Home » Forum » Gezondheid » Nu op npo3 overgewicht en 30 jaar voedingsindustrie

Nu op Npo3: Overgewicht en 30 jaar voedingsindustrie

290 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Half a twin
Kunstwerk van de kunstenaar

Tijdens mijn schooljaren en later studie heb ik diverse banen in de horeca gehad. Begon op mijn 14e in de koffiecorner van familie en later lange tijd in een brasserie gewerkt. Toen ik mijn studie klaar had kwam ik in de keuken van een groot ziekenhuis terecht waar de meeste koks uit de horeca afkomstig waren. Na het stichten van een gezin wilden ze toch een wat regelmatiger leven en zochten een baan in een instellingskeuken. Stuk voor stuk mannen en een enkele vrouw met een passie voor fijne smaken en gericht op "het oog wil ook wat". Ook een bord ziekenhuis eten moest er aantrekkelijk uitzien en goed smaken. Behalve voor de patiënten kookten de koks ook voor feesten en partijen binnen het ziekenhuis. Onder andere ieder jaar een diner voor de raad van bestuur en dan werden er echte kunststukken geleverd, diners waar je je vingers bij aflikte. Echt geweldig.

Die koks waren (zullen inmiddels allemaal met pensioen zijn) en de meeste nu nog werkende koks zijn echte kunstenaars.
Zoals een kunstschilder schilderijen maakt en verkoopt, een beeldhouwer sculpturen maakt en verkoopt zo maakt een chef-kok of een team van koks een mooie menukaart met gerechten waarbij alles goed op elkaar is afgestemd.
De schilder kijkt goed naar de kleuren en vormen of zijn idee goed op het doek komt, de beeldhouwer kijkt daarbij ook nog of het 3 dimensionaal allemaal klopt en de chef-kok maakt het moeilijkste kunstwerk, behalve kleuren en vormen heeft hij ook nog de smaken die moeten kloppen.
Dan wel ieder op zijn eigen niveau, een verdienstelijk hobbyschilder is nog geen Rembrandt en de chef van het kleine eethuisje hier op het plein is nog geen Paul Bocuse maar allemaal doen ze hun stinkende best om iets bijzonders te maken.

De schilder begint met studies, met schetsen maakt proefjes met de verf. De beeldhouwer zal ook eerst een tekening maken voor hij begint te hakken in zijn mooie stuk hout of steen.
De chef-kok doorloopt ook een heel traject voor het gerecht uiteindelijk op de menukaart belandt. Een idee uitwerken op papier, voor de eerste keer koken, zelf proeven, het recept aanpassen, nogmaals proeven en dan anderen laten proeven.

Waar wil ik heen met dit filosofische verhaal?

Als je een schilderij koopt van een kunstenaar vindt je het gehele kunstwerk mooi en is het vragen om bepaalde accenten over te schilderen not done. Hier aan de muur hangt een door een amateurschilder gemaakt schilderij van een vaas pioenrozen en hoewel geel niet mijn lievelingskleur is passen die gele meeldraden perfect in het hele plaatje. Ik ga niet vragen of zij die gele spikkelige dotjes roze wil maken net zoals de rest van de bloemen.
Ook als je een beeldhouwwerk zou kopen krijg je een heel kunstwerk, je kunt niet de stukjes die je minder mooi vindt laten weg schuren door de kunstenaar. (Misschien kan je dat wel thuis stiekem doen)
Als je in een restaurant eet is het meestal wel mogelijk om het kunstwerk een beetje naar je eigen wensen aan te passen, als je het vraagt krijg je biefstuk zonder saus (of de saus er apart bij in een schaaltje, zodat je naar eigen behoefte kunt nemen hoeveel je wilt) een toetje zonder likeur, of sla zonder dressing (of de dressing er apart bij in een schaaltje, zodat je naar eigen behoefte kunt nemen hoeveel je wilt).
Eigenlijk is dat best een aardige geste van de kunstenaar, je mag zijn kunstwerk aanpassen aan je eigen behoefte/wensen/allergie/eigenaardigheden. Vanuit de kok gezien geeft hij jou dus de vrijheid zijn kunstwerk te verpesten.

Jo, als jij dus pure smaken wil proeven zonder dressing en sauzen verpest jij het kunstwerk van de chef en niet andersom!

Kaaskopje
Half a Twin

Hoewel ik bijna helemaal met je meega in je uiteenzetting, vind ik niet dat elke kok een kunstenaar is. Soms is het ook gewoon massa-koken op routine. Ik heb toen ik zwanger was van de tweede (derde eigenlijk) bij Van der Valk telefonisch aangevraagd of ik zoutarm kon eten, dat kon, maar dat mocht kennelijk amper moeite kosten, want zoutarm kon ik het geheel niet noemen. Ik heb nu een gat in mijn geheugen hoe dat verder is gegaan, maar ik herinner me mijn irritatie nog wel.

