Partner houdt me na ruim een jaar nog steeds weg bij zijn dochter (14) na moeizame eerste ontmoeting
Hallo allemaal,Ik schrijf dit van me af omdat ik me erg alleen voel in mijn situatie en benieuwd ben naar jullie ervaringen of advies.Ik heb nu iets langer dan een jaar een relatie met mijn partner. Hij heeft een dochter van 14 jaar uit een eerdere relatie. Waar ik erg tegenaan loop, is dat ik nog steeds volledig buiten beeld moet blijven als zijn dochter bij hem is. Als zij komt, moet ik weggaan of mag ik niet langskomen.We hebben in het verleden één keer kort kennisgemaakt op haar verjaardagsfeestje bij mijn vriend thuis. Dat is helaas op een sisser afgelopen. Achteraf kreeg ik de schuld en werd er gezegd dat ik haar verjaardagsfeestje had verpest. Sindsdien houdt mijn partner de boot volledig af. Zijn argument is nu dat hij haar absoluut niet wil achterstellen en haar op de eerste plaats wil zetten als ze er is.Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en er verandert helemaal niets. Ik voel me hierdoor steeds vaker buitengesloten en aan de kant geschoven, alsof ik een 'geheim' ben dat moet verdwijnen zodra zij er is. Het doet pijn om na zo'n lange tijd nog steeds op de achtergrond te moeten blijven door één moeizame ervaring in het verleden.Zijn er hier stiefmoeders of partners die ervaring hebben met pubers van deze leeftijd en een partner die zo krampachtig de relatie met zijn kind beschermt ten koste van jou? Hoe hebben jullie dit doorbroken? Ik hoor heel graag jullie perspectief
Wij hadden allebei een puber toen we elkaar leerden kennen. Ze waren niet van elkaar gediend en de wedezijdse dochters ook niet van ons. Zijn dochter heb ik 3 jaar niet gezien. Als ik bij hem was was zij bij zijn ex. Mijn dochter was 24/7 bij mij en zag hem alleen op zondagavond. Daar moest ze het mee doen en anders kon ze ook op haar kamer blijven.
Wat erg geholpen heeft was de vaste structuur: ik een vaste avond bij hem en hij een avond bij mij. Vrijdagmiddag deed ik samen met hem iets buiten de deur. Geen onverwachte uitjes samen of zogenaamd gezellige etentjes, het kwam niet in ons op en dat bleek de oplossing voor een periode van 3 jaar. Iedereen wist waar je aan toe was.
We belandden een keer per ongeluk met z'n vieren aan een tafel vol pizza's. Dat was zowaar gezellig! De dochters waren toen al 19. Nog steeds rustig aan blijven doen, maar het is goedgekomen. Wij wonen samen, dochters (nu 26 jaar) wonen sinds vijf jaar zelfstandig.
Regel nummer één is en blijft: eigen kind gaat vóór bij ons allebei!
Tja, als dat zijn keus is: take it or leave it!
Je kunt het zo belangrijk maken als je zelf wil. Maar als hij oprecht het belang van zijn dochter voorop zet, dan zou ik maar zuinig zijn op deze man...
Dat vader dochter voorop stelt is logisch en goed. Hoe vaak lees je niet dat dat niet gebeurt en de kinderen niks meer met vader (of moeder natuurlijk) te maken willen hebben. Dat gun je je partner ook niet.
Dus dat willen doorbreken moet niet je doel zijn.
De vraag moet zijn of de relatie op deze manier voor jou de moeite waard is.
Ik denk dat het voorop stellen van de dochter het probleem niet is. De vraag is hoeveel tijd en aandacht er nog voor de relatie is. Je hebt weinig aan een relatie waarbij je elkaar af en toe een middag ziet. En hoe gaat die man om met vakanties en feestdagen of verjaardagen? Belangrijke momenten die je met je partner wilt vieren. Stel to is ook niet welkom op die momenten omdat dochter er dan ook is. Of hij gaat met haar op vakantie maar heeft geen mogelijkheid meer om ook met to te gaan. En veel co ouderschap hebben kinderen 3 weken in de zomer en vaste weken met andere vakanties. Dan zou to wekenlang haar partner niet kunnen zien? Daarnaast heeft to ook haar eigen sociale activiteiten waar je soms je partner bij wilt hebben. Hoe doen ze dat? Daar mag je best een grens trekken. Wat zie jij als een volwaardige relatie en hoe zie jij de toekomst met zo'n partner?
Maar to geeft verder nog geen reactie.
TO je hebt toch niks te maken met zijn dochter. Je bent de vriendin van haar vader. Je bent niet haar (stief)moeder. Wat wil jij? Dat jullie gezellig een gezinnentje gaan spelen met z'n drieeen. Als iemand met een moeder die een gelukkig gezin wil forceren tussen 4 volwassenen zou ik echt zeggen dat je er mee moet stoppen. Ik denk dat een man met kinderen gewoon niks voor jou is.
14 is sowieso niet de leeftijd dat kinderen erg geinteresseerd zijn in wat volwassenen beweegt en ze zijn dan al helemaal niet bereid om enige moeite te steken in wat voor die volwassenen prettig is als ze er zelf geen belang in zien.
Ik zou het gewoon aankijken en dan over twee jaar ziet het er al weer heel anders uit. In tussentijd kun je aan die dochter laten zien dat je er bent en blijft en dat je niet de zoveelste eendagsvlieg bent. Dan heeft zij ook meer reden om moeite te gaan steken in een relatie met jou.
Dat je kennis kwam maken op haar verjaardagsfeest lijkt me nogal een mispeer, die verjaardag had om haar moeten draaien en niet voor de zoveelste keer om haar ouders en hun relatiegedoe. Daar hebben kinderen van gescheiden ouders al veel te veel van.
Niet perse jouw schuld, vooral dom van haar vader, maar misschien een les voor de volgende keer.
Heb je uberhauot enige ervaring met kinderen, met name met pubers?
EmmaT beschrijft hierboven heel mooi hoe zij en haar partner dit hebben gedaan, met veel respect voor de emoties en belangen van hun kinderen.
Het verschil hier lijkt dat TO volgens mij zelf geen kind(eren) heeft, klopt dat?
Als TO zelf ook een puber had gehad, zou de situatie heel anders zijn. Dan regel je feestdagen/verjaardagen etc allemaal primair in het belang van kind. En je bént ook al een gezin in het deel van de week dat kind bij jou is.
Als je alleen woont en geen kinderen hebt kan ik me voorstellen dat je meer verwachtingen hebt van wat een relatie je moet bieden op gebied van elkaars familie leren kennen, gezamenlijke feest-/verjaardagen, etc. Maar als de ander al een kind heeft uit een eerdere relatie, is dit geen realistische verwachting. Totdat het kind uit huis is, blijft het kind als het goed is op 1 staan.
Ik denk dat het best moeilijk is om je daarbij neer te leggen als je zelf geen kind(eren) hebt, maar dat is dus de keus.
Trijsje schreef op 29-07-2026 om 18:26:
EmmaT beschrijft hierboven heel mooi hoe zij en haar partner dit hebben gedaan, met veel respect voor de emoties en belangen van hun kinderen.
Het verschil hier lijkt dat TO volgens mij zelf geen kind(eren) heeft, klopt dat?
Als TO zelf ook een puber had gehad, zou de situatie heel anders zijn. Dan regel je feestdagen/verjaardagen etc allemaal primair in het belang van kind. En je bént ook al een gezin in het deel van de week dat kind bij jou is.
Als je alleen woont en geen kinderen hebt kan ik me voorstellen dat je meer verwachtingen hebt van wat een relatie je moet bieden op gebied van elkaars familie leren kennen, gezamenlijke feest-/verjaardagen, etc. Maar als de ander al een kind heeft uit een eerdere relatie, is dit geen realistische verwachting. Totdat het kind uit huis is, blijft het kind als het goed is op 1 staan.
Ik denk dat het best moeilijk is om je daarbij neer te leggen als je zelf geen kind(eren) hebt, maar dat is dus de keus.
Als één van ons geen kind had gehad was het inderdaad een stuk moeilijker geweest. Ik vond het schokkend in het begin, dat die dochters niks van elkaar en van de nieuwe partner van...moesten hebben. Ik heb zelf geen ex, moest ineens dealen met de zijne. Het was echt: 'Welkom in de wereld van scheidingen, elkaars kinderen en exen', pfff 
, en minstens 10x pas op de plaats moeten maken.
Maar vanaf het begin wist ik zeker dat ik met deze man verder wilde. En omgekeerd 
