Apexresectie bij kind
Zucht...er is weer eens een hoop gedoe met het gebit van dochter.
We hebben het halfjaarlijks voortgangsconsult gehad en blijkbaar zit er een ontsteking onder haar voortanden, gelukkig heeft ze daar geen last van. Maar daar moet dus wel iets mee.
Haar voortanden zijn drie jaar geleden al gewortelkanaald en gestift. We hebben nu een verwijzing gekregen voor de kaakchirurg voor een apexresectie. Dat lijkt me best een hele ingreep voor een kind. Daarnaast staan de wortels veel te dicht op elkaar waardoor beide wortelpunten geïnfecteerd zijn. Daarom wil de ortho na deze ingreep ook spoedig een slotjesbeugel gaan plaatsen, met allerlei veren en elastieken. En daarvoor moeten ook nog extra schroefjes in haar kaak geboord worden.
Heeft iemand ervaring met een dergelijke ingreep? Ik merk dat het bij mezelf veel spanning en onrust geeft, terwijl ik me liever zou richten op het kanaliseren daarvan bij dochter.
Dochter raakte even in paniek bij het woord 'ontsteking' en riep 'niet mijn tanden trekken, dat wil ik niet'. Na afloop van het consult was ze even heel boos en daarna vooral verdrietig.
Gelukkig was er wel begrip voor dochter dat dit even tijd kost en spanning geeft.
Kunnen jullie ons een beetje moed inspreken?
Ik heb het gehad bij mijn voortanden. Ik vond hetverg meemaken. De gewone verdoving, je gezicht ligt onder een doek (!)sneetje, schoonmaken en oplosbare hechting.
Ik vond een wortelkanaalbehandeling veel intenser en meer napijn. Als het sneetje tussen je lip en tandvlees zit kun je ook veel beter meteen weer eten.
Het is veel minder ingrijpend dan een wortelkanaalbehandeling is mijn ervaring. Maar voor je dochter is er weer iets dat moet. Jullie zijn al onder behandeling bij een kaakchirurg? Anders is mijn ervaring dat het echt de moeite loopt om een kaakchirurg buiten het ziekenhuis te zoeken die dit met geduld en beleid kan uitvoeren bij een kind.
Fijn om te lezen dat het meevalt en minder heftig is dan een wortelkanaalbehandeling. Ik hoop dat enorm voor dochter. In dit soort situaties merken we wel dat alle spanning en ervaringen van de afgelopen jaren weer opspelen en dat ze - overigens niet onterecht - weinig vertrouwen heeft.
We zijn al onder behandeling bij de kaakchirurg. Dochter kent deze man dus en hij haar en hij is gelukkig wel heel geduldig en begripvol.
Vandaag heeft dochter de ingreep gehad. Vooraf enorm veel spanning, ondanks goede voorbereiding. Ze mocht gelukkig een extra tabletje medicatie voor de rust en had vooraf ook al pijnstillers gehad, maar toen het zo ver was, was er toch paniek en een enorm 'ik wil niet'.
De ingreep op zich is heel goed gegaan. Man heeft dochter eerst op schoot genomen en heel stevig vastgepakt en rustig laten ademen. Daarna in de stoel met lachgassedatie. Daar werd ze rustig en suf van. Tijdens de ingreep heeft ze geen kik gegeven, na afloop wel tranen van de spanning, maar was ze nog een beetje gedesoriënteerd en wist niet zo goed wat er allemaal gebeurd was. Thuis goed gekoeld en ijsjes laten eten, maar toen de verdoving uit begon te werken kreeg ze toch wel wat napijn wat zorgde voor een enorme emotionele uitbarsting waarbij ze heel, heel erg boos was op alles en iedereen en zichzelf toch weer begon te slaan. Uiteindelijk heb ik haar op schoot genomen met mijn armen om haar heen en haar heel stevig vastgehouden en laten huilen. Na een half uur werd ze rustiger en viel ze in slaap bovenop mij.
Ik moet zeggen dat dit soort momenten heel veel met me doen. Dat je een hysterisch brullende elfjarige op je schoot hebt en dat ze daarin feitelijk gezien nul groei vertoont ten opzichte van vijf jaar geleden maakt me ook heel erg bewust van haar verstoorde ontwikkeling op dit gebied. En verdrietig, want ik heb ook enorm met haar te doen.
Gelukkig wilde ze vanavond wel wat eten uit de blender. De komende dagen even rustig aan en vooral hopen dat de ontsteking niet terugkomt.
hele dikke knuffel voor jou en je dochter!
Heel veel sterkte mamaE, voor jou en je dochter 
MamaE schreef op 29-04-2026 om 19:57:
Vandaag heeft dochter de ingreep gehad. Vooraf enorm veel spanning, ondanks goede voorbereiding. Ze mocht gelukkig een extra tabletje medicatie voor de rust en had vooraf ook al pijnstillers gehad, maar toen het zo ver was, was er toch paniek en een enorm 'ik wil niet'.
