Inzamelingsplatforms voor operatie poes. Realistisch?
Hoi allemaal,
Ik ben een groot kattenliefhebber en woon in Spanje met mijn twee schatten van poesjes: Mia (een grijze lieverd) en haar zusje Xula (een prachtige Siamees). Ze zijn onafscheidelijk en hebben me door een moeilijke periode heen geholpen. Ze slapen altijd bij me, doen alles samen en zijn nog nooit agressief geweest – ik heb nog nooit zulke lieve katjes gehad.
Ze zijn pas 2,5 jaar oud en geven me elke dag troost en vreugde. Helaas heeft Xula, het Siameesje, nierstenen ontwikkeld. Ze eet nog een beetje, maar ze heeft bloed in haar urine, kan nauwelijks naar de kattenbak en plast op verschillende plekken in huis. Het breekt mijn hart om haar zo te zien lijden. De dierenarts zegt dat de stenen verwijderd moeten worden, gevolgd door antibiotica, ontstekingsremmers en speciaal voer voor haar urinewegen.
De totale kosten, inclusief medicijnen, komen neer op ruim €500 – en dat is een bedrag dat ik op dit moment niet kan opbrengen.
We zijn naar Spanje verhuisd vanwege ernstige problemen met mijn zoon (er is een oud topic hier op het forum van ruim 3,5 jaar geleden waar ik erover vertelde). Ik ben 7 maanden geleden weduwe geworden, maar ik wil niet meer het slachtoffer spelen.
https://www.ouders.nl/profiel/champie76/berichten
Hij zit nu vast, maar pakt zijn leven op met studie en zelfreflectie – we kunnen eindelijk open praten, wat een opluchting is. Ik werk fulltime (vaak 5/6 dagen per week, van 8 tot 17:30), maar leef van salaris naar salaris en kom elke maand tekort. Mijn salaris is €1.398 met een dertiende maannd. Daar moet ik het mee doen. Alles wat ik had, is geïnvesteerd in het verleden en mijn kinderen, en nu sta ik er alleen voor.
Ik voel me machteloos en schuldig, want Xula en Mia zijn mijn alles. Ik wil ze niet uitelkaar halen en ik kan het niet verkroppen om dagelijks mijn Xula te zien lijden, hulpeloos vragend om hulp. Ik geef haar wat zalf door haar eten waarvan gezegd wordt dat haar pijn dan een beetje weggaat of minder wordt tijdelijk. Het heet Urbro Gel.
Ik wil er alles aan doen om haar te redden. Daarom heb ik gekeken naar platforms zoals Steunactie en andere Nederlandse/Spaanse steun sites zoals Steunactie of inzamelings websites. Het lijkt erop dat je zelf een campagne moet opzetten en promoten via social media. Maar ik heb geen social media-accounts (nooit echt aan meegedaan en ik ben er niet handig mee), dus dat is een groot obstakel. Niemand zal dan mijn oproep zien. Ik voel me er sowieso al heel naar bij om mijn hand op te houden, ik zou er het liefst iets voor terugdoen.
Heeft iemand hier ervaring met een vergelijkbare situatie? Hoe heb je hulp gezocht of gevonden? Zijn er platforms of organisaties die kunnen helpen bij het opzetten of promoten van zo'n actie, speciaal voor dierenzorg wat voor heel Europa geldt? Is er iets dat ik kan doen?
Ik heb geen familie, de taal hier is moeilijk al ben ik aan het leren. Ik wilde helemaal niet in Spanje blijven, het zou tijdelijk zijn maar door het overlijden van mijn man zijn de mogelijkheden voor mij plotseling veranderd.
Groetjes en een fijne week allen.
Susan.
Fijne Feestdagen allemaal.
Jij ook. En fijn samen met Xula.
Fijn dat het allemaal goed is gekomen.
Jemig Susan. Wat heb jij veel meegemaakt. En wat ben ik blij dat het goed gaat met Xula. Ik wens voor jou een heel gelukkig en zorgeloos 2026. Hele dikke knuffel voor jou 
Dank jullie wel. Maar dan ook echt uit mijn hart. Ik houd het niet droog na wat jullie voor me gedaan hebben en meegeleefd hebben en hoe mijn poes Xula is geholpen. (ik weet het, ik heb het al minstens 10x gezegd en jullie bedankt maar jullie hebben geen idee wat voor geluk me dat gebracht heeft in deze dagen).
Voor mijzelf zou ik nooit hulp accepteren, laat staan vragen. Maar voor mijn Xula moest ik iets doen. En het feit dat ik hier alleen om advies kwam vragen en letterlijk binnen 1 dag geholpen werd door een aantal fantastische mensen hier, dat kan ik nog steeds niet bevatten.
Veel meegemaakt inderdaad. Maar ik moet door (en ik zal doorgaan). Ik heb altijd in mijn achterhoofd dat er mensen zijn die het nog slechter hebben getroffen en ik heb nog een zoon. Ik heb nog iets om voor te gaan. Mijzelf op orde brengen en zorgen dat ik een goede moeder kan zijn voor mijn zoon (al is hij al volwassen, het blijft mijn kind.
Misschien zal ik hier ooit eens het hele verhaal vertellen. Ik heb dat overwogen alleen in het openbaar vind ik een beetje eng.
Maar er is een persoon die mij heeft gezegd dat ik altijd met haar kan praten als ik daar behoefte aan heb. Nu heb ik altijd professionele hulp afgeslagen. De voornaamste reden is omdat ik het hier in Spanje één keer geprobeerd heb. Eerst een psycholoog en daarna een psychiater.
Er werd alles behalve een gesprek gevoerd over mijn gevoelens, hoe hiermee om te gaan en hoe mijn praktische problemen die bij het overlijden van mijn man en zoon zijn gekomen op te lossen en te verkroppen.
Maar eerlijk gezegd? Ik heb 2 keer bij een "professioneel" gezeten die niet luisteren, slechts een kwartier tot 20 minuten de tijd voor mij hadden en mij vooral probeerden medicijnen "aan te smeren". Misschien uit goede bedoelingen en misschien moet ik ook niet meer verwachten van de gratis gezondheidszorg die men hier in Spanje krijgt, maar het is van een zeer laag niveau en ze lijken overbelast.
Ik geloof zeker in goede psychologen en andere professionele hulpverleners, maar die vind je niet in de standaard zorgverzekering. Nu heb ik hier niet zo veel verstand van, maar dit is hoe het in mijn ogen zit.
Lieve groeten,
Susan
En een fijne tweede Kesrtdag!
