Werkstukperikelen
Mijn zoon van 9 moet een werkstuk maken voor school. Al maanden is bekend dat hij het 2 juni moet inleveren op school. Een paar weken heeft hij een onderwerp bedacht. Hij heeft op internet en de bieb naar info gezocht. Maar het echte werk moet nog gebeuren (uitwerken en schrijven). Hij maakt zich er nog niet echt druk om, uit zichzelf aan het werkstuk werken komt zelden voor. Zo schiet het niet op.
Wat ik erg moeilijk vind is hoe ik daar als ouder mee om moet gaan. Aan de ene kant vind ik het belangrijk dat mijn zoon beseft dat hij zelf verantwoordelijk is voor dat werkstuk. Dus zou hij een slecht cijfer halen dan is dat zijn veranwoordelijkheid. Wellicht heeft dat een leereffect voor hem.
Aan de ene kant vind ik het natuurlijk ook belangrijk dat de juf tevreden is over zijn werkstuk. Maar als is mijn zoon onder druk ga zetten dan krijg ik een kind dat boos is en met tegenzin aan het werk gaat. Van te voren een beloning in het vooruitzicht stellen ben ik niet voor want dan werkt hij het voor de verkeerde reden.
Dus wat ik doe is om hem dagelijks even aan zijn werkstuk te herinneren, aanbieden dat ik er altijd ben mocht hij mijn hulp nodig hebben maar dat hij er dan wel eerst om moet vragen. Maar het help niet. Dat werkstuk schiet niet op.
Ik weet het niet, dit is voor mij als ouder ook weer een nieuwe fase en ik heb geen idee of ik het goed doe. Hoe gaan andere ouders hiermee om? Tips misschien?
Haha
Ik lach je niet uit hoor, ik lach je toe! Wat een herkenning! Hier ook zo`n zoon die het allemaal lekker op zijn beloop laat.
Ik waarschuw niet elke dag...geloof ik, of toch wel? Ik zeg nog wel enkele dagen van te voren dat hij de laatste dag niet later naar bed mag om het "af te raffelen."
Ik denk ook steeds: "Dit gaat helemaal fout, hij moet leren plannen."
Maar goed, tot nu toe levert hij nog steeds prima werk af. Zonder hulp van mij, alles af, soms wel op het laatste nippertje. Ik laat het los.Leerkracht is ook niet tevreden over zijn planning maar wel over het resultaat.Ooit komt er een dag dat hij vastloopt, of geen voldoende heeft. Dat zal pas zijn leermoment zijn. Alles wat ik zeg helpt toch niet.
Leereffect.
Ik vind dat scholen over het algemeen nogal gemakkelijk zijn met kinderen thuis aan het werk te zetten met (zeker voor een 9 jarige) zoiets vaags en obscuurs ale 'een werkstuk'
Mijn ervaring is ook (maar goed, dat geldt voor onze school) dat het bar onduidelijk is wat school precies vindt dat ze er van moeten leren, en dat de handvaten die ze mee krijgen om er iets van te maken vrij beperkt zijn.
Daarom neem ik op dit vlak als ouder het heft in eigen hand, en bepaal zelf voor mijn kroost wat ik belangrijk vind wat ze leren (structuurtje opzetten? Info zoeken op internet? Bibliotheek? Mooi typen? Netjes lay-outen?)
Ik help ze dus zoveel als ik denk dat nodig is, en zorg ervoor dat ze er per werkstuk iets van opsteken, zodat ik ze de volgende keer wat meer los kan laten.
In het wilde weg laten aanmodderen tot de deadline te dichtbij is om er echt iets van te maken/leren lijkt me niet echt de juiste aanpak.
Maar goed, da's mijn keus....(maar dat wilde je weten geloof ik, toch??)
In jouw geval (ik ga er vanuit dat dit het eerste werkstuk ooit is) was ik er minstens een maand terug al eens met hem over begonnen. Onderwerp kiezen, wat inleesinfo zoeken en een grof plan maken over wat waneer ongeveer af moet zijn. Samen overleggen wat ie zelf kan, en waar hij misschien wat hulp bij kan gebruiken. Eerst samen een soort mindmap/structuurtje opzetten. Bedenken waar de informatie vandaan moet komen. En daarna minstens 2 keer per week een half uurtje eraan werken. Zoiets.
Maar wat is je plan nu? Laat je hem helemaal alleen doorrommelen aan een niet al te fantastich werkstuk (?? weet ik niet natuurlijk) met als leerervaring dat ie volgende keer eerder begint?
