Sociaal maar gevoelig
Herkennen jullie dit. Ik heb in mijn idee een heel sociaal kind in groep 7, open ,gericht op anderen, een beetje een pleeser,maar kan ook best zijn behoeftes,ideeen duidelijk maken. En daar hoort natuurlijk in mijn beleving gevoeligheid bij. In de zin van zich kunnen verplaatsen in een ander,maar ook(en dat is zijn valkuil)verwachten dat een ander zich in hem kunnen verplaatsen en met hem rekening houden. Een groot rechtvaardigheidsgevoel. Nu moest ik bij de juf komen, want ze wist niet wat ze met hem moest. Hij maakt vaak ruzie volgens haar.Ze liet zich daarbij ontflappen dat zijn sociale vaardigheden dus niet helemaal o.k. waren Bij doorvragen blijkt dat hij problemen heeft met een jongen die naar zijn zeggen (dat krijgen we thuis ook wel te horen) erg de baas speelt over hem en de anderen. Boodschap was en is ook naar de kinderen :negeer hem, hij kan niet anders. Ja best,zegt mijn zoon tegen de juf. Ik wil hem best uit de weg gaan, maar als hij blijft doorgaan,zeg ik er wel wat van en ook als ik zie dat hij anderen continu loopt te koeieneren. Ik heb last van zijn gedrag. Wat blijkt als zoon wat van dat baasspelen zegt,wordt de ander boos ,gaat schelden en schoppen en dat wordt dan opgemerkt en heeft juf weer een conflict op te lossen. Dat vond ze niet zo fijn, en er waren andere sociaal vaardigere kinderen die de baasspeler niet van repliek geven en daar moest mijn zoon zich meer aan spiegelen.
De juf heeft een aantal malen dit in een gesprek aan zoon duidelijk gemaakt,dat zij dit gedrag van hem verwacht, waarop mijn zoon in het laatste gesprek had gezegd:waarom mag hij wel blijven de baas spelen en hoeft hij niet te veranderen en ik wel. Ik wil dat niet.
Thuis geprobeerd met hem hierover in gesprek te gaan, hij werd vreselijk emotioneel- zo kennen we hem niet- en zei dat hij er genoeg van had, niet meer naar school wilde,dat hij altijd op zijn kop krijgt. Hij doet zijn best om het gezellig te maken en te hebben met iedereen en die jongen verpest de sfeer. Hij zei dat ze daar allemaal zo over dachten maar dat niemand wat durft te zeggen hierover en dat als die jongen er een keer niet is, iedereen een diepe zucht slaakt en tegen elkaar zegt dat het vandaag zoveel gezelliger is, maar als zelfs de juf dat hoort wordt ze al boos, want iedereen hoort erbij. Er kwamen een hoop haatgevoelens en bewoordingen richting die jongen naar boven waar ik van schrok.
Wat moet ik hiermee?
Je zoon steunen
Heeeeeeeeeeeeel herkenbaar. Ik ben er zo eentje 
en ik zie dat mijn zoon 
ook veel trekken heeft van dit 'karakter'. Tja ik vind gewoon dat je zoon gelijk heeft en de juf is een lapzwans om het maar even zo te zeggen. Vertel je zoon niet dat hij anders moet zijn. Hij kan dat niet en dat moet je niet willen. Steun hem hierin, het is toch ook raar van de juf? je kunt hem wel helpen wellicht door te zeggen dat hij gelijk heeft maar dat je soms maar een beetje alsof moet doen.
Tja weet je? ergens zal het er toch uit moeten. Hoe vaak ik wel niet op de gang stond op de middelbare omdat een ander het verpestte en ik opstond. Ik ben zelfs een keer voor een half jaar uit 1 les 'geschorst' omdat ik een weerwoord had tegen de docent (docent had altijd gezellige praatjes en we werkten weinig, totdat het repetitieweek was, dan vlogen de antwoorden om je oren maar was er geen tijd voor uitleg. Ik heb mijn vinger opgestoken en beleefd gevraagd of ik naar huis mocht omdat ik beter thuis kon studeren dan alleen maar antwoorden om de oren te krijgen zonder uitleg. Die kerel ontplofte en ik mocht niet meer de les in. Ik heb uiteindelijk wel alle repetities gehaald op eigen kracht).
Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders ooit actief hebben ingegrepen maar ik heb wel altijd gevoeld dat ze mij en mijn oordeel vertrouwden. Ook al werden dit soort akkefietjes thuis niet heel uitgebreid besproken.
