teleurgesteld in mensen om me heen
Zo als de titel verteld ben ik echt teleurgesteld in mensen om mij heen.
Mensen die mij dierbaar zijn maar me keer op keer teleurstellen. Altijd mensen achter na moeten lopen, wanneer zie ik je? Kom je ook? Maar andersom krijg ik nooit uitnodigingen. Mensen die nooit op verjaardagen komen maar o wee als je daar niet komt.
Soms lijkt het of de hele wereld tegen je is en zit je weer avond op avond alleen. Soms is het fijn om gewoon een berichtje te krijgen van iemand, maar het blijft stil als ik ze niets stuur.
Waarom komt het altijd van mijn kant? Wat doe ik verkeerd? En als ik het dan zat ben, dan hoor ik nooit meer van ze.
Mijn wereldje wordt kleiner. Er verdwijnen steeds mensen om mij heen. Zonder reden, geen ruzie, geen meningsverschillen. Gewoon, ze blijven weg, of ik moet er weer achterna.
Ik ben het zat! Ben ik stom? Dat ga je denken. Waarom wil niemand mij om zich heen?
met ondersteuning bedoel ik niet dat ze mijn verdriet weg kunnen nemen, zeker niet, dat gaat niet lukken. Maar de steun, rondje lopen , ergens terras zoiets, dat doe je toch als vrienden? Ik meen het serieus dat ik het heel raar vindt als je dat als vrienden niet doet
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 16:17:
[..]
En wat bedoel je met spontaan zelf iets over zeggen?
Bijvoorbeeld: Heb je nog iets leuks meegemaakt? Ik heb behoefte aan iets leuks, want ik zit de hele tijd met de situatie van mijn vader in mijn hoofd.
precies de tijd hou ik niet bij, misschien is het 20-40 min, geen idee. Maar vind je dat echt lang???? Ik luister ook altijd naar hun verhalen over moeilijkheden op het werk of over familieleden of wat dan ook.
Valerie, ik ben ook wel benieuwd wat je doet als een vriendin bv gaat scheiden, dan ben je er toch ook voor je vriendin of vraag je dan ook niet een keer kom maar op de koffie als je ziet dat je vriendin het moeilijk heeft?
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 16:36:
precies de tijd hou ik niet bij, misschien is het 20-40 min, geen idee. Maar vind je dat echt lang???? Ik luister ook altijd naar hun verhalen over moeilijkheden op het werk of over familieleden of wat dan ook.
Wacht, heb je dan al eens over je vader gepraat, of wil je dat doen? Want dat maakt natuurlijk wel uit wat betreft hun (non-)respons.
En ja, dat vind ik (ik!) echt lang.
Moeilijkheden op het werk vind ik niet echt vergelijkbaar (hoewel dan een half uur ook nog lang is), want dan kun je als ander nog oplossingen aandragen en is het meer een tweegesprek.
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 16:42:
Valerie, ik ben ook wel benieuwd wat je doet als een vriendin bv gaat scheiden, dan ben je er toch ook voor je vriendin of vraag je dan ook niet een keer kom maar op de koffie als je ziet dat je vriendin het moeilijk heeft?
Ik doe niet zo aan dat soort vriendschappen. Maar aan de andere kant, ik vraag dat andersom ook niet van mensen, dus ik heb gewoon die wederzijdse verwachtingen helemaal niet.
Ik zou zo iemand afleiden om het er juist helemaal niet over te hebben, waarschijnlijk.
ik heb dat al gedaan en dit is ook een tweegesprek hoor, ik heb dat gedaan met de uitslag. Ik schrik ervan als ik eerlijk ben dat je het teveel vind om naar een vriendin een half uur te luisteren. Ik luister heel veel en ze mogen vertellen wat ze willen tegen me.
heb je dan geen vrienden met problemen? Het is toch niet alleen praten over koetjes en kalfjes
ik heb trouwrns ook best wel veel tegen collega's zitten praten afgelopen week. Dit moet ik dus ook niet doen?
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 16:53:
heb je dan geen vrienden met problemen? Het is toch niet alleen praten over koetjes en kalfjes
Ik heb geen vrienden die de hele tijd over hun problemen willen praten; dat is wat anders. Er zijn wel mensen waarvan een ouder of echtgenoot is overleden, maar die hielden het kort. Daar kan ik prima mee omgaan, maar een half uur? Nee, dat maak ik nooit mee.
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 16:58:
ik heb trouwrns ook best wel veel tegen collega's zitten praten afgelopen week. Dit moet ik dus ook niet doen?
Dat moet je zelf weten.
Maar ik vind niet dat je moet verwachten dat mensen altijd willen luisteren omdat jij ook altijd luistert.
maar ze hoeven amper te luisteren. Het gaat me eerder over dat ze zeggen, als je wilt kun je me altijd bellen, of wil je ergens wat drinken.