Of duik je er nu bovenop met als potentieel nadelig leereffect voor kind dat lang wachten wat gezanik oplevert, maar ook een 'reddende-engel-ouder' die de boel min of meer gaat redden. Mwah. Ook niet helemaal je dat
Zelfde als ingridt
Ik gebruik werkstukken, boekverslagen en spreekbeurten als leerstof voor mijn kind. School doet er weinig aan. Op allerlei gebieden laat ik mijn kinderen zelf verantwoordelijk zijn en laat ze merken wat er gebeurt als iets niet af is. (gewoon huiswerk bijvoorbeeld maar ook het vergeten van de gymtas)
Maar leren hoe je werkstukken opzet etc. begeleid ik in eerste instantie heel strak. (groep 6) Dan gaan we voor het maximale resultaat. Het moet een zo goed mogelijk werkstuk worden, wel passend bij het kind maar inderdaad per keer bijlerend hoe dit werkt. Groep 7 werkte ook nog zo maar dan met meer zelfstandigheid. In groep 8 ben ik overgegaan op: nu doe je het zelf en ik kijk het alleen maar na. En nog erger: probeer maar uit hoe je met zo min mogelijk energie toch een goed genoeg product kunt leveren. Dit in het kader van het voortgezet onderwijs als ze veel van dit soort dingen moet maken.
Dochter heeft nu geleerd dat ze voor een uitstekend boekverslag een 8,5 krijgt en voor een redelijk maar netjes uitziend boekverslag een 8 krijgt.
Ze maakt nu verschil tussen een spreekbeurt (waar ze echt interesse in heeft om voor te bereiden, dus daar stopt ze veel tijd in) en een boekverslag (dat is een moetje, lezen is leuk maar een verslag maken niet).
Niet leren
Een kind leert niet echt van iets in de soep te laten lopen. Een volwassene kan denken 'oh ja, de volgende keer moet ik dus zus-en-zo doen'.
Een kind dat een werkstuk verknalt weet de volgende keer wel dat het niet zo moet, maar heeft niet geleerd hoe hij het dan wél moet aanpakken. Dus ik ben voor begeleiden. Stap voor stap. En de volgende keer weer, maar dan met iets meer eigen initiatief.
Daarom ben ik ook tegen al die werkstukkerij op school. Kinderen kunnen dat niet zomaar ineens uit zichzelf. De impliciete veronderstelling is dan dat de ouders dat wel even zullen oppakken.
Niet uit zichzelf kunnen
Hier wel dus. Eerste spreekbeurt, eerste werkstuk, ik heb er nooit bij hoeven helpen. De leerkracht heeft de eerste keer ook geen hoge eisen. Die eisen groeien met de schooljaren mee. Althans hier.
Ik ben ook voor begeleiding, indien nodig. Mijn kind vraagt daar dan zelf om. Dat is geen aanmodderen. En als hij iets verknalt weet hij wel degelijk wàt hij verkeerd heeft gedaan. Deze ezel stoot zich nooit geen tweemaal.
"Een kind leert niet echt van iets in de soep te laten lopen." Mijn zoon dus wel. De eigen ervaringen blijven bij hem het beste hangen.
Wel helpen
Hier op de school waar ze meestal alles 100 keer uitleggen krijgen de kinderen 0,0 begeleiding bij spreekbeurten/werkstukken/boekverslagen.
Dus dat doe ik dan maar. Mijn zoontje is geen kind wat zoiets zelf zou kunnen de eerste keer zonder begeleiding. Hij heeft geen enkel overzicht en het concentratievermogen van 5 weken oude puppy dus dat zou niks worden.
Ik doe het dus samen met hem. Ik doe het niet voor hem maar wel met hem. In eerste instantie overleg ik samen met zoon over een onderwerp. Als het onderwerp bedacht is gaan we vervolgens overleggen wat hij allemaal al over dat onderwerp weet, wat hij er nog meer over wil weten en welke associaties hij met het onderwerp heeft. Dan schrijven we dat allemaal ouderwets op papieren. Je kan ook zo'n groot papier pakken en daar allebei allerlei woorden opschrijven die met het onderwerp te maken hebben en daar verbindingen tussen maken.
Vervolgens gaan we naar de bibliotheek om informatie te halen over dat onderwerp. Thuis lezen we de boeken en schrijven relevante informatie op. Vervolgens zoeken we op internet naar aanvullende informatie. Eventueel kunnen we dan nog veldonderzoek doen in de vorm van interviews of zo.