Tja een beetje warrig verhaal misschien maar ik zou zeggen probeer je zoon te steunen en zijn basis vertrouwen sterk te houden, dan redt hij het in zijn eentje wel, ook tegen die raddraaiers. Als de juf weer komt met zo n verhaal dan knik je ja en amen ofzo....
sterkte
Akkefietjes thuis niet uitgebreid bespreken
daar moest ik even over nadenken angel3 en ik geloof dat dat een goede tip is. We geven hem het meeste vertrouwen als we hem laten merken dat wat de juf wil voor ons geen issue is.Wat juf wil,er thuis over praten maakt het allemaal erg zwaar,dan krijgt hij inderdaad het gevoel dat het aan hem ligt en dat hij niet deugt. Ik gaf bij juf al aan dat ik vond dat conflicten op school opgelost moesten worden en dat ieder zijn manier heeft met omgaan van conflicten en ik geloof dat ze eigenlijk het gesprek ook wilde sturen richting een sociale vaardigheidscursus, maar dat ze dat uiteindelijk toch inslikte.
Hij is na de emotionele uitbarsting gisteravond, nu weer gewoon opgeruimd. Dus daar zullen we ook maar geen punt van maken.
Bedankt
En die andere jongen dan?
Zegt de juf daar dus niets van. Ik vind het helemaal fout en zou vierkant achter jouw kind gaan staan. Niets inslikken. Zo kweek je volwassenen die later in een Burnout terecht komen, omdat ze ook altijd maar hun mening in moeten slikken om te pleasen. Als hij op een normale manier zegt dat die baasspeler zijn mond moet houden en dat kind dan agressief wordt, vind ik dat die ander een probleem heeft. En hier ligt een mooie taak voor de juf om dat aan te pakken. Mijn zoon is ook zo en in feite een bemiddelaar. Maar soms als hij zich zwaar irriteert aan een baasspeler dan zegt hij er wel wat van. En van mij mag hij.
Zorgkinderen in basisonderwijs, kaatje
ja hier is al een draadje over geweest. Deze jongen is hoogbegaafd en in principe een schat (buiten school) ,verveelt zich stierlijk ondanks extra werk en bemoeit zich met iedereen.Is emotioneel ook niet zo stabiel,(omdat hij zich in de groep natuurlijk ook niet thuis voelt,beetje buitenstaander is,niet geliefd. Risico zit erin dat hij gepest wordt, dus hij is terecht extra in beeld, en het zou maar wat makkelijk zijn als de kinderen in de klas als volwassen psychologen goed met hem om gaan,dan zou het de juf minder werk kosten. Voor haar is het nu veel laveren.Is hier niet op toegerust? Dit kind verander je niet,maar je merkt dat de kinderen hem zat worden.Ja hoeveel incasseringsvermogen mag je van je kind verwachten.
Verwachten dat de ander ook rekening met jou houdt.
'In de zin van zich kunnen verplaatsen in een ander,maar ook(en dat is zijn valkuil)verwachten dat een ander zich in hem kunnen verplaatsen en met hem rekening houden.'
Als je al ergens met hem over gaat praten zou ik dat hierover doen. Want dat is natuurlijk een niet-realistische verwachting die hij heeft.
Heeft hij niet door dat het niet werkt wat hij doet? (reageren op de andere jongen)
Blijkbaar werkt het voor de andere kinderen beter het storende gedrag te negeren.
Inderdaad bobbit
Volgens mij kun je niet altijd zoveel incasseringsvermogen van een kind verwachten. Ik ken ook zo'n "geval". Waarbij mijn puber dan zegt: "Ja maar, moet ik dan altijd de shit over mij heen laten komen en hij mag van alles zeggen." Dat is ook moeilijk en ik vind dat de juf hier zelf rekening mee moet houden. Zeker als ze weet hoe de ander is, kun je niet constant van een kind verwachten dat hij/zij dingen maar negeert. Zeker niet als je er persoonlijk door gekwetst wordt.
Ik leef nog steeds mee
Ik heb veel aan dit draadje gedacht dit weekend en er word iets bij me getriggerd wat ik niet goed kan benoemen. Waarsch. omdat het iets in mezelf raakt wat ik erg herken. Het gaat volgens mij precies om die zaken als: anderen negeren het, en dat werkt beter???? HOEZO? denk ik dan. Er wordt heel veel shit in dit land genegeerd omdat mensen niks durven of willen zeggen. Dat is nou juist het probleem. Het werkt helemaal niet beter en ik kan hier echt boos om worden. Dat gaat echt niet over Ik kan er wel beter mee omgaan
Er is 1 kind wat de boel verstierd en iemand moet daar toch op ingrijpen? Ik vind echt dat je zoon groot gelijk heeft dat hij zich laat horen. Erg knap zelfs.
Al dat genegeer levert niet veel op volgens mij. De manier waarop hij in verweer komt kan misschien handiger. Daar kun je hem in begeleiden (inderdaad
ik-boodschappen e.d al is dat missch nog best veel gevraagd voor een kind).
Sterkte voor je zoon
Mariekedepieke
OK, dus jouw oplossing is gewoon negeren, de baasspeler mag rustig de baas spelen, iedereen heeft er last van en leert dat de brutalen niet de halven maar de hele wereld hebben... Natuurlijk spreekt juf de sociale jongen aan. Die is aan te spreken, die is bij te sturen. Voor de ander zal ze moeten werken. Zal ze misschien wel echt in moeten grijpen. En dat zal wel eens niet fijn gaan worden. Het is veel en veel makkelijker dat iedereen collectief last heeft van een moeilijk kind, dan om dat moeilijke kind een paar lesjes normaal gedrag te leren.