Valeria schreef op 21-03-2026 om 16:59:
[..]
Ik heb geen vrienden die de hele tijd over hun problemen willen praten; dat is wat anders. Er zijn wel mensen waarvan een ouder of echtgenoot is overleden, maar die hielden het kort. Daar kan ik prima mee omgaan, maar een half uur? Nee, dat maak ik nooit mee.
Een echtgenoot overleden en dan geen half uur daarover praten? En dat zijn vrienden?
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 17:13:
[..]
Een echtgenoot overleden en dan geen half uur daarover praten? En dat zijn vrienden?
Dat lijkt me ook raar hoor. Ik heb het momenteel ook moeilijk met een terminaal zieke vader, en ik heb juist in mijn omgeving best veel vriendinnen die er regelmatig naar vragen. Ik ben er zelf behoorlijk klaar mee om het erover te hebben, maar ik heb met verschillende vriendinnen er lang aan een stuk over gepraat. Andersom kunnen zij ook bij mij terecht om te praten over hun problemen, dus heel raar vind ik het niet. Ik denk zelf nog wel eens: als iemand er over wil praten begint die er zelf wel over.... dus dan is het niet gek als je tegen een vriendin zou uitspreken dat je die behoefte hebt.
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 17:13:
maar ze hoeven amper te luisteren. Het gaat me eerder over dat ze zeggen, als je wilt kun je me altijd bellen, of wil je ergens wat drinken.
Begrijpelijk, ik bied in zo'n situatie aan dat iemand me altijd mag appen/bellen als daar behoefte aan is. Afspreken om elkaar te zien kan natuurlijk ook.
Ik vind het ook heel normaal dat als iets je zo hoog zit, je daar een halfuur of zelfs langer over praat.
oh geluukig, ik was al bang dat dit het probleem was dat ik er een half uur over heb gepraat.
Het lijkt me wel handig als je zelf aangeeft wat je graag zou willen van je vriendinnen. Het kan best zijn dat ze je nu met rust laten om je ruimte te geven. Dus als je wel wilt afspreken, wilt wandelen, koffiedrinken of wat anders, zeg dat dan.
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 18:17:
oh geluukig, ik was al bang dat dit het probleem was dat ik er een half uur over heb gepraat.
Dat wéét je niet, als iemand hier zegt dat het lang is, en iemand hier zegt dat het niet lang is. Dat moet je bij je vriendinnen checken.
ja, eigenlijk wil ik dat niet checken, ik vind het namelijk normaal om dat voor vrienden te doen. Als ik zeg maar iets 5 keer een half uur naar mijn probleem te luisteren teveel is voor je dan wil ik geen vrienden zijn. Dus ik ga dat niet vragen.
troelahoep, hoe ga jij ermee om op je werk? Ik vind het namelijk best lastig. Ik ben er de hele dag mee bezig en bij iedereen gaat het leven natuurlijk gewoon door. Ben jij gewoon vrolijk en praat je er niet over op het werk?
Kun jij het goed loslaten? Ik vind het zelf heel moeilijk.
en je vriendinnen appen die je dan of hoe werkt dat?
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 19:05:
ja, eigenlijk wil ik dat niet checken, ik vind het namelijk normaal om dat voor vrienden te doen. Als ik zeg maar iets 5 keer een half uur naar mijn probleem te luisteren teveel is voor je dan wil ik geen vrienden zijn. Dus ik ga dat niet vragen.
Je komt erg opdringerig over. Jij bent diegene die niet met de situatie van nu kan omgaan. Dan moet je niet jouw probleem opeens op het bord bij je vriendinnen leggen. En als ze niet reageren zoals jij wil wil jij geen vriendinnen meer zijn.
Even plat gezegd, die vriendin is dan exit.......kun je dan nu wel met de situatie omgaan?
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 19:05:
ja, eigenlijk wil ik dat niet checken, ik vind het namelijk normaal om dat voor vrienden te doen. Als ik zeg maar iets 5 keer een half uur naar mijn probleem te luisteren teveel is voor je dan wil ik geen vrienden zijn. Dus ik ga dat niet vragen.
Het lastige is dat als je zelf bepaalde dingen voor anderen doet in eenzelfde soort situatie, dat je bewust of onbewust hetzelfde verwacht van anderen. Als die dit niet doen, valt dit enorm tegen en voel je je in de steek gelaten. Heb dit zelf ook meegemaakt op mijn werk toen mijn vader op sterven lag. Heb hen er naderhand wel over aangesproken. Ik probeer nu niks of zo min mogelijk meer te verwachten van collega's maar dat is niet makkelijk.
ik hoef mijn probleem niet eens te vertellen, ik wil graag gewoon wat afleiding, even wandelen, kletsen enz. Effe van ik sta voor je klaar en ik ben zeker niet opdringerig, want ik doe niks.