Dan maken we een plan/indeling op papier. Ik probeer samen met zoon verschillende indelingen uit. Welke werkt het beste hiervoor en waarom? Welke titels zullen we geven aan de hoofdstukken en de tussenkopjes?
Daarna gaan we de gevonden en neergeschreven informatie indelen bij het plan. Wat komt in het eerste deel? Wat in het tweede deel? Wat past beter daarbij en wat beter daarbij?
Vervolgens gaan we achter de computer en dan typen. Introductie, hoofgedeeltes en uiteindelijk de conclusie. Onder het schrijven uiteraard regelmatig overleggen over wat beter waar kan en wat er uit moet of er nog bij moet aan informatie.
Het kan zijn dat we dan nog wat extra informatie nodig hebben of dingen extra willen nakijken dus de boeken houden we hierbij.
Daarna gaan we plaatjes zoeken op internet, een lettertype kiezen, een voorkantje ontwerpen met een leuk plaatje erbij.
Dan moet nog de spelling en grammatica goed nagekeken worden. De bibliografie opgemaakt en de footnotes.
Vervolgens het werkstuk helemaal opmaken.
Ik geef onmiddellijk toe dat dit een verschrikkelijk uitgebreide, overdreven en vermoeiende aanpak is maar ik wil hem gelijk leren hoe hij dit goed gestructureerd aan te pakken. Tegelijk leert hij zo ook informatie zoeken, met de computer te werken (Word bijvoorbeeld) en informatie te verwerken. Juist door een duidelijke structuur en handvaten aan te bieden die hij ook later op de middelbare school kan gebruiken hoop ik dat dit steeds meer los kan laten en dat hij het uiteindelijk zelf kan.
Bij het volgende werkstuk kan hij alvast terugvallen op ons stappenplan en dan laat ik hem wat meer de leiding nemen tijdens de uitvoer. Hopelijk kan hij het dan uiteindelijk zelf over een paar werkstukken.
Maylise
Hier..
Hier liggen de hoofdstukken voor de werkstukken vast (groep 6), en eens in de zoveel weken moeten ze een nieuw hoofdstuk inleveren en krijgen dan sturing van de juf. Het werkstuk wordt in principe ook gewoon op school gemaakt, of in elk geval grotendeels. Ik hoef hem er dus alleen aan te herinneren dat hij z'n hoofdstuk nog even naloopt en uitprint.
Mijn zoon heeft moeite met het aanbrengen van structuur in zijn tekst en het vertellen van informatie in een -voor anderen- leesbaar verhaal (teveel info in z'n hoofd en moeite met scheiden van hoofd- en bijzaken). Daar help ik hem dus wel mee, maar dat weet de juf ook. Doe ik dat niet dan wordt het voor hem een onmogelijke opgave, al gaat het tegenwoordig wel een heel stuk beter!
Hier ligt de lat in het begin trouwens ook helemaal niet hoog, pas in groep 8 moeten ze een fatsoenlijk (inhoudelijk goed, leuk geschreven, mooi gelayout) werkstuk kunnen afleveren.
Wat veel reacties ...
en zo snel! Dank voor al jullie ervaringen. Nu is het niet zo dat ik mijn zoon helaas aan laat modderen, ik heb hem geholpen met een planning en opzet, maar hoe ver ga je. Ik vindt de aanpak van Maylize toch wel ver gaan, maat ja, misschien is het inderdaad nodig om ze zo intensief te gebeleiden. Ik vind het raar dat de school hier ook neit over comuniceert als het de bedoeling is dat de ouders helpen. Maar elke keer al sik mijn zoon wil begeleiden dan is de irritatiegrens heel snel bereikt (zowel bij hem als bij mij).
Pubers kunnen nog niet eens plannen
Wat verwacht je van een kind van 8? Begin er ook niet te lang van te voren mee. Niets is leuk als je er zo lang mee bezig bent. M.i. is twee weken van te voren ruim genoeg. Iedere dag een half uurtje. Klaar. Zo houd je het te overzien voor ze. Zeker als ze het voor het eerst doen wel begeleiden anders krijgen ze zo'n bomen bos verhaal. Op onze school krijgen ze een A4tje mee waarop de stappen staan die ze moeten nemen (na aandringen van de ouderraad) en dat werkt wel. En als hij écht vindt dat hij klaar is, ook al ben jij het er niet mee eens, dan is hij klaar. Anders wordt het jouw werkstuk.