@Bobbit; misschien zou je eens aan juf kunnen vragen of ze het wenselijk vindt dat die andere jongen zo doet? Omdat ze het gedrag blijkbaar wil stimuleren door kinderen die er wat van zeggen af te remmen. Want dan kun jij ze oon ook zo op gaan voeden. Eens kijken of het kwartje valt?
Het houdt mij ook nog bezig
mijn zoon gelukkig niet hoor.Die gaat vrolijk naar school. Dus in het kader wiens probleem is dit, is dit even mijn probleem dat het zijn uitbarsting mij zo geraakt heeft.Maar ik ben toch aan het nadenken geslagen en bedankt voor jullie meeleven/meedenken. Ook MariekedePieke begrijp ik: het zou mooi zijn als mijn zoon zo kan reageren,ik denk overigens dat hij dat wel heel vaak doet Marieke, maar dat soms het emmertje vol is en dank kaatje en angel het klopt ,ik mag dan vierkant achter mijn zoon staan en moet hem dan steunen. En op dat moment even geen zout in de wonden doen door hem weer aan te spreken op hoe hij zich had moeten opstellen.
Op rustige momenten ik boodschappen geven oefenen is dan wel goed. Ik denk dat ik hem de komende tijd maar flink complimenteer als ik merk dat hij dat in de thuissituatie doet.
En ik ben in mijn hoofd toch al bezig me voor te bereiden op als er weer een gesprek met de juf komt. Ga dan toch actiever vertellen hoe het voor hem is en dat ik van haar verwacht dat zij ook hem daarin moet steunen als het emmertje bij hem een keer vol is.
Boosheid bij mij zit hem inderdaad dat je zelf in het dagelijks leven merkt dat er bij ons zo vaak een beroep wordt gedaan op negeren en zeg maar niks.Ook als ik naar die jongen in mijn zoon's klas kijk.Die is in de loop der jaren uitgegroeid tot een slimme intrigant die de hele boel manipuleert en de juf dus ook te slim af is. Ik heb wel wat akkefietjes van hem uit het verleden in mijn hoofd opgeslagen en wil die dan toch wel even aan de juf vertellen,mocht dit nodig zijn. Illusie dat hij en zijn ouders erop aangesproken worden, heb ik niet.Dat hij zal veranderen ook niet, maar ook mijn zoon moet in zijn waarde gelaten worden.
Adem in,adem uit....nu maar weer loslaten. Bedankt voor het meelezen en meedenken
Bobbit
Snap het helemaal hoor dat jij ermee zit en je zoon weer even niet. Dat is ook prettig toch?
Nog een adviesje: probeer bij een gesprek met de juf ook zelf IK boodsch. te geven (of namens je zoon dan). Trap niet in de valkuil haar te gaan verwijten, want dan komt het niet tot een gesprek.
Je kunt wel aangeven dat jij ziet dat je zoon er last van heeft en dan vragen hoe jullie (jij en juf) dit samen op kunnen lossen?
Ik weet niet of oude voorvallen bespreken dan helpt maar ik snap dat je wel wat dingen paraat wil hebben.
Overigens zou ik zeggen: hoef je niet te wachten tot het vanuit HAAR tot een gesprek komt. Je kunt nu ook zelf een afspraak maken en vertellen dat je ermee zit.
Nogmaals ik herken erg veel en zoon is ook zo. DIe is pas 6, maar ik heb ook al 2 keer bij juf gezeten (en zitten janken) omdat ik zag dat zoon veel dingen binnen laat komen en er boos van wordt terwijl andere kinderen hun schouders ophalen. Dit is goed opgepakt. Maar goed dat is de kleuterklas...
Schaam je niet en desnoods laat je je eigen emoties de vrije loop. Dat mag geen reden zijn om niet zelf een gesprek aan te gaan, maar dit lees ik de tussen de regels en weet niet of dat nu speelt.
Sterkte!
Angel3
bedankt voor je tip. In mijn ""als-of"" dialoog met de juf was ik al bezig om inderdaad vanuit mijn zoon veel ik-boodschappen te geven zonder verwijten. En nee, emotioneel ben ik tijdens die gesprekken niet. Heb inmiddels wel wat eelt opgebouwd met de oudste en zijn lagere-school-incidenten. Dan vind ik het met jongste in ieder geval nog zo dat het wel een veilige omgeving is waar mijn zoon naar toe gaat en een juf met ook veel kwaliteiten.
Leuk om te lezen dat je veel herkent in mijn zoon.Denk je ook niet dat deze kinderen als ze maar goed begeleid worden, later er voor willen zorgen dat de ijsbeertjes nog op de noordpool rondlopen oid .We hebben gevoeligheid wel nodig,als we het maar in banen weten te leiden
