Vriendin begrijpt me niet, wat kan ik hier mee?

Ik kan heel goed begrijpen dat je het moeilijk vindt je weer open te stellen na alles wat je hebt meegemaakt, niks raars aan. 

To stop er in ieder geval mee je te verdedigen. Jij bent niemand verantwoordelijkheid schuldig. Voortaan geef jij op alle vragen en opmerkingen een neutraal antwoord "hmmm of ik hoor wat je zegt, of ja ja". En dan begin je over wat anders. Direct van onderwerp veranderen. En het komt misschien uit goede bedoelingen Voort. Maar continu over hetzelfde beginnen is gewoon zeuren en andermans grens niet respecteren. Helpt dat alles niet dan mag je gerust heel duidelijk zijn. "Ik merk dat je continu begint over een nieuwe relatie voor mij. Ik heb daar geen behoefte aan en wil dat je hiermee stopt. Ik wil er niet meer over spreken ". 

Jeetje, arme Lexus, wat kan die vriendin zich inderdaad slecht inleven. Het is toch ongelooflijk veel wat jij hebt moeten doorstaan. Enorm veel pech gehad en verdriet gehad. Wat heb je nou aan zo'n vriendin. Misschien oppervlakkige dingen (samen naar de film, even op een terras wat drinken en praten over een gezamenlijke hobby o.i.d.). Ik hoop oprecht enorm dat er anderen zijn, waar je wel af en toe verdriet kan laten zien bijvoorbeeld. Of kan aangeven dat je je met momenten wat eenzaam voelt, zonder dat je een nieuwe relatie wil, omdat je té veel vreselijke ervaringen hebt meegemaakt en dat je er werkelijk niet aan moet denken om wéér iets soorgelijks mee te moeten maken.

Ik hoop dat je met je zoon een goede band hebt. 
Je bijdragen hier lees ik graag, ik vergeet vaak wel welk verhaal bij wie hoorde (en weet dus ook niet meer of het fijn verloopt tussen jou en je zoon en hoe oud hij zo ongeveer is).

Ik zit in een andere situatie (long covid) en heb een kennis die zodanig optimist is dat ik er naar van wordt. Ze kan zich niet, gewoon echt niet, inleven in mijn situatie. Komt steeds om de hoek met dooddoeners als "geniet van t zonnetje" en "bekijk t van de positieve kant". En ja, dat doe ik allemaal, maar als er niet ook erkenning is voor de pijn, de onmacht en het verdriet, dan word je gewoon niet gehoord. Zo voelt dat iig. 
Ze zal t goed bedoelen, net als mijn kennis, maar het is niet fijn. 

Lexus schreef op 02-04-2026 om 16:15:

[..]

Ha Worteltaart, maar dát herken ik totaal hoor. Ik al meer dan 30 jaar ME, dat erg op LC lijkt en daarmee heb ik dit naadloos jaren meegemaakt, vooral toen er nog geen diagnose was. En het is fucked up altijd uit te moeten leggen hoe het echt is met je. Mensen hadden geen idee hoe hard ik werkte om er toch iets van te maken. Alle narigheden die ik in mijn openingspost beschrijf, zijn niets vergeleken met de ellende van die ziekte en het dedain waarmee je werd bejegend. Maar... daar konden die mensen eigenlijk ook niet veel aan doen: het was niet bekend wat het was, en soms leek ik best vol energie te zitten, dus ja het zal wel tussen je oren zitten. Dus ook: 'ga eens in het bos wandelen' 'doe je vierde chakra open', 'maar je ziet er best goed uit hoor'. Ja ik snap je erkenning doet veel met een mens. Het was afschuwelijk mijn man te verliezen, maar de erkenning dat dat ook echt rot was, heeft me toch geholpen te mogen rouwen.

Maar goed, daardoor heb ik wel gemerkt dat veel mensen nu eenmaal niet zo goed om kunnen gaan met leed waar ze geen oplossing voor hebben. (en verdomd, zelfde vriendin kan hier ook niet empathisch op reageren) Dat houden ze liever buiten zich omdat ze niet weten hoe ze moeten troosten en daar zelfs onzeker over zijn. Dat geldt misschien ook wel voor mijn vriendin. Ik snap je, ik weet hoe @#$%&* het is als je wel wil maar niet kunt. Vanuit mijn geschiedenis (toch ook een post-viraal syndroom, ontstaan toen ik ooit een hele zware griep had, zou ik voor je wensen dat je van jezelf toe mag geven aan alle moeheid en klachten. Ik heb te lang doorgezet en dat heeft er geen goed aan gedaan. Nu ik heel scherp mijn prioriteiten stel, gaat het best een stuk beter.

Heel goed dat verdomd! Veel beter dan "ze zullen het wel goed bedoelen'. Nee ze bedoelen het helemaal niet goed. het is inderdaad alleen een goedkope geruststelling voor iemand zelf ten koste van de ander. En daar past Verdomd bij. 

Mensen kunnen niet omgaan met leed, waar ze geen oplossing voor hebben. Ja hier zeg iets heel raaks. Doet me denken aan 'de God uit bijbelboek Job, die pisnijdig en woedend is' op de goed bedoelde vrienden van Job, die zijn lijden vergroten omdat ze het bij hem neerleggen. Zijn toorn ontbrandt hierdoor. 

Ik begrijp dat dit gedrag van je vriendin erg naar is. Ik denk eerlijk gezegd niet dat je er veel mee kan. Je kunt empathie niet afdwingen. Wat je wel kan doen is stoppen met verwachten dat ze empatisch reageert. Blijkbaar kan ze dat niet.
Als bijbelse aanvulling op het verhaal van Job; 'Heer vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen'.
Ik snap dat mensen je het geluk gunnen dat ze zelf hebben, maar ten eerste heeft niet iedereen dezelfde behoeftes in het leven en zijn anderen ook te zeer beschadigd geraakt. Ik begrijp jouw houding wel. Ook is na 20+ jaar single zijn je aanpassen ook iets wat lastig kan zijn. In een relatie heb je toch onderlinge verwachtingen en moet je je enigszins aanpassen. Dat vraag wel iets van je. 
Ten tweede is ook niet iedereen alles gegeven, dat vinden sommige mensen ook lastig te accepteren, de onmaakbaarheid van het leven.

Lexus schreef op 02-04-2026 om 22:00:

[..]

Maar ik heb toch niet gezegd dat ik 20+ jaar single ben?

Oh excuus. Ik heb ergens een foutieve link gelegd met lezen.

Ik begreep wel dat je al een lange tijd single bent. En daarvoor een langdurige ongezonde relatie had. In ieder geval, ik begrijp best dat jij niet meer per se een relatie hoeft, hoe graag een ander je dat ook gunt.

Ik ken het ook wel uit mijn jonge jaren, dat mensen dan aanboden dat ze wel mee wilden helpen zoeken naar iemand. Nee bedankt, het komt wel...of niet. Uiteindelijk was ik 27 toen ik mijn inmiddels man leerde kennen. Het was het wachten waard.

MamaE schreef op 02-04-2026 om 22:19:

[..]

Oh excuus. Ik heb ergens een foutieve link gelegd met lezen.

Ik begreep wel dat je al een lange tijd single bent. En daarvoor een langdurige ongezonde relatie had. In ieder geval, ik begrijp best dat jij niet meer per se een relatie hoeft, hoe graag een ander je dat ook gunt.

Ik ken het ook wel uit mijn jonge jaren, dat mensen dan aanboden dat ze wel mee wilden helpen zoeken naar iemand. Nee bedankt, het komt wel...of niet. Uiteindelijk was ik 27 toen ik mijn inmiddels man leerde kennen. Het was het wachten waard.

Het was het wachten waard.... ja sorry maar eigenlijk doe je hetzelfde als die vriendin. Het kwam met jou toch ook allemaal goed? je moet gewoon geduld hebben... de boodschap blijft je bent pas compleet gelukkig met partner ...

Anoniemvoornu schreef op 03-04-2026 om 09:07:

[..]

Het was het wachten waard.... ja sorry maar eigenlijk doe je hetzelfde als die vriendin. Het kwam met jou toch ook allemaal goed? je moet gewoon geduld hebben... de boodschap blijft je bent pas compleet gelukkig met partner ...

Zo bedoel ik het absoluut niet. Mensen gunden mij blijkbaar zo erg een partner/relatie dat ze dat wel even wilden regelen voor mij. Terwijl dat van mij helemaal niet hoefde. Ik heb dat wel ervaren als beklemmend en vervelend en bemoeizuchtig.

Ik was ook gelukkig zonder partner en een relatie was (en is) geen must. Eigenlijk gaat het om projectie van je eigen behoeftes op een ander zonder te beseffen dat die ander niet hetzelfde is en andere behoeftes kan hebben.