Als je zoals wij dat een aantal jaar hebben gedaan bij een kok komt eten die alles zelf bedenkt en daar hooguit wat assistentie bij inhuurt, dan kom je op het terrein van de kunstenaar. Hij ging inderdaad tandenknarsend akkoord met een wijziging aan zijn kunstwerk en plempte het bakje mayonaise dus op verzoek op tafel. Als je je restaurant overeind wilt houden, kun je niet alle kunstbarbaren de laan uitsturen tenslotte. De prijzen bij dit restaurant waren heel gemiddeld. Niet goedkoop, maar ook niet duur. Misschien leggen sommige mensen de grens van wanneer iets een kunstwerk mag heten en wat met respect gegeten moet worden pas bij haute cuisine. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat men het waagde om bij Bocuse om een potje mayonaise te vragen. Nee, daar accepteerde je dat het goddelijke gerecht smaakte zoals het smaakte, want Bocuse wist wat hij deed. Ik stel me stiekem ook voor dat sommige mensen kritiek voor zich hielden. Gezien worden in een restaurant van of met een kok van die allure zal voor sommigen al een doel op zich zijn.

Half a twin
Massa koken op routine

Ja dat bestaat natuurlijk ook. Mac D. KFC, Van der Valk. Overal waar je komt dezelfde menukaart en dezelfde smaken. Bij Van der Valk eet je al jaren appelmoes gegarneerd met een kers.
Die koks koken op routine en zullen zelf niet betrokken zijn bij het vernieuwen van het menu. Het kleine eethuisje hier op het plein heeft wel regelmatig een nieuwe kaart met zorgvuldig uitgedachte gerechten, hoewel minder exclusief dan bij de Librije, kunstwerkjes van de chef.
Van der Valk is aan de zoveelste serie van herdrukken bezig, reproducties van het origineel. Dan is zonder zout ineens wel heel moeilijk voor de half ingedutte kok.

Kaori
Hat

Bij vanderValk krijg je al jaren geen kers meer op je appelmoes. Ik had me er namelijk zo op verheugd toen ik er begin van de maand weer eens at. Wel een waanzinnig mooie opdiening van de Dame blanche. Een prachtig glanzende chocolade koepel over het ijs die werd overgoten met hete choco saus zodat hij op het ijs smolt.

Ik zeg thuis altijd als er iemand is die alles door elkaar prakt voor het eten: als de kok stamppot had willen serveren had hij/zij dat wel gedaan! Ik ga er dus vanuit dat er over het gerecht zoals het standaard geserveerd wordt is nagedacht en dat als ik het anders wil ik het moet vragen, vooraf als het een 'moetje' is (allergie oid) of terplekke als het een wens is.

Zelfs bij de KFC, de Mc en consorten kun je je burger laten maken zoals jij het wil.

Boink
Huh?kaori ot

Waarom moet je commentaar leveren als iemand het eten eet zoals hij of zij dat wil?
Wat is dat toch met : hoe het hoort. ( eigenlijk vooral: hoe "ik") vond hoe het hoort.
Eten wordt zo verziekt door al die rare verzonnen regeltjes.

Mijn ex vond ook altijd dat hij het juiste deed en zette de rest daarmee graag voor schut. Lángzaam eten! Besték néérleggen na elke hap.
Nouja, hij at koud eten met zijn regeltjes.

bieb63
Boink

Er is niets mis mee om te eten zoals je zelf wil. Maar je kan niet verwachten dat anderen altijd voor iedereen het precies zo hebben, maken, bedenken voor elke individuele wens. Dan moet je het zelf maken.

Kaori
Boink

zoals ik zei: ik zeg THUIS.

Ik stel met zorg een maaltijd samen smaak, kleur, etc, als ik dan stamppot wil serveren doe ik dat wel.
Ik serveer geen eten aan peuters (zelfs die kregen alleen stamppot als dat de bedoeling was, dochter is opgevoed met de Rapley methode) die potjes gewend zijn.

Bij een ander zal ik dat niet zeggen, hooguit mezelf er over verwonderen.

Boink
Bieb

Ik zeg dat ik al die regels, die gepresenteerd worden als: zo hoort het, nooit zo goed snap en dat ik al dat gelet op elkaar de sfeer vind verknoeien. Ik begreep even niet waar je op reageerde in je laatste post.

Kaori: maar dat is wat jij er van maakt toch? Je kunt dan toch amper verwonderd zijn als een ander daar anders over denkt? Ik bedoel niet dat jij je eten niet mag samenstellen op jouw manier, maar dat je dan ook een gedachte of gevoel hebt hoe de ander in jouw huis dat moet waarderen of op moet eten. Ik bedoel dat niet onaardig, ik begrijp het alleen niet goed of reageer er zelf anders op.

bieb63
Boink

Ik ben ook helemaal niet zo van hoe het hoort. Maar in een restaurant, iig een redelijk doorsmee restaurant, krijg je het zoals het gebruikelijk is. Dat bedoel ik.

Dymphne
Haha Kaori.

Stel dat wij ooit bij jou worden uitgenodigd dan zal ik mijn man thuis laten , hij prakt werkelijk alles door elkaar. Is lekkerder volgens hem, hij wilde dat de kinderen ook leren maar daar was ik het niet mee eens. Zij hebben nu ook hun eten liever gewoon naast elkaar in plaats van door elkaar. Maar stampot boerenkool ofzo waarderen ze ook erg, maar dan is het echt stampot.

Kaaskopje
Dymphne

Toen man en ik nog niet zo heel lang samenwoonden dacht ik me eens uit te sloven met een Indische rijsttafel. Een tafel vol schaaltjes was het resultaat. Wat doet man? Hij schept het een en ander op zijn bord en klutst het hele zaakje door elkaar. Ik weet het ruim dertig jaar later nog. Ik was diep beledigd :-)).

Hij is nog steeds een beetje van het prakken, maar het is een stuk minder geworden. Bij ons hebben de kinderen gelukkig ook niet dat voorbeeld gevolgd. Maar aan de andere kant, als ik even mijn eigen anti-prak-emoties erbuiten laat... het gaat er op zich natuurlijk om of iemand met smaak eet. Dus bij aardappels/groente/vlees kan ik me nog indenken dat geprakt eten best smaakt. En toch voel ik me nog steeds een beetje beledigd als dat gebeurt. Heb ik dáár zo mijn best op gedaan??

Half a twin
Prakken

Maakt in ieder geval ook dat je meer eet (tenminste ik wel) en zou dan tot overgewicht kunnen leiden. Past het zijspoor weer mooi in deze discussie.

Iemand die normaal eet (met mes en vork steeds een hapje nemen en kauwen) en niet schrokt is ongeveer 20 minuten bezig met een bord warm eten. Rond die tijd begint ook het verzadigingsgevoel op te treden. Van een gemalen prak kan je veel sneller door eten waardoor je als je bord leeg is niet het gevoel hebt dat je genoeg hebt. Toetje glijdt er nog makkelijk in. Na een uurtje heb je al weer trek en als je daar aan toegeeft kom je zo maar een (paar) kilo aan.

Ik heb net een week op doktersvoorschrift (KNO-arts) vloeibaar/gemalen/geprakt gegeten. Ik had de hele dag "trek" en heb ook veel gesnaaid. Mijn wekelijkse weegmoment tijdens de sport liet zien dat er een kilo bij was. Helemaal objectief was dat niet zo kort na een week anders eten maar dat er gewicht bij was dat is zeker.

Kaaskopje
20 minuten?

Zolang doe ik er alleen over als ik echt stevig kauwwerk op mijn bord heb liggen. Biefstuk of iets dergelijks.

Het hangt er bij mij vanaf wát ik eet. Door simpelweg aardappels, groente zonder sausje of bewerking en een stukje vlees kan ik een uur later alweer verlangend voor de kast kijken. Dat verdwijnt in een holle kies. Hoe magerder het eten, hoe sneller ik de mist in dreig te gaan na afloop. Dus dan doe ik het toch maar minder eenvoudig, waardoor ik er langer op kan teren.

bieb63
Geprakt

Ja, ik geloof ook dat ik van geprakt eten meer naar binnen werk (een stamppot) dan van a/v/g los. Het vergt ook minder moeite, gewoon naar binnen schuiven ;-).

Kaaskopje
Bieb

Tenzij je vlees door het eten doet, waardoor er toch wat klein kauwwerk in zit. Stamppot andijvie is zo'n voorbeeld. Wij eten wel een enorme calorieënbom-variant. Er gaat shoarma doorheen en een flinke lading geraspte kaas.

Kaaskopje
Koolhydraatarm
Wilgenkatje
Meer noten en meer rauwkost

Dat helpt om niet hap-slik-weg van tafel te gaan. En een geroosterd boterhammetje. Oh ja en natuurlijk niet bij de tv eten. Of met een boek of tablet.

bieb63
klopt

Bij een stuk vlees moet je kauwen. Maar bijv. ovenschotels met gehakt, of macaroni en dat soort zaken, is schuiven.... ;-)

bieb63
on topic: er zijn verschillende categorien gemaksvoer

En dus ook verschillende overwegingen en argumenten om het te gebruiken.
Allereerst de volledig kant en klare maaltijden, maaltijden die je alleen nog maar in de magnetron of oven hoeft te doen. Hieronder valt ook blik/zak (maaltijd)soep. Hiervoor hoef je verder zelfs niets te doen behalve opwarmen, dus zijn een duidelijke tijdswinst als je geen tijd hebt of denkt te hebben.
Daarnaast heb je dingen als voorgesneden groenten die wel degelijk tijdwinst opleveren, maar je nog wel moet koken. Handig als je weinig tijd (of geen zin) hebt. Is verder, behalve dat het duurder is, niet zozeer nadelig voor je gezondheid.
En dan heb je natuurlijk, waar het hier veel over gaat, de zakjes en pakjes ala woksausen enz. In mijn ogen geven deze producten niet zozeer tijdswinst, maar zijn meer een bewuste keuze als je geen inspiratie hebt, een bepaald product lekker vindt, of geen zin hebt om na te denken welke kruiden en specerijen e.d. je zelf kan gebruiken. Dus m.i. nergens voor nodig als je vindt dat je geen dingen moet eten waarvan je niet weet wat er precies in zit, of vindt dat er wellicht teveel zout, suiker of andere toevoegingen in zitten.

Pagina's