Moeilijke vriendschap met klasgenoot (adhd), sorry, lang verhaal
Onze oudste zoon van 14 zit in de tweede klas van het middelbaar onderwijs. Hij is vorig jaar als enige van zijn basisschool naar deze school gegegaan en trof tot onze opluchting al snel een jongen waar hij in 'viel' en er ontwikkelde zich een vriendschap. Zoon had al verteld dat de vriend 'ADHD of zo' had en daar medicijnen voor slikte. Vriend is daar erg open over, ook naar ons toe, hij komt regelmatig bij ons langs evenals zoon bij hem thuis.
De vriendschap verliep goed, maar ik merk aan zoon dat hij steeds meer moeite krijgt met het gedrag van de vriend. Vriend wordt regelmatig geplaagd (krijg uit de verhalen van zoon niet het idee dat het echt pesten is) door klas/schoolgenootjes, vermoedelijk omdat ze er achter zijn dat hij zo leuk 'uitbarst'. Hij kan erg opvliegen en uitvallen. Zoon omschrijft regelmatig de scene's die zich dan voordoen. Hij probeert daarbij de zaak te sussen c.q. vriend te kalmeren, maar vriend heeft al regelmatig lesuren overgeslagen omdat hij door weer zo'n scene eerder naar huis ging.
Het probleem is dat zoon een rustig en stabiel type is en waarschijnlijk daarom juist, bijna als enige, goed met vriend op kan schieten. Maar het wordt steeds lastiger. Hij schiet af en toe in een loyaliteitsconflict omdat hij zijn vriend wilt verdedigen tegen de rest, maar ook niet zelf 'meegetrokken' wil worden in het voor schut staan op school. Plus dat vriend steeds 'claimeriger' wordt; hij wil alleen maar bij zoon in het groepje zitten en dwingt zoon min of meer hem te helpen of begeleiden als hij iets zelf niet durft (b.v. ergens naar toe fietsen). Zoon voelt zich af en toe in het nauw gedreven en komt met zijn probleem bij ons. Hij wilt zijn vriend niet kwijt, maar hij zit er wel mee.. hij wil eigenlijk ook wel eens bij iemand anders in het groepje, die 'niet zo moeilijk doet'.
We proberen hem uiteraard te steunen en hebben besproken dat hij met zijn zorgen naar de mentor stapt, dat wilde hij liever dan dat wij aktie ondernemen. Dat heeft hij gedaan toen er zich een incident voordeed: vriend had bij de mentor geklaagd dat hij alleen met zoon kan samenwerken, maar dat zoon hem had laten zitten... terwijl als er iemand voor hem op komt, zoon het wel is! We waren zo boos! De mentor begreep wat zoon bedoelde (natuurlijk kennen ze vriend's problematiek) maar ik geloof niet dat hij er verder wat mee gedaan heeft. Volgens mij vinden ze het wel gemakkelijk, dat zoon vriend een beetje meetrekt...
Inmiddels hebben we ook met de ouders van vriend gesproken; een goed gesprek met hele aardige mensen, die hebben uitgelegd dat vriend door zijn ADHD zich gewoon niet realiseert wat een ander voelt of denkt. Hij realiseert zich helemaal niet dat hij zoon kwetst. Ze hebben wel het idee dat vriend (hun zoon) zich erg achter zijn ADHD verschuilt als zij hem aanspreken op zijn gedrag... Zij zijn zich echter erg bewust van hoe onze zoon zich voelt en zouden proberen dat hun zoon uit te leggen. Zij zijn juist erg blij met de vriendschap.
Kortom, de zaak lijkt weer gekalmeerd en zoon en vriend zijn nog steeds vrienden. Maar als zoon tijdens de gesprekken aan tafel 's avonds zucht 'ik weet soms niet hoe ik hem moet kalmeren' dan krijg ik daar toch een slecht gevoel bij... vriendschap is leuk, maar dat gedrag van vriend is toch zijn verantwoordelijkheid niet??
We staan in tweestijd. Ze het samen laten uitzoeken? Toch zelf maar een keer de school benaderen? Wat zouden jullie doen?
groetjes Arawen
Goh...
dit verhaal heb je onlangs ook helemaal opgeschreven en inmiddels zijn jullie dus met die ouders wezen praten.
Ik denk dat je je eigenlijk te veel zorgen maakt over jouw zoon. Hij moet leren dat hij zich niet verantwoordelijk hoeft te voelen voor het gedrag van zijn vriend; we weten dat ADHD heeft, maar dat maakt niet dat hij niet zelf verantwoordelijk is. Daar HELPT jouw zoon hem ook niet mee, want hij moet juist ZELF leren dat te reguleren. Dat gaat niet als een ander dat steeds voor je doet. Adviseer je zoon dus hem eerder los te laten en te laten gaan. Het kan een idee zijn dat je zoon tegen zijn vriend zegt; ik heb geen zin in je als je zo doet: dus dan ga ik weg! Zorg jij maar dat het niet zo ver komt!
En nu jij!
Je maakt je te veel zorgen. Laat los! Je zoon baalt ervan en voelt zich geclaimd. Nou en? Daar houdt hij niets aan over en hij zal net zo goed als zijn drukke vriendje moeten leren zijn gedrag aan te passen. Jouw zoon en hij zijn vriend zoeken elkaar niet voor niets op: ze hebben iets te leren van elkaar.
Zijn vriend heeft een officieel gediagnosticeerde beperking; maar jouw zoon heeft ook een beperking namelijk dat hij zich overdreven verantwoordelijk voelt.
Kan het zijn dat hij dat van een niet nader te noemen ouder heeft geerfd???
Eens met koentje
Je zoon is 14 en misschien wordt het tijd dat hij leert "nee" te zeggen? Hij wordt geclaimed en hij lààt zich claimen. Mijn zoon wil ook nog wel eens een vriendschap claimen. Ik wijs hem erop en meer kan ik niet doen. Zijn vriendje zoekt een leider en is een meeloper. Tja, ook daar wijs ik vriendje van zoon op. Toch kunnen ze het al jaren prima vinden. Ze zoeken het maar fijn zelf uit. En zoon is nog lang geen 14...Ik had trouwens altijd de angst dat hij geen vriendjes zou overhouden door zijn claimerige, wat dominante gedrag. Toch heeft hij blijkbaar nog genoeg andere positieve eigenschappen erbij, want hij is niet alleen claimerig maar ook erg trouw, dus nog steeds leuke vriendjes.
Arawen
net als de vorige keer. Zelf uit laten zoeken.
