderen, iets wat ik van te voren dus heel duidelijk uitsprak wat ik niet wilde, maar ook dat mijn kinderen gaan merken dat hij veel meer geeft om zijn eigen kind. Ik snap dat je gevoel niet kan dwingen, maar het voelt alsof mijn kinderen straks moeten ervaren, na al een scheiding hebben doorgemaakt, dat zij op de tweede plek gaan komen en dat doet mij heel veel pijn. Hij wil ondanks dat we dit van te voren besproken hebben, dadelijk toch andere regels opstellen als die kleine er is en dat voelt als kritiek op dat hij vindt dat ik het nu niet goed doe, terwijl ik hier specifiek om gevraagd heb meermaals.

Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn. Ook als het gaat over dat er mogelijk een regeling zou komen waar bij de kinderen meer bij mij zouden zijn, spreekt hij uit dat hij liever heeft dat de regeling 50/50 blijft. In het verleden hebben we het hier ook over gehad omdat er toen wat zaken speelde wat er mogelijk voor zou zorgen dat ze meer bij mij zouden zijn, toen zei hij nog dat het beter voor ze zou zijn als ze meer bij ons zouden zijn. Sinds de zwangerschap heeft hij al een aantal keer benadrukt dat hij vooral het belangrijk vindt dat wij tijd met zijn 3en gaan hebben, zonder mijn huidige kinderen. Ik merk dat ik hierdoor twijfels begin te krijgen of ik wel de juiste keuze heb gemaakt en of ik hiermee mijn kinderen, die al een scheiding hebben doorgemaakt en daar uiteraard "schade" door hebben opgelopen, nog meer ga beschadigen als ik de relatie met mijn huidige partner en dadelijk een baby, voort zou zetten. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen de impact die dit gaat hebben voor mijn kinderen of mijn nieuwe partner. Ik heb dit ook uitgesproken naar mijn nieuwe partner en aangegeven dat ik niet goed weet wat nu de oplossing is, maar dat als hij deze uitspraken voor de zwangerschap had gemaakt, ik er niet aan begonnen was met hem. Daarnaast merk ik dat ik momenteel niet kan genieten met de voorbereidingen voor de kleine in mijn buik door alle spanning en gedachtes waar ik mee zit, daar baal ik enorm van want dat geeft dan weer een schuldgevoel richting dit kleintje want ik wil die niet te kort doen.

Het is een heel verhaal geworden en ik ben denk ik vooral op zoek naar andere in eenzelfde soort situatie of wat jullie vinden van de uitspraken die hij doet, want ik weet even niet meer wat ik nu moet. Reageer ik te overdreven? Verwacht ik teveel van hem als stiefouder? Ik kan momenteel niet zien hoe dit straks voor alle partijen goed moet gaan lopen.