Hahaha annet:
'In groep 8 ben ik overgegaan op: nu doe je het zelf en ik kijk het alleen maar na. En nog erger: probeer maar uit hoe je met zo min mogelijk energie toch een goed genoeg product kunt leveren'
Op die manier heb ik mijn gr 8 zoon vorige maand een beetje aangestuurd tot het produceren van een werkstuk. Veel zin hebben ze er toch niet meer in, dus het was een mooi moment voor een experiment: Insteek was met zo weinig mogelijk werk een zo goed mogelijk cijfer (zonder illegaal teksten te jatten natuurlijk)
Vooral de truc om op zijn 'onderwerp' google-afbeeldingen te zoeken, en elk leuk plaatje op een toepasselijke plek in zijn werkstuk te plakken, in pklaats van andersom (bedenken wat voor plaatjes je zoekt en je dan de pleuris googelen om ze te vinden) sprak hem zeer aan. We hadden zijn hele werkstuk binnen 30 minuten van illustraties voorzien.
Cijfer trouwens net binnen...10!! (missie enigszins mislukt dus, het had nog een stuk gemakkelijker/slordiger/simpelere gekund)
Ingrid
Jeumig...
Worden jullie kinders echt geacht in groep 5 al thuis een werkstuk in elkaar te timmeren en moeten de ouders dan maar helpen? Mijn oudste, woonachtig in groep 5, maakt zijn eerste werkstuk gewoon helemaal op school, met begeleiding. Eerst uitleg van hoe je zoiets opbouwt, hoe je informatie zoekt, extra juffen/ouders die rondlopen en zo schrijven ze in een aantal weken hun werkstuk. Ik hoef er weinig aan te doen.
Ik vond dit eigenlijk euh... normáál...
Wat een idioot lange deadline
Als je op de universiteit een scriptie of zo moet schrijven met zo'n lange deadline heb je bij de meeste universiteiten een aantal keren overleg met je mentor. Ik kan me er absoluut niets bij voorstellen dat een basisschool leraar een werkstuk maanden van te voren opgeeft en dan verwacht dat het zonder meerdere malen checken dan maar wordt ingeleverd.
Ik ben voor Maylise's plan - op die manier leer je ook hoe je het best later stukken voorbereidt.
Mariel (die zelf altijd en eeuwig op het laatste nippertje bezig is)
Hier ook.
3 maanden van tevoren een briefje mee, moet het onderwerp worden gekozen, en dan radiostilte tot de week dat eea moet worden ingeleverd.
Ik vind het belachelijk. Zoon heeft zijn werkstuk wel eens 2 maanden te vroeg ingeleverd onder het mom van 'klaar is klaar' (had slim gezien dat ie rond de inleverdatum ook nog een spreekbeurt moest voorbereiden, en tevens dat die beide data vlak na de krokusvakantie lagen. Leek hem dus slimmer om wat vooruit te werken).Maar het was ook wel eens op het laatste nippertje (en dan was ie er idd hooguit 2 a 3 weken voor d day aan begonnen)
Ingrid
Maar maakt toch niet uit wanneer je de opdracht krijgt.
Bij ons krijgen ze vanaf groep 6 in het begin van het schooljaar een blad mee waar de data opstaan van de spreekbeurt, voorleesbeurt, nieuwskring en een werkstuk. Is voor de eerste helft van het schooljaar. Je schrijft de datum op en klaar. Een paar weken van te voren begin je er gewoon aan.
Het is maar net wat je er mee doet. pelle
Wij schrijven de data in de agenda en dan volgt er een stilte. Wordt gewoon uit ons systeem gewist. Doordat er iedere week een spreekbeurt of zo is in de klas, denken de kinderen wanneer heb ik 'm ook alweer. O dan pas. Twee of drie weken van te voren begint hij eraan, met hulp van moeder in het begin. Als ik tegen hem zou zeggen over zes weken heb je een spreekbeurt, dan gaat hij er echt niet aan beginnen hoor. Duurt nog veel te lang. Dit werkt prima.
Wat je óók nog zou kunnen doen is het werkstuk (spreekbeurt, boekverslag) maken op de dag dat je het op krijgt. Zit je in de herfstvakantie effe strak in de planning om alles voor te bereiden, ben je daarna klaaaaaaar tot aan mei. Hoppetee de poppetee.
Tirza
