Home » Forum » Toch zelf een scheiding aanvragen en een paar overwegingen

toch zelf een scheiding aanvragen en een paar overwegingen

100 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Natasa
Nog even voor de duidelijkheid

Mijn dochter heeft eerder nog nooit gezegd dat ze niet op kamers wilde als ze naar de universiteit zou gaan. Ook niet toen er eerder ook over scheiden werd gesproken.

Het op kamers gaan komt nu dichterbij. Ze stelt er ook bepaalde eisen aan en kimt er achter dat het nog niet zo eenvoudig zal zijn om op tijd iets te vinden. Bovendien veel geld kost. En dan komt dat bericht van mijn aanvraag van de scheiding en komt ze ermee. Ze zal er zelf uit moeten komen, maar ik zal het er af en toe met haar over hebben.
Eigenlijk had ik de gesprekken die ik nu met haar jongere broer heb, 6 jaar geleden met haar moeten hebben. Maar toen kon ik dat nog niet.

Jo Hanna
Waarom moet hij antwoorden?

Je had je zoon ook kunnen adviseren de vraag te negeren, en dus niet te beantwoorden. De vraag is manipulatief en dwingend: waarom zou het ‘beleefd zijn’ van je zoon prioriteit moeten hebben? Leer hem manipulaties uit de weg te gaan. Dat heeft hij nodig, als mensen ‘in zijn hoofd gaan zitten’. Je zegt nu ‘dat doet hij zelf’ maar in je eerdere post zeg je letterlijk dat jij hem zei dat hij dit moest antwoorden.

Ik weet niet wat jij exact op dit moment moet doen maar het is mijn indruk dat je erg veel energie steekt ik wat je man/ex vindt, voelt, denkt, zegt, gaat doen etcetera terwijl je veel meer kracht zou kunnen ontlenen aan je kinderen, te zien wat de gevolgen van hun vaders gedrag zijn in hun leven en omwille van hen grenzen te trekken,
je ervoor in te spannen dat ze meer ruimte, vrijheid en respect ervaren bij het opgroeien. Uit hoe je je dochter citeert, blijkt dat er in het gezin op eieren moet worden gelopen omwille van je man, dat ze zich grensoverschrijdend gedrag moet laten welgevallen om geen drama’s te ‘veroorzaken’. Dat kan toch niet gezond zijn?

Ik snap dat je vindt dat ik je op je kop geef. Ik zie ook wel dat ik nogal opgewonden klink. Maar ik begrijp jouw gerichtheid op je man echt niet. Je bent al aan het scheiden en nog gaat het vooral om en over hem.

Groet,
Jo Hanna

Natasa
zo niet

Nee het is niet zo dat de kinderen zich grensoverschrijdend gedrag moeten laten welgevallen.

Mijn dochter geeft zelf aan dat ze liever een handig antwoord geeft als ze precies moet vertellen waarheen ze gaat wandelen. Ik heb aangeboden met haar mee te denken.

Ik kan mijn man niet veranderen. Ik ben er vaak tussen gaan zitten. Ik heb daar veel kritiek op gehad van de hulpverlening.

Mijn man denkt bijvoorbeeld ook niet, ik ga in het hoofd van mijn zoontje zitten. Dat gebeurt en ik kan mijn zoon leren hoe dat te voorkomen.

Met dat vragen wanneer kom je terug enzo, ik geef toe dat had ik anders kunnen doen. Ik heb het er ook met mijn zoon over gehad. We hebben samen zitten denken wat je dan voor antwoord kunt geven. Maar gewoon altijd zeggen wat je denkt en dat antwoorden is een ander uiterste. Dat doet mij een beetje denken aan veel Nederlanders die vinden dat je toch niets kwaads doet als je zegt "minder minder" omdat je dan zegt wat je denkt.

Mijn gerichtheid op mijn man, dat is in verband met de kinderen. Ik moet kunnen inschatten hoe ik de kinderen moet helpen. Ik heb het verder losgelaten. Mijn man zal geen enkele strijd met mij meer ervaren.