De ingreep op zich is heel goed gegaan. Man heeft dochter eerst op schoot genomen en heel stevig vastgepakt en rustig laten ademen. Daarna in de stoel met lachgassedatie. Daar werd ze rustig en suf van. Tijdens de ingreep heeft ze geen kik gegeven, na afloop wel tranen van de spanning, maar was ze nog een beetje gedesoriënteerd en wist niet zo goed wat er allemaal gebeurd was. Thuis goed gekoeld en ijsjes laten eten, maar toen de verdoving uit begon te werken kreeg ze toch wel wat napijn wat zorgde voor een enorme emotionele uitbarsting waarbij ze heel, heel erg boos was op alles en iedereen en zichzelf toch weer begon te slaan. Uiteindelijk heb ik haar op schoot genomen met mijn armen om haar heen en haar heel stevig vastgehouden en laten huilen. Na een half uur werd ze rustiger en viel ze in slaap bovenop mij.
Ik moet zeggen dat dit soort momenten heel veel met me doen. Dat je een hysterisch brullende elfjarige op je schoot hebt en dat ze daarin feitelijk gezien nul groei vertoont ten opzichte van vijf jaar geleden maakt me ook heel erg bewust van haar verstoorde ontwikkeling op dit gebied. En verdrietig, want ik heb ook enorm met haar te doen.
Gelukkig wilde ze vanavond wel wat eten uit de blender. De komende dagen even rustig aan en vooral hopen dat de ontsteking niet terugkomt.
Ik sla even aan op dit stukje. Want mijn jongvolwassen kind met een ingrijpende chronische ziekte is er soms ook helemaal klaar mee en ligt dan ook hard huilend tegen me aan/op me. En dat kan ook best even duren. Verwacht je niet veel te veel van haar? Ze is nog maar elf en het is niet niets wat ze allemaal meemaakt.
Ja, ik vind juist dat jullie hierin samen zo gegroeid zijn. Nu is het "maar" een half uur, in plaats van de hele avond. En ze huilt, veilig in jouw armen, in plaats van dat ze alleen maar boos is en je geen contact met haar kunt maken. Jullie doen het goed!
Sterkte voor jullie MamaE! Ik vind het iedere keer heel ingrijpend wat ze moet meemaken, en ik vind het ook knap hoe jullie er als gezin mee omgaan. Hoop dat ze snel is hersteld! ❤️
Ja, het is zeker ingrijpend. Ik vind het ook heel erg dat ik telkens te veel van haar verwacht. Want ja, ze deed zichzelf pijn en ze was enorm overstuur, maar ze bleef wel in verbinding, lag bij ons, we mochten er voor haar zijn en haar vasthouden. Dat is ook wel eens anders geweest helaas.
Vannacht één keer wakker en een huilbui, daarna met pijnstiller erin bij ons geslapen.
Eten was even een dingetje vanochtend, maar nu gaat het eigenlijk wel weer. Haar lip is wel nog dik en koelen is wel fijn. Ze heeft met man samen iets creatiefs gemaakt voor de kerk voor Hemelvaart en Pinksteren. Vanmiddag gaan dochter en ik samen even winkelen.
MamaE schreef op 30-04-2026 om 11:39:
Ik vind het ook heel erg dat ik telkens te veel van haar verwacht.
Maar is dat "te veel verwachten" ook niet juist wat je hoopt? Wat je haar gunt, omdat ze het dan wat allemaal kan verdragen allemaal? En je teleurstelling omdat je wil dat het haar allemaal wat minder raakt? Uit liefde voor haar dus, en niet veroordelend om wat haar niet lukt.
Tijgeroog schreef op 30-04-2026 om 18:47:
[..]
Maar is dat "te veel verwachten" ook niet juist wat je hoopt? Wat je haar gunt, omdat ze het dan wat allemaal kan verdragen allemaal? En je teleurstelling omdat je wil dat het haar allemaal wat minder raakt? Uit liefde voor haar dus, en niet veroordelend om wat haar niet lukt.
Ja, dat is het zeker. Ik gun het haar vooral niet wat ze allemaal moet ondergaan. En als het dan toch moet, zou ik willen dat ze er beter mee om zou kunnen gaan.
Het is ook geen oordeel over haar als het haar niet lukt, maar ik wil vooral voorkomen dat het voor haar zo voelt.
Misschien is dit ook wel iets dat we soms even moeten verdragen dat het er is, er ruimte voor maken zodat het er mag zijn en daarna ook weer gewoon verdergaan.
Vannacht sliep ze door, vanmorgen wel even verdriet om alles, maar nu gaat het wel weer. Vanmiddag heeft ze individuele therapie. Daar is ook ruimte om te verwerken.