Ja poezekat dat is zeker zo, ik probeer altijd overal aan te denken en te vragen
Helaas ik zal mijn verwachtingen bij moeten stellen
Op het werk ben ik heel terughoudend. Je komt daar om te werken. Natuurlijk kun je kort zeggen dat je het moeilijk hebt en waarom, zodat je collega's daar rekening mee kunnen houden. Maar zelf zou ik dat kort houden. Dat verwacht ik ook van een collega. Ik luister even en leef mee, maar, als het niet urgent is, dan niet heel lang of vaak. Ik kom om te werken.
Verder herken ik het wel. Ik zit ook in een moeilijke situatie en krijg veel minder medeleven van familie en vrienden dan ik zou willen en verwacht. Zelf ben ik veel attenter en meelevender.
Meander schreef op 21-03-2026 om 21:23:
Op het werk ben ik heel terughoudend. Je komt daar om te werken. Natuurlijk kun je kort zeggen dat je het moeilijk hebt en waarom, zodat je collega's daar rekening mee kunnen houden. Maar zelf zou ik dat kort houden. Dat verwacht ik ook van een collega. Ik luister even en leef mee, maar, als het niet urgent is, dan niet heel lang of vaak. Ik kom om te werken.
In dit geval vroeg ik een dienst over te nemen. De collega's en teamleider wisten de reden hiervan, ik ben niet iemand die zoiets zonder goede reden vraagt. Het was dan ook erg pijnlijk dat hier moeilijk over gedaan werd door collega's.
Poezekat schreef op 21-03-2026 om 21:29:
[..]
In dit geval vroeg ik een dienst over te nemen. De collega's en teamleider wisten de reden hiervan, ik ben niet iemand die zoiets zonder goede reden vraagt. Het was dan ook erg pijnlijk dat hier moeilijk over gedaan werd door collega's.
Ik weet niet waarom je dit onder mijn bericht plaatste. Mijn tekst was een reactie op TO, die zei dat ze haar situatie en verdriet besprak met haar collega's .
Ik heb jouw berichtje over het overnemen van een dienst niet gelezen. Maar het lijkt me dat je dat gewoon met elkaar regelt als een collega dat nodig heeft. En dat niemand daar moeilijk over doet. Dat klinkt inderdaad pijnlijk.
Mmm ik lees een discussie over hoe lang het oke is om over je probleem te praten, waarbij sommigen het hebben over ‘dumpen’ en een half uur heel lang vinden. Ik praat met vriendinnen soms een hele avond/wandeling over hun problemen of over dingen die mij bezighouden. Dat zijn dan gesprekken waarin vragen worden gesteld en mee wordt gedacht. Eigen ervaringen worden er soms ook bij gehaald dan wijk je weer wat af van het onderwerp. Soms voelt het voor mij ook wel eens of we in herhaling vallen en dan stuur ik zelf aan op een ander onderwerp, dat verloopt gewoon zo.
Dat sommige reageerders dit niet snappen kan, dan heb jij waarschijnlijk behoefte aan ander soort vriendschappen. Ik geloof niet dat er een goed of fout is hierin.
Ik lees ook over het aangeven van je behoeftes. Dat is natuurlijk belangrijk, maar wat mij betreft zou ik het prettig vinden als een vriendin dat concreet doet ‘dus pfff ik zit zo vol van alles, heb even een wandelingetje nodig, heb je tijd?’ of heb je komende week zin om even koffie te drinken? Als het in een meer verwijtende vorm komt zou mij dat al snel afschrikken.
En als ik iets heb geleerd dan is het dat vriendschappen organisch zijn. Ze veranderen, mijn besties zie ik soms tijden minder en dan is het contact weer intensiever. Daarnaast heb ik nog buurvrouwen, mensen die ik via school, hobby etc ken. Soms heb ik met een van hen weer intensiever contact. Wegblijven van verwachtingen, veroordelingen en verwijten is voor mij het allerbelangrijkste en de humor in kunnen zien van elkaars soms wat onhandige eigenschappen. Zo word ik soms wat druk en onbeholpen tijdens een avondje bijkletsen, een andere vriendin zegt regelmatig uit het niets af en ik heb er ook een die altijd vergeet terug te appen. Bij ons allen geen kwaad in de zin, we kunnen er gelukkig allemaal om lachen.
linn19 schreef op 21-03-2026 om 14:07:
[..]
Zowel het gevoel van diegene die het verlies ervaart als diegene die een gevoel van afschrikken heeft zijn legitiem. Gewoon menselijke gevoelens alleen zal die combinatie mbt steun niet matchen op dat moment maar dat hoeft ook niet, dat is niet verplicht.
Ik schrijf dan ook nergens dat, welke gevoelens dan ook, niet legitiem zijn of verplicht.
