Home » Forum » Echtscheiding en erna » We gaan uit elkaar gaan we dit echt doen

We gaan uit elkaar.. gaan we dit echt doen??

161 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
engel
Mark74

Idd Mark74. Is dat je geboorte jaar?. Ik lees ook vaker reacties in draadjes waar mijn nekharen van overeind gaan staan.....Doe er op een positieve manier wat mee!

guera
Nee

Ik h b niet alle reacties gelezen maar ik zou zeggen. Nee niet doen. Waarom? Het gevoel hoort bij de cycli die je doorloopt in een relatie. Ups en downs. Momenten van pfff is dit het? Tot hele fijne intieme momenten. Gewoon zoals het leven is. Gun jezelf je man en met name je kinderen de tijd om dit te doorstaan. Echt ik herken het. Zeker als de kinderen klein zijn is het pittig. Je raakt jezelf kwijt. Je raakt elkaar kwijt. Het kost tijd om te herijken. Als er liefde en respect en goede tijden zijn snap ik werkelijk niet waarom je dan uit elkaar zou gaan. Kies ruimte binnen je relatie. Ga op onderzoek uit met een therapeut bij de yoga of weet ik veel. Neem letterlijk ruimte en ga af en toe een weekend alleen weg. Deed ik toen zeer regelmatig maar is nu 10 jaar later niet meer zo nodig. De onrust heeft zich gezet. De kriebels hebben plaats gemaakt voor trots dat we zoveel samen al meegemaakt hebben. Dat we elkaar de ruimte hebben geboden om in die spanning te kunnen blijven staan onder 1 dak ook al betekende dat ook soms tijden geen seconde of weken geen echt gesprek vanwege navelstaren.... We staan er nog met de kinderen en ik ben heel blij dat ik niet heb toegegeven aan de onrust en kriebels van jaren geleden en dat ik verleidingen heb weerstaan. Dat is voor mij for better for worse.

Ff zo
Mark

"Soms doet de waarheid pijn. Moet zij daarom maar verzwegen of vermeden worden?"

Mark, je verwart het vertellen van "de" waarheid (nb jouw waarheid!) met botheid!

Ff zo
Kriebel - naar elkaar toegroeien

Voor het geval je toch nog terugkomt om te lezen, je schreef: "Voor diegene die wil weten hoe het gaat; we zijn diep door de kern gegaan, hebben uitgesproken dat er inderdaad een leven kan zijn na ons huwelijk en ook dat dat leven voor- en nadelen zouden hebben. Maar er is nog genoeg, en zoveel dat we nu de tijd nemen om te beslissen of 'wij' weer WIJ willen zijn. We hebben elkaar verloren en fouten gemaakt, willen we allebei er weer wat moois van maken? En willen we dat omdat er zoveel liefde is om nog voor te gaan of willen we dat om alleen maar van deze ellende af te zijn en omdat het beter is voor de kinderen? Dit laatste staat boven water, maar er moet (van ons beiden, voordat er commentaar komt) meer zijn dan dat om voor 100% er weer voor te gaan. De waardering, gevoelens van liefde en respect voor elkaar is weer zichtbaar, een mooie basis volgens ons. "

De enige gedachte die ik jou en je man nog wil meegeven is: beslis vooral niet te snel dat er niet meer is dan dat jullie van deze ellende af willen zijn en het beter is voor de kinderen.

Als een van jullie twijfelt of er nog voldoende liefde is, zou ik adviseren: geef het niet te snel op. Door wat er gebeurd is de afgelopen tijd zijn jullie uit elkaar gegroeid en is er misschien twijfel ontstaan over jullie liefde voor elkaar.

Jullie kunnen, door nu weer in elkaar te investeren, weer positief naar elkaar te kijken, leuke dingen samen te doen, weer naar elkaar toegroeien. Maar dat heeft tijd nodig, tijd om de ontstane wonden te helen.

Geef dat een kans! In jullie beider belang en in het belang van jullie kinderen.

Ik hoop dat je nog eens terugmeldt of jullie elkaar weer gevonden hebben. Ik wens jullie veel geduld, wijsheid en goeds.

Jeltje
alle goeds

Beste Kriebel,
Ik wil je alle goed wensen, wat je weg ook zal zijn. Ik herken veel en ik vind dat je wel degelijk voor je eigen geluk mag kiezen. Desalniettemin blijf ik ook, in een huwelijk waar het vuur wel uit is. Waarom? Niet zo heel nobel allemaal, ik denk vooral dat ik te lui en te laf ben. En het is ook gewoon goed: we zijn erg goede vrienden die elkaar erg veel gunnen. Dat is niet wat ik voor ogen had ooit, maar ik verkies het nu wel boven de boel ondersteboven gooien. Natuurlijk weet ik ook dat dit het fijnst voor de kinderen is, maar ik weet uit eigen ervaring dat het ook heel treurig is om op te groeien in een gezin waar weinig liefde is.

Veel geluk!

guera
jeltje

Ik heb altijd geleerd: dat wat je mist heb je zelf te brengen!

Wat let je om zelf het vuurtje weer op te stoken in je huwelijk? Waarom doe je dat niet? Overigens vind ik het wel apart dat je vuur en liefde op 1 hoop gooit. Is er geen vuur meer of geen liefde?
Als je echt niet meer van iemand houdt dan lijkt het me niet heel fijn/zinvol om bijelkaar te blijven. Als er wel liefde is maar geen/weinig vuur dan is dat geen ramp en kun je het vuurtje weer opstoken. Liefde in de basis is wel voorwaarde.

eclipse
status

@kriebel, ik heb je verhaal gelezen en ben benieuwd wat je keuze is geworden. Wat is je status nu? Nog steeds mee bezig ben je er met je partner uitgekomen? En zo ja op wat voor manier?

Sylvia
Hoe gaat het nu?

Hoi Kriebel, ik ben heel benieuwd of jullie (al) tot een oplossing zijn gekomen. En of die oplossing aan je verwachtingen voldoet. Ik hoop dat je dit leest. :-)

Sylvia

Kriebel83
Update

Update live vanuit India!!

Geintje.. Hi Sylvia, wat leuk dat je vraagt hoe het gaat. Dankjewel.
Na mijn vorige update is het niet lang daarna geklapt en hebben man en ik besloten dat de basis weg was. Hij heeft een jaar lang in dezelfde stad een appartement gehad wat ons beide goed heeft gedaan. Het contact en omgang rondom de kindjes was altijd goed,rustig en liefdevol. Verjaardagen en kerst etc samen gevierd. Afgelopen voorjaar met elkaar gegeten en toegegeven dat deze afstand zo goed deed dat we elkaar weer zagen en waardeerden. Allebei hard gewerkt dmv psycholoog en stilte zoeken.
Afgelopen zomer de knoop doorgehakt en besloten er samen voor te gaan. Mooi en ik kan zeggen dat het hele gelukkige maanden waren.
Het zware wat wel steeds terugkomt, en daar wil ik graag jullie ervaringen of mening naar vragen is het vertrouwen. Dat spat namelijk nog geregeld uit elkaar.. man kan zo ineens aangeven dat 'het niet goed voelt' Hij voelt dan angst over de kans dat het toch kan mislukken. Angst voor het falen. Angst dat ik toch niet tevreden ben in onze relatie en onrustig word. Hij heeft ondertussen ook wat dingen opgebiecht vanuit het verleden en naar mijn mening is alles besproken en is de keuze om door te gaan samen de streep waar vanuit we verder gaan. Bouwen dus.
Door zijn onzekere en sims wantrouwende houding merk ik dat ik mezelf een beetje kwijtraak. Ik word onzeker, voel me niet ontspannen in m'n huis en betrapte mezelf laatst op een wantrouwende houding richting hem.
Is dit dan het werken aan je relatie? Kost dit tijd en zal het gaan slijten?
Of is het trekken aan iets wat nooit meer goed hersteld kan worden? Want iedereen zegt; vertrouwen is de basis van een relatie..
Ik weet het niet, wellicht jullie?

Twijfel83
En nu??

Hoi kriebel83,

Herken me zo in jouw verhaal, daarom ook heel benieuwd hoe het nu gaat?
Denk niet dat je dit nog leest, aangezien de laatste post alweer paar jaar geleden is..
Maar wie weet...

Pagina's