Het lijkt me verder toch niet dat ik zou moeten denken, we gaan scheiden. Hij is straks weg. De kinderen zien maar wat ze doen. Ze komen er wel uit.

Veer
O, o, dat klinkt allemaal niet goed hoor.

*We hebben samen zitten denken wat je dan voor antwoord kunt geven.*

Je wilt je zoontje leren welk antwoord hij aan zijn vader had moeten geven?

Hij wist dat al prima, want toen jij vroeg of hij wilde appen zei hij:

*'maar mama, als ik dat vraag, dan denkt hij dat ik hem mis en dan komt hij misschien eerder terug'. Daarom wilde hij het niet vragen. Toen de drie weken bijna voorbij waren, zei jij: ik wil toch dat je het nu even vraagt. Z'n vader appte inderdaad: mis je me? Hij vroeg aan mij, wat moet ik nu antwoorden? Ik zei, je moet antwoorden dat je hem mist...
De jongste weet wel dat ik dat zeg omdat het gewoon niet beleefd is om te zeggen van niet of een beetje. Ik geloof niet dat ik hem nu geleerd heb te liegen.. Maar wat een lastige dingen zijn dit zeg.*

Lastige dingen? Jíj maakte het lastig voor hem! Je zoontje voelde het prima aan; hij wilde de vraag niet stellen! Vervolgens moest hij dat van jóu tóch doen (omdat jíj het antwoord wilde weten) én moet hij van jou een antwoord (ik mis je) geven waar hij niet achter staat.

Ik lees hier toch alleen maar dat jij je zoontje een kant op duwt die hij niet wil. Je leerde hem dat hij zijn eigen gevoel moet negeren, en dat hij moet doen wat jij wilt.

Voor je dochter hetzelfde. Geen grensoverschrijdend gedrag?:
* 'Mijn dochter geeft zelf aan dat ze liever een handig antwoord geeft als ze precies moet vertellen waarheen ze gaat wandelen. Ik heb aangeboden met haar mee te denken.' *

Nou, er lijkt me dat er (dus) grensoverschrijdend gedrag van de vader zou volgen als zij de waarheid zou zeggen. Anders kan ze toch gewoon zeggen wat ze gaat doen? Maar ze verzint dus iets, om dat onwenselijk gedrag te voorkomen. En jij vertelt haar vader niet dat hij fout zit, nee, je 'helpt' je dochter een goede smoes te verzinnen.

Je hebt een bijzondere manier van denken: denken dat je bij je man moet blijven/hem moet ontzien, om zo je kinderen te leren met hem om te gaan. Maar die lijken zichzelf prima te kunnen redden (zoon wist al dat hij niet moet appen, dochter wil het huis uit als man terugkomt).

Mogelijk is het echt érg moeilijk voor je, je zit vast al jaren in een ingewikkelde relatie. En ik heb geen verstand van dergelijk problematiek, en gun je echt alle goeds.

Maar zoals het op mij overkomt: je verdraaid de situatie zó, dat jij meent dat je, om je kinderen te helpen, bij je man moet blijven.
Nou, dat zie ik, op basis van wat jij schrijft, heel anders. Man eruit, kinderen hun eigen grenzen laten bewaken, dat kunnen ze mogelijk veel beter dan jij (denkt).

Wenda
Ja meid toch

Zet die vent snel de deur uit en ga PLEZIER maken met je kinderen.
Ze verdienen het. Ze verdienen je onverdeelde aandacht, ze zijn veel tekort gekomen.
Je man verdient je aandacht absoluut niet, verleg je aandacht!
(en doe je dat niet dan willen de kinderen vast straks ook niks meer met jou te maken hebben, terecht)

Jo Hanna
Ik kijk duidelijk heel anders tegen de dingen aan

"Nee het is niet zo dat de kinderen zich grensoverschrijdend gedrag moeten laten welgevallen."
Van een (bijna) 18-jarige volledige verantwoording vragen over haar bezigheden vind ik grensoverschrijdend. Ik snap dat ze liever een handig antwoord geeft als dat haar persoonlijke levenssfeer beschermt. Dat is ook zeker slim en nuttig. Maar het ligt op dit moment in jouw macht om te bevestigen dat ze het voor haar eigen ruimte mag doen en niet voor haar vaders geluk. Ook ben je in de gelegenheid ervoor te zorgen dat zij dit veel minder vaak hoeft te doen door de scheiding met je man/ex snel en zakelijk af te handelen en hem uit jullie persoonlijke levenssfeer te houden (en dus niet in de garage). Dat kan ervoor zorgen dat ze nog even ontspannen thuis kan wonen en zal haar relatie met jou ten goede komen.

"Mijn man denkt bijvoorbeeld ook niet, ik ga in het hoofd van mijn zoontje zitten. Dat gebeurt en ik kan mijn zoon leren hoe dat te voorkomen."
Hoe doe je dat dan? Door hem te leren zich op een voor zijn vader acceptabele manier te verantwoorden om vaders kwetsbare eigenwaarde niet te krenken? Ik wil wel meegaan in de gedachte dat je man er zich misschien (!) niet van bewust is dat hij in het hoofd van je zoon gaat zitten maar hij doet het wél door impliciet van hem te vragen voor zijn geluk te zorgen. Dit gaat niet over je man. Het gaat over wat er daadwerkelijk met je zoon gebeurt. Google eens naar 'narcistische bezetting'.

"Maar gewoon altijd zeggen wat je denkt en dat antwoorden is een ander uiterste. Dat doet mij een beetje denken aan veel Nederlanders die vinden dat je toch niets kwaads doet als je zegt "minder minder" omdat je dan zegt wat je denkt."
Hier maak je een flinke denkfout. Het gaat niet om koste wat kost 'zeggen wat je denkt'. Het gaat niet om 'een mening'. Het gaat om je persoonlijke ruimte mogen invullen en grenzen mogen voelen en aangeven in een persoonlijke relatie. Het gaat veel meer over níet zeggen, níet hoeven verantwoorden, níet pleasen, níet zorgen voor andermans geluk, dan over wat je allemaal wél zou moeten zeggen. Jij en je kinderen zouden wat mij betreft juist veel meer ruimte verdienen om níet te (hoeven) (ver)antwoorden aan vader. Mensen hébben niet per se 'recht' op een antwoord op al hun (dwingende) vragen. Het is aan jou om een besluit te nemen of je een antwoord wíl geven, om daarmee je éigen belangen te dienen. Jij en je kinderen mogen zwijgen en vader de verantwoordelijkheid over zijn eigen emoties teruggeven. Je mag duidelijk, feitelijk, kort zijn, twijfelwoorden, vergoelijkende of verzwakkende taal vermijden. Maar als jullie dat zouden gaan doen, worden jullie waarschijnlijk (eerst) bang voor wat hij gaat doen, voor hoe boos hij zal worden als jullie niet meer voor zijn geluk zorgen. Voor mij zou dat een wake up call (moeten) zijn.

"Mijn gerichtheid op mijn man, dat is in verband met de kinderen. Ik moet kunnen inschatten hoe ik de kinderen moet helpen. Ik heb het verder losgelaten. Mijn man zal geen enkele strijd met mij meer ervaren."
Ik zie dit niet. Ik lees in jouw woorden dat jij het systeem om je man heen - jijzelf en jullie kinderen - zo probeert te plooien dat hij geen ongemak en afwijzing ervaart, 'geen strijd ervaart', waar hij niet tegen kan, wat zich uit in dwingend, vervelend, verbaal-agressief gedrag naar je kinderen en jou. Ik begrijp dat gewoon niet, dat je denkt dat jij controle hebt over wat hij ervaart. Hoe voorkom je dat hij zich gekrenkt voelt, strijd ervaart, terwijl jij en je kinderen toch helemaal je eigen ruimte innