Vriendin begrijpt me niet, wat kan ik hier mee?

Ik heb een turbulent liefdesleven achter de rug: eerste relatie bleek gay, tweede ging dood (nadat ik hem lange tijd verpleegd had), derde ging ook dood (plotseling), vierde peerde hem van de ene dag op de andere als bliksemslag bij heldere hemel terwijl we net een baby hadden. Toen 12 jaar alleen en toen en man die leuk leek, maar uiteindelijk werd gediagnosticeerd met Narcistische Persoonlijkheidsstoornis, Ik kan je vertellen: daar kom je gewond  uit, uit een relatie met een psychopaat (want dat was hij, gaf de therapeut toe). Prima, alweer jaren alleen, wel wat gedate, maar eigenlijk durf ik niet meer een relatie te beginnen: er is te veel gebeurd, ik heb nu eindelijk mijn rust alleen gevonden, en ja het is soms wat eenzaam maar ik ben niet ongelukkig hiermee. 
Spreek ik gisteren een vriendin en zij vindt dat ik weer moet daten en 'mijn hart open moet stellen'. Ik leg bovenstaande uit maar dat wuift ze weg: meid ik zou het je graag gunnen en je bent een leuke vrouw dus dat gaat best. Ik leg het nog een keer uit en ze wuift het weer weg: 'ja nou iedereen maakt wat mee en ik ben ook een keer gescheiden en ik heb ook weer mijn hart open gesteld. En ergens vind je het toch ook jammer dat je alleen bent?" Ja ik vind het ook wel een beetje jammer dat het zo gelopen is want van al die mannen hield ik zielsveel. Maar de pijn en de angst is te groot om het nog te durven. Nou ze vond het onzin, daar moet je je maar overheen zetten. Wil ze me nou niet begrijpen, of kan ze het niet? Ik voelde me zo ongezien. Is dat nou kinderachtig van mij?
Ik heb later nog wel geappt dat ik het niet zo fijn vond, want dat ze me dan toch het idee geeft dat ze haar leven (ze heeft wel een relatie) beter vindt dan het mijne. (Terwijl, als ik die twee samen zie, ik niet met haar zou willen  ruilen ook nog, maar dat zeg ik natuurlijk niet). Maar ze antwoordde wederom: maar ik zou het je gewoon zo graag gunnen. Ik denk dat ze het die middag wel tien keer gezegd heeft. Maar ik zeg toch ook niet: ik zou jou eens een paar jaartjes alleen gunnen. Ik was er naar van, het raakt natuurlijk oude pijn aan en ook het gevoel van eenzaamheid.