Vriendin begrijpt me niet, wat kan ik hier mee?
Ik heb een turbulent liefdesleven achter de rug: eerste relatie bleek gay, tweede ging dood (nadat ik hem lange tijd verpleegd had), derde ging ook dood (plotseling), vierde peerde hem van de ene dag op de andere als bliksemslag bij heldere hemel terwijl we net een baby hadden. Toen 12 jaar alleen en toen en man die leuk leek, maar uiteindelijk werd gediagnosticeerd met Narcistische Persoonlijkheidsstoornis, Ik kan je vertellen: daar kom je gewond uit, uit een relatie met een psychopaat (want dat was hij, gaf de therapeut toe). Prima, alweer jaren alleen, wel wat gedate, maar eigenlijk durf ik niet meer een relatie te beginnen: er is te veel gebeurd, ik heb nu eindelijk mijn rust alleen gevonden, en ja het is soms wat eenzaam maar ik ben niet ongelukkig hiermee.
Spreek ik gisteren een vriendin en zij vindt dat ik weer moet daten en 'mijn hart open moet stellen'. Ik leg bovenstaande uit maar dat wuift ze weg: meid ik zou het je graag gunnen en je bent een leuke vrouw dus dat gaat best. Ik leg het nog een keer uit en ze wuift het weer weg: 'ja nou iedereen maakt wat mee en ik ben ook een keer gescheiden en ik heb ook weer mijn hart open gesteld. En ergens vind je het toch ook jammer dat je alleen bent?" Ja ik vind het ook wel een beetje jammer dat het zo gelopen is want van al die mannen hield ik zielsveel. Maar de pijn en de angst is te groot om het nog te durven. Nou ze vond het onzin, daar moet je je maar overheen zetten. Wil ze me nou niet begrijpen, of kan ze het niet? Ik voelde me zo ongezien. Is dat nou kinderachtig van mij?
Ik heb later nog wel geappt dat ik het niet zo fijn vond, want dat ze me dan toch het idee geeft dat ze haar leven (ze heeft wel een relatie) beter vindt dan het mijne. (Terwijl, als ik die twee samen zie, ik niet met haar zou willen ruilen ook nog, maar dat zeg ik natuurlijk niet). Maar ze antwoordde wederom: maar ik zou het je gewoon zo graag gunnen. Ik denk dat ze het die middag wel tien keer gezegd heeft. Maar ik zeg toch ook niet: ik zou jou eens een paar jaartjes alleen gunnen. Ik was er naar van, het raakt natuurlijk oude pijn aan en ook het gevoel van eenzaamheid.
Lexus schreef op 03-04-2026 om 11:11:
[..]
Ja daar gaat het over maar ik was het wel een beetje met Anoniemvoornu eens: jij wachtte en kijk daar kwam die lieve man. Maar mijn pijn, die de vriendin niet wilde of kon zien zat in het feit dat wachten een gepasseerd station is. Dat ik te veel gewacht heb en dan kwam die man maar die vertrok altijd weer op pijnlijke wijze en dat ik nu in geen enkele trein meer durf te stappen. Daarnaast kan ik het ook goed alleen hebben zoals ik al zei maar het voelt niet alsof er nog een vrije keuze is in een relatie aangaan.
Nogmaals, niet zo bedoeld en mijn oprechte excuses als ik je daarmee pijn heb gedaan.
Ik denk dat ik in jouw situatie ook geen relatie meer zou durven aangaan. En los van of het een vrije keuze is en dat het pijn kan doen, deze vriendin kan en hoeft die pijn niet weg te nemen. Ze kan er wel voor je zijn en luisteren.
Labyrinth- schreef op 02-04-2026 om 20:59:
[..]
Heel goed dat verdomd! Veel beter dan "ze zullen het wel goed bedoelen'. Nee ze bedoelen het helemaal niet goed. het is inderdaad alleen een goedkope geruststelling voor iemand zelf ten koste van de ander. En daar past Verdomd bij.
Mensen kunnen niet omgaan met leed, waar ze geen oplossing voor hebben. Ja hier zeg iets heel raaks. Doet me denken aan 'de God uit bijbelboek Job, die pisnijdig en woedend is' op de goed bedoelde vrienden van Job, die zijn lijden vergroten omdat ze het bij hem neerleggen. Zijn toorn ontbrandt hierdoor.
Die ga ik onthouden!
MamaE schreef op 02-04-2026 om 21:47:
Ik begrijp dat dit gedrag van je vriendin erg naar is. Ik denk eerlijk gezegd niet dat je er veel mee kan. Je kunt empathie niet afdwingen. Wat je wel kan doen is stoppen met verwachten dat ze empatisch reageert. Blijkbaar kan ze dat niet.
Als bijbelse aanvulling op het verhaal van Job; 'Heer vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen'.
Ik snap dat mensen je het geluk gunnen dat ze zelf hebben, maar ten eerste heeft niet iedereen dezelfde behoeftes in het leven en zijn anderen ook te zeer beschadigd geraakt. Ik begrijp jouw houding wel. Ook is na 20+ jaar single zijn je aanpassen ook iets wat lastig kan zijn. In een relatie heb je toch onderlinge verwachtingen en moet je je enigszins aanpassen. Dat vraag wel iets van je.
Ten tweede is ook niet iedereen alles gegeven, dat vinden sommige mensen ook lastig te accepteren, de onmaakbaarheid van het leven.
Dat gaat wel heel vlug. Wat wil je zeggen met " heer vergeef het hun'? Dat iemand (in deze Jezus) iets kan vergeven, daarmee is dat een opdracht aan iedereen. Dus zand erover en vergeven, en stoppen met verwachten. (De God uit bijbelboek Job zegt pas als Job het kan vergeven, vergeef ik het.)
Weet je dat dit levensenergie kost, dat toedekken met een christelijke sausje/interpretatie en een rationalisatie dat je iets niet retei-rritant mag vinden, dat je woedend mag zijn, een vriendschap ervoor mag opzeggen. Of dit zonder doekjes erom te winden uitspreek naar die ander. Dan ontstaat er iets.
Labyrinth- schreef op 03-04-2026 om 17:28:
[..]
Dat gaat wel heel vlug. Wat wil je zeggen met " heer vergeef het hun'? Dat iemand (in deze Jezus) iets kan vergeven, daarmee is dat een opdracht aan iedereen. Dus zand erover en vergeven, en stoppen met verwachten. (De God uit bijbelboek Job zegt pas als Job het kan vergeven, vergeef ik het.)
Weet je dat dit levensenergie kost, dat toedekken met een christelijke sausje/interpretatie en een rationalisatie dat je iets niet retei-rritant mag vinden, dat je woedend mag zijn, een vriendschap ervoor mag opzeggen. Of dit zonder doekjes erom te winden uitspreek naar die ander. Dan ontstaat er iets.
Ja, je kunt boos blijven, en daar heb je alleen jezelf mee, of je kunt besluiten om niet meer boos te blijven, ook een optie.
Boos blijven kost ook levensenergie (wat dat ook moge zijn).
Zo langzamerhand lijkt het erop dat wie er ook maar iets nuancerends zegt, te lijf gegaan wordt alsof we de vriendin van Lexus zijn. Dat zijn we niet, en bovendien, we doen ook maar ons best.
Ik kan jou en Lexus verzekeren dat er altijd mensen dingen zullen zeggen die niet leuk aankomen. Er is geen recht op niet gekwetst worden. Hoe je je daar bij voelt en wat je ermee doet is vervolgens je eigen keuze. Daar kun je wat mee. Of niet.
Het is niet alsof mensen zoals MamaE of ik nooit iets lomps te horen krijgen he.
Uiteindelijk boeit het mij allemaal niet zo Lexus, ga je vriendin vertellen wat je vindt van haar woorden, of niet, blijf boos of vergeef of sticht brand, waar je je goed bij voelt. Maar hier vragen wat je ervan moet vinden en dan boos worden op iedereen die iets onwelgevalligs zegt, ja, dat kan maar ik vind het niet zo vruchtbaar.
AnnaPollewop schreef op 03-04-2026 om 19:29:
[..]
Ja, je kunt boos blijven, en daar heb je alleen jezelf mee, of je kunt besluiten om niet meer boos te blijven, ook een optie.
Boos blijven kost ook levensenergie (wat dat ook moge zijn).
Zo langzamerhand lijkt het erop dat wie er ook maar iets nuancerends zegt, te lijf gegaan wordt alsof we de vriendin van Lexus zijn. Dat zijn we niet, en bovendien, we doen ook maar ons best.
Ik kan jou en Lexus verzekeren dat er altijd mensen dingen zullen zeggen die niet leuk aankomen. Er is geen recht op niet gekwetst worden. Hoe je je daar bij voelt en wat je ermee doet is vervolgens je eigen keuze. Daar kun je wat mee. Of niet.
Het is niet alsof mensen zoals MamaE of ik nooit iets lomps te horen krijgen he.
Uiteindelijk boeit het mij allemaal niet zo Lexus, ga je vriendin vertellen wat je vindt van haar woorden, of niet, blijf boos of vergeef of sticht brand, waar je je goed bij voelt. Maar hier vragen wat je ervan moet vinden en dan boos worden op iedereen die iets onwelgevalligs zegt, ja, dat kan maar ik vind het niet zo vruchtbaar.
AnnaP ik ben nergens kwaad geworden in dit draadje hoor. Ik was zelfs nauwelijks kwaad op die vriendin. Het trof me meer dat iemand zich niet kan voorstellen dat je niet meer durft te daten en het raakte verdriet aan over alles wat er gebeurd is. Het lijkt er met bovenstaand bericht meer op dat je zelf in je wiek geschoten bent? Op Labyrinth? Want daar reageer je op toch? Wat is het probleem?
AnnaPollewop schreef op 03-04-2026 om 19:29:
[..]
Ja, je kunt boos blijven, en daar heb je alleen jezelf mee, of je kunt besluiten om niet meer boos te blijven, ook een optie.
Boos blijven kost ook levensenergie (wat dat ook moge zijn).
Zo langzamerhand lijkt het erop dat wie er ook maar iets nuancerends zegt, te lijf gegaan wordt alsof we de vriendin van Lexus zijn. Dat zijn we niet, en bovendien, we doen ook maar ons best.
Ik kan jou en Lexus verzekeren dat er altijd mensen dingen zullen zeggen die niet leuk aankomen. Er is geen recht op niet gekwetst worden. Hoe je je daar bij voelt en wat je ermee doet is vervolgens je eigen keuze. Daar kun je wat mee. Of niet.
Het is niet alsof mensen zoals MamaE of ik nooit iets lomps te horen krijgen he.
Uiteindelijk boeit het mij allemaal niet zo Lexus, ga je vriendin vertellen wat je vindt van haar woorden, of niet, blijf boos of vergeef of sticht brand, waar je je goed bij voelt. Maar hier vragen wat je ervan moet vinden en dan boos worden op iedereen die iets onwelgevalligs zegt, ja, dat kan maar ik vind het niet zo vruchtbaar.
Waar wordt zij boos dan? Wat zie jij als boos? Je hoeft niet te reageren he? Als iemand zich kut voelt hoef je niet na te trappen dat het jou niet boeit..
AnnaPollewop: zou je nog even antwoord willen geven op mijn vraag waarom je zo boos op me bent?
AnnaPollewop schreef op 03-04-2026 om 19:29:
[..]
Ja, je kunt boos blijven, en daar heb je alleen jezelf mee, of je kunt besluiten om niet meer boos te blijven, ook een optie.
Boos blijven kost ook levensenergie (wat dat ook moge zijn).
Zo langzamerhand lijkt het erop dat wie er ook maar iets nuancerends zegt, te lijf gegaan wordt alsof we de vriendin van Lexus zijn. Dat zijn we niet, en bovendien, we doen ook maar ons best.
Ik kan jou en Lexus verzekeren dat er altijd mensen dingen zullen zeggen die niet leuk aankomen. Er is geen recht op niet gekwetst worden. Hoe je je daar bij voelt en wat je ermee doet is vervolgens je eigen keuze. Daar kun je wat mee. Of niet.
Het is niet alsof mensen zoals MamaE of ik nooit iets lomps te horen krijgen he.
Uiteindelijk boeit het mij allemaal niet zo Lexus, ga je vriendin vertellen wat je vindt van haar woorden, of niet, blijf boos of vergeef of sticht brand, waar je je goed bij voelt. Maar hier vragen wat je ervan moet vinden en dan boos worden op iedereen die iets onwelgevalligs zegt, ja, dat kan maar ik vind het niet zo vruchtbaar.
In dit geval gaat het niet om boos blijven, maar boosheid voelen als iemand iets lomps zeg. Sterker nog ongevraagd advies geeft op een gevoelig onderwerp. Dit moet je doen. Dan terwijl to meerdere keren zegt waarom zij haar hart niet meer openstelt, wordt dit meerdere keren weggewuifd. Als onzin bestempelt en als zwak zelfs, je moet je hier maar over heen zetten. Zelfs als je met zoveel woorden aangeeft dat je iemands reactie niet fijn vindt, dan nog bij je eigen gelijk blijven en ook nog zeggen 'dat je het iemand gunt'.
Wat ik lees dat is to twijfelt, is dit kinderachtig van mij? Ze blijft achter met een naar eenzaam gevoel.
Wat zou mij helpen in dit geval? Niet een reactie dat het leven nu eenmaal zo is, ik word ook weleens zo behandeld, zet je erover heen. Bagataliseren: 'boos worden op iedereen die iets ongevalligs zegt... niet zo vruchtbaar.'
Wat ik zie is dat wij mensen heel snel er zand over heen willen gooien. Zand over pijn, zand over onze gevoelens, met of zonder theologische woorden, want snel willen of vinden dat er vergeven moet worden is ook zand gooien.
De sociale norm is dat van vrouwen wordt verwacht om boosheid te onderdrukken. Dit wordt ons aangeleerd. De boosheid van vrouwen worden vaker bestempeld als 'hysterisch', 'te emotioneel' dan mannen. Onderdrukken van boosheid (voelen, ik heb het niet over je hele leven boos blijven of iemand te lijf gaan) gaat ten koste van je eigen vitaliteit en ten koste van echte verbinding die ontstaat als je wel laat zien wat je voelt.
Wat ik heel krachtig vindt is dat to zegt dat ze van haar mannen heeft gehouden. En dat ze nu rust heeft gevonden. Geen verbittering maar veerkracht.
Labyrinth- schreef op 04-04-2026 om 12:43:
[..]
In dit geval gaat het niet om boos blijven, maar boosheid voelen als iemand iets lomps zeg. Sterker nog ongevraagd advies geeft op een gevoelig onderwerp. Dit moet je doen. Dan terwijl to meerdere keren zegt waarom zij haar hart niet meer openstelt, wordt dit meerdere keren weggewuifd. Als onzin bestempelt en als zwak zelfs, je moet je hier maar over heen zetten. Zelfs als je met zoveel woorden aangeeft dat je iemands reactie niet fijn vindt, dan nog bij je eigen gelijk blijven en ook nog zeggen 'dat je het iemand gunt'.
Wat ik lees dat is to twijfelt, is dit kinderachtig van mij? Ze blijft achter met een naar eenzaam gevoel.
Wat zou mij helpen in dit geval? Niet een reactie dat het leven nu eenmaal zo is, ik word ook weleens zo behandeld, zet je erover heen. Bagataliseren: 'boos worden op iedereen die iets ongevalligs zegt... niet zo vruchtbaar.'
Wat ik zie is dat wij mensen heel snel er zand over heen willen gooien. Zand over pijn, zand over onze gevoelens, met of zonder theologische woorden, want snel willen of vinden dat er vergeven moet worden is ook zand gooien.
De sociale norm is dat van vrouwen wordt verwacht om boosheid te onderdrukken. Dit wordt ons aangeleerd. De boosheid van vrouwen worden vaker bestempeld als 'hysterisch', 'te emotioneel' dan mannen. Onderdrukken van boosheid (voelen, ik heb het niet over je hele leven boos blijven of iemand te lijf gaan) gaat ten koste van je eigen vitaliteit en ten koste van echte verbinding die ontstaat als je wel laat zien wat je voelt.
Maar het punt is: ik was nauwelijks boos op die vriendin. (voel me door jou wel zeker gezien) Ik was eerder heel verbaasd (net niet verbijsterd) dat vriendin zich helemaal niet kon voorstellen dat je niet meer durft te daten. En wat er gebeurde was dat ik weer het verdriet ging voelen over hoe alles gelopen is. En ik geef je ook gelijk dat vrouwen eerder verdrietig dan boos mogen zijn en in die zin had ik liever wel boos geweest, want dan voel je tenminste je eigen waarde en kan je eerder je schouders over zo'n opstelling ophalen (en dan ben je het kwijt, ook je boosheid).
En in dit draadje was ik al helemaal niet boos. Dus ik ben weer verbaasd: waar heeft AnnaPollewop het over? Sommige dingen die werden aangevoerd in het draadje vonden geen grond maar oha was ik dankbaar voor het meeleven als ook de adviezen die werden gegeven. (Over vergeven heb ik zelf niets gezegd omdat ik a. niet eens boos was en b. ik vergeven een raar concept vind: volgens mij is dat een conclusie die komt nadat je een heel proces hebt doorgemaakt: woede, verdriet, acceptatie etc Meer dan een besluit dat je neemt terwijl er nog allerlei gevoelens in je spelen. Dat zie je vaak bij vreemdgaan: met zegt 'ik heb de ander vergeven maar merkt dan dat er wantrouwen en gekwetstheid steeds terugkomen, maar dat terzijde)
Wat ik heel krachtig vindt is dat to zegt dat ze van haar mannen heeft gehouden. En dat ze nu rust heeft gevonden. Geen verbittering maar veerkracht.
Ja ik houd nog steeds van iedere man waarmee ik ging. Maar mijn veerkracht om opnieuw te gaan daten is wel op. En ergens vind ik dat best jammer. Maar alleen zijn kan ook heerlijk zijn. Vrijheid en rust.
Labyrinth- schreef op 03-04-2026 om 17:28:
[..]
Dat gaat wel heel vlug. Wat wil je zeggen met " heer vergeef het hun'? Dat iemand (in deze Jezus) iets kan vergeven, daarmee is dat een opdracht aan iedereen. Dus zand erover en vergeven, en stoppen met verwachten. (De God uit bijbelboek Job zegt pas als Job het kan vergeven, vergeef ik het.)
Weet je dat dit levensenergie kost, dat toedekken met een christelijke sausje/interpretatie en een rationalisatie dat je iets niet retei-rritant mag vinden, dat je woedend mag zijn, een vriendschap ervoor mag opzeggen. Of dit zonder doekjes erom te winden uitspreek naar die ander. Dan ontstaat er iets.
Dat boos zijn sloeg waarschijnlijk op dit stukje. Een verdediging van MamaE die dacht iets bij te dragen aan de discussie waar ook weer gevoelig op werd gereageerd.
Lexus schreef op 03-04-2026 om 20:02:
[..]
AnnaP ik ben nergens kwaad geworden in dit draadje hoor. Ik was zelfs nauwelijks kwaad op die vriendin. Het trof me meer dat iemand zich niet kan voorstellen dat je niet meer durft te daten en het raakte verdriet aan over alles wat er gebeurd is. Het lijkt er met bovenstaand bericht meer op dat je zelf in je wiek geschoten bent? Op Labyrinth? Want daar reageer je op toch? Wat is het probleem?
Mooi omschreven Lexus en met je eens, ook ik lees/las nergens kwaadheid ofzo.
Voor wat het waard is, ik begrijp zowel je angsten als je verdriet, zeker als het een zeer goede vriend(in) betreft. Komt waarschijnlijk ook, omdat ik een heel groot onderscheid maak tussen échte diepgaande vriendschappen en/of oppervlakkige ‘kennissen’.
Als jouw situatie zich zou voordoen bij mij binnen een zeer diepgaande vriendschap, dan zou dit weleens onze vriendschap kunnen kosten zelfs. Mag men heel kortzichtig vinden, prima, maar het zou mij enorm krenken als hij/zij niet écht naar mij luistert, want zo zie ik het namelijk.
Kersje schreef op 06-04-2026 om 16:39:
[..]
Mooi omschreven Lexus en met je eens, ook ik lees/las nergens kwaadheid ofzo.
Voor wat het waard is, ik begrijp zowel je angsten als je verdriet, zeker als het een zeer goede vriend(in) betreft. Komt waarschijnlijk ook, omdat ik een heel groot onderscheid maak tussen échte diepgaande vriendschappen en/of oppervlakkige ‘kennissen’.
Als jouw situatie zich zou voordoen bij mij binnen een zeer diepgaande vriendschap, dan zou dit weleens onze vriendschap kunnen kosten zelfs. Mag men heel kortzichtig vinden, prima, maar het zou mij enorm krenken als hij/zij niet écht naar mij luistert, want zo zie ik het namelijk.
Hi fijn dat je me begrijpt. Nou ze is ook geen zeer goede vriendin hoor. Ik ga het contact niet verbreken maar heb me voorgenomen dat mocht ze er weer over beginnen, ik het subiet afkap.