Gezondheid Gezondheid

Gezondheid

Darla

Darla

06-02-2011 om 19:37

Familievriend opgenomen op paaz

Het wordt een lang verhaal. Een familievriend (schoolvriend van manlief, maar we zijn als gezinnen met elkaar bevriend) is sinds vrijdag opgenomen op de PAAZ (Psychiatrische afdeling van een ziekenhuis). Dit doordat hij 2 jaar geleden een hersenvliesontsteking heeft gekregen (hij is eind 30) en niet herstelde en depressieve klachten kreeg. (waarschijnlijke zgn. IC-syndroom) Voor de opname is hij al twee keer ingestort, want hij wil persé voor zijn gezin 'zorgen'. Hij is kostwinner en heeft tot de hersenvliesontsteking en coma waar hij toen in raakte 150% gewerkt. Hij verdiende dus 50% meer met z'n overwerk. Tijdens zijn hersenvliesontsteking heeft hij ondanks het feit dat hij al jaren structureel overwerkt maar 70% gekregen van zijn basisloon. Hierdoor kreeg hij nog maar de helft van zijn oude salaris. Omdat het herstel vele maanden duurde is het gezin in grote financiële moeilijkheden gekomen. Zijn vrouw, en moeder van zijn 3 kinderen, werkt niet en ontvangt dus ook geen inkomen. Afgelopen maanden zagen mijn man en ik het al aankomen. Maar hij wilde persé blijven werken, want zijn baas dacht allemaal met hem mee en hij kon niet ziek zijn. Nu heeft hij dus suïcidale neigingen en mede op eigen verzoek is hij dus afgelopen weekend opgenomen op de Psychiatrische afdeling. Hij wordt nu 10 dagen geobserveerd. Afgezien van hoe erg ik het vind, denk ik dat dit de beste weg naar herstel voor hem is.
Maar, hij valt nu weer terug naar 70% loon, en dat houdt het gezin geen twee maanden meer uit. Ze hebben hun hele reserves opgebruikt in het herstel van de hersenvliesontsteking en waren net weer een beetje aan het opbouwen. Ik wil ze graag helpen, maar weet niet goed hoe. Zijn vrouw, de moeder van zijn 3 kinderen, is bewust thuisblijfmoeder van hun 3 kinderen, de jongste wordt binnenkort 3. Ze wil wel gaan werken als de jongste naar school gaat (dat vertelde ze enkele maanden geleden). Maar nu in deze situatie komen ze zo in de problemen dat het kopen van eten al onmogelijk is. Ze vertellen op dit moment niet van hun problemen, maar ik weet hoe schrijnend het is. Van zijn ouders hoeft ie niks te verwachten want 2 dagen voor zijn opname hebben ze ruzie bij hem gemaakt dat ie maar normaal moet doen. En haar ouders zijn gescheiden waarbij de één alcoholist is en de ander in de bijstand leeft.
Ik wil ze graag helpen zonder dat ze het gevoel hebben bij mij 'in het krijt te staan'. Is het raar als ik haar aanbied hier bij mij wekelijks wat huishoudelijk werk te doen (want erg nodig, maar kan niemand vinden), dan kan ik haar met fatsoen een bedrag geven waar ze boodschappen van kan doen. Of is dit raar? Ik weet het ook even niet, en wil haar in deze moeilijke situatie niet nog meer moeilijke vragen voorleggen dan ze al krijgt. Ze zou de jongste mee kunnen nemen, waardoor ze geen oppas hoeft te zoeken. Het huishouden is haar lust en haar leven, ze heeft nooit behoefte gehad aan werk 'buiten de deur'. Maar kan ik dit aan haar voorleggen? Is dit niet genant?
Wat zouden we nog meer kunnen doen? Ze wonen iets te ver weg om kinderen rond schooltijd op te vangen, maar ik bedenk me suf wat ik aan zou kunnen bieden. Mijn man is er al het hele weekend sjagerijnig van. Zeker gezien het feit dat ik drie jaar geleden ook op het randje van opname heb gestaan.

Darla

Helpen

Fijn er vrienden zijn die meeleven met zo'n nare situatie.
Wat je volgens mij in elk geval kan doen is diep ademhalen en dan gewoon vragen WAT je voor ze kan doen. En daarna expliciet noemen wat je in gedachten hebt. Dat je je kunt voorstellen dat het moeilijk is en dat je graag wilt helpen. Maar schoonmaken met een kind van 3 is mischien wel veel gevraagd. Gaat die niet naar de peuterspeelzaal of zoiets.
In elk geval heeft vriendin het overzicht en kan je daar antwoord op geven.
En mischien zegt ze nee maar zeg dan gewoon: denk er eens over na mischien wordt nee wel ja. In de stress heb je ook meer tijd nodig voor zaken bezinken.

Familie

En mischien valt het wel mee met de familie van de vriend. Soms moet er eerst een drama zijn voor de ernst van de situatie doordringt, zeg ik uit eigen ervaring.
En ook een moeder in de bijstand kan heus wel iets bijdragen desgevraagd.
Niet geschoten is altijd mis.

Yura

Yura

07-02-2011 om 09:56

Schoonmaken

Schoonmaken lijkt me een hele goeie. Als zij zo'n type is dat huishouden en schoonmaken geweldig vindt is zij uniek en kan ze heel veel gevraagd worden. Je kunt het misschien meer vanuit jezelf brengen, zo van dat je dringend een schoonmaakster zoekt en dat je aan haar dacht omdat je vermoed dat ze misschien het geld zou kunnen gebruiken en omdat ze het zo goed kan, als ze dan aan de slag is kom je met een vriendin op de proppen die heeft gevraagd of je hulp nog uurtjes over heeft (die vraag komt namelijk geheid als ze goed is).
Voor nu zou ik ze gewoon 's avonds regelmatig te eten vragen of een bakje eten neer zetten dat ze alleen hoeft op te warmen, dat hoeft dan niet vanwege het geldgebrek, maar onder het mom van "je zult wel niet echt aan eten koken toekomen met die onhandige bezoekuren". Zelf doe ik dat eigenlijk regelmatig met mensen waarvan ik weet dat ze even moeilijk zitten vanwege een ziekenhuisopname of een sterfgeval ofzo.

Roosje Katoen

Roosje Katoen

07-02-2011 om 15:39

Tsja

"Het huishouden is haar lust en haar leven, ze heeft nooit behoefte gehad aan werk 'buiten de deur'." Volgens mij wordt de behoefte aan werk buiten de deur in deze situatie steeds groter!

Maar in de tussentijds is het helemaal geen gek idee om haar dat voorstel te doen, idd een beetje netjes inkleden dat ze ook nog nee kan zeggen, dat lijkt me een mooie oplossing. En verder afentoe voor eten zorgen of haar uitnodigen om bij jullie te komen eten in het weekend ofzo.

Als ze echt zo weinig geld hebben dat ze geen eten kunnen kopen, kan je haar evt op de voedselbank wijzen.

Darla

Darla

07-02-2011 om 16:01

Reactie

Bedankt voor de reacties tot zover. Door de afstand is het zeker 20 minuten rijden in de spits. En door mijn gezin/werk kan ik ook niet voor 7 uur bij haar zijn. Ik ga het inderdaad aan haarzelf overlaten. Voedselbank is helaas niet in haar woonplaats, maar in de stad verderop. Het is natuurlijk een hele precaire zaak; man opgenomen (en ze wilde nooit praten over zijn psychische toestand), bewust thuisblijfmoeder zijn, op een plek wonen die als 'bekakt en sjiek' bekend staat en dan moeten aangeven dat je geen geld hebt voor eten?? Mijn man en haar man zijn jeugdvrienden, ik vind haar aardig, maar mijn beste vriendin zal ze nooit worden. We staan heel anders in het leven. Toch ben ik erg begaan met haar en de toestand van hun gezin. In het verleden heeft ze wel eens afgegeven op mijn situatie; ik heb makkelijk praten, want hoge opleiding, het goed voor mekaar, etc. Zij heeft helaas nooit een beroepsopleiding afgerond, en dat breekt haar nu op.
Ik vind het dan ook heel moeilijk haar iets aan te bieden, bang dat ze het 'verkeerd' begrijpt. Ik wil haar niet in de poets-hoek duwen, maar haar helpen door inkomen te geven.
Mijn man gaat het nu aan haar voorleggen, hij spreekt vaker met haar. En in het weekend kunnen we wel wat meer doen. Wordt vervolgd!

Darla

Puck

Puck

08-02-2011 om 08:45

Darla

Ben ik erg bot als ik zeg dat ik je eerste 2 redenen niet steekhoudend vind? Wat is nu 20 minuten rijden in de spits en waarom is na 7 uur 's avonds een probleem? Dat is dan lekker buiten de spits dus dan ben je er ook nog sneller. Je zegt dat het niet je vriendin zal worden maar dat je met haar begaan bent. Zit ik er erg ver naast als ik denk dat het toch een soort uitvlucht omdat je eigenlijk niet goed weet wat je nu moet doen en niets doen het meest makkelijke is?
Ik zou gewoon 's avonds naar haar toe gaan, met een levensmiddelenpakket waar ze wat aan heeft en dan bij een kop koffie verder praten. Ik denk dat dat al veel voor haar kan betekenen. Als ze dan toch op één of andere manier laat blijken dat ze hulp nodig heeft en van jou wil accepteren dan kan je daar alsnog samen wat mee doen.

Vermoeiend

Ik weet uit ervaring hoe vermoeiend het is om een familielid in het ziekenhuis te hebben. Ze staat er alleen voor, dat is al vermoeiend. En dan de zorgen over manlief en over hoe het te redden. Je kan een pakket voor een week maken (eten etc). Je kan voorstellen om wat boodschappen voor haar te doen. En je kan haar natuurlijk vragen wat zij nodig heeft op dit moment en daarin kiezen wat jij kwijt wil. De voedselbank kan een goede zijn en werk ook maar als je haar daarmee eigenlijk extra belast, heeft ze er misschien meer aan als je met haar praat over de drempel om te gaan werken (zou ik zelf niet aanraden omdat dat pas echt de manier is om overspannen te worden, lijkt mij) of om gebruik te maken van de voedselbank. Je hebt het meeste aan iemand die zegt, goh, wat heb jij nu nodig en die daarin zelf duidelijke grenzen geeft wat ie wel en niet voor je wil doen. Ik zou hulp eerder zoeken in ontlasting dan belasting, fysiek of geestelijk. En als zij graag wil werken maar af en toe een 'oppas' nodig heeft. Dat kan 'm ook zijn. Maar het moet voor haar een ontlasting zijn (als werken dat voor haar is, in deze situatie).

Succes en veel sterkte.

Voedselbank

Die is er alleen voor mensen die écht niets hebben. Wat ik lees in jouw verhaal is dat ze in een sjieke buurt wonen. (Koophuis?) In dat geval komen ze echt niet in aanmerking voor de voedselbank hoor. Natuurlijk vind ik het heel sneu voor ze. Maar ik vrees dat ze op dit moment toch echt concessies zal moeten doen. Betaald werk vinden bijvoorbeeld.

Gr. Poezie.

Darla

Darla

08-02-2011 om 20:19

Puck

>>Wat is nu 20 minuten rijden in de spits< <<
Als zij met de auto komt is ze 2 x 20 minuten bezig, weinig tijdswinst levert dat dus op. Als ze thuis kookt is ze binnen een half uur klaar. Als ik ga zal ik op de fiets moeten en dan duurt het 2x 45 minuten. Tegen de tijd dat ik weg kan is het zo laat dat haar kinderen al in bed liggen. Ze heeft kleine kinderen die vroeg naar bed gaan. Mijn man werkt elke avond tot laat in de avond, dus ik zal mijn kinderen dan ook mee moeten nemen. Ik zeg niet dat het niet kán, maar dat het niet het meest praktische is. Ik zoek naar iets waar zij iets aan heeft.
Ik mag best zeggen dat het niet mijn beste vriendin is. Niet iedereen is je beste vriendin toch? We doen ieder onze dingen op een eigen manier. Toch was ik op zoek naar iets waar ze op de lange termijn iets aan heeft. Zo maar geld geven vind ik geen oplossing, en zou onze relatie erg ongemakkelijk maken. Haar het gevoel geven dat ze goed bezig is en laten zien dat ze makkelijk een centje bij kan verdienen, levert meer op. Eigenwaarde en geld in de portemonee.

Ik vind je advies om 's avonds bij haar langs te gaan heel steekhoudend, maar door mijn kinderen die in bed liggen 's avonds en het late werk van mijn man, komt dat er niet van. Ik kom niet weg, geen auto en geen oppas op dit moment (heb al alle dagen oppas) Vandaar mijn vraag hier. Ik ga graag bij haar langs, maar door bovenstaande is dat gewoon even lastig. Komend weekend ben ik 4 dagen weg ivm een zakenreis.
Je hebt gelijk dat je zegt dat ik niet weet wat ik moet doen, maar dat ik daarom liever niets doe? Jammer dat je dat denkt. Ik had graag wat tips gehad. Maar gelukkig heb ik die hier van enkele wel ontvangen. Waarvoor dank.

Darla

Puck

Puck

08-02-2011 om 21:33

Darla

Oke, ik begreep dat jij er met de auto naar toe moest en dan is 20 minuten natuurlijk best te doen op een avond. Je had verder ook niet verteld dat je de kinderen mee moest nemen omdat je geen oppas hebt. Ben helemaal met je eens dat dat geen hout snijdt.
Door jouw omstandigheden is het wel moeilijk om concrete hulp te bieden nu. Ik zal nog eens even verder nadenken, je hebt je eigen mogelijkheden en onmogelijkheden in ieder geval een stuk duidelijker gemaakt. Misschien kun je al beginnen met een simpele kaart waarin je laat weten dat je meeleeft? Vaak wordt zoiets al erg op prijs gesteld.

Darla

Darla

08-02-2011 om 22:27

Goed idee

Een kaart, da's een goed idee! Weet ze dat we aan haar en het gezin denken. En dan is de opening tot meer hulp al gemaakt.

Bedankt.

Darla

Reageer op dit bericht

Dit forum topic is gesloten, er kan niet meer gereageerd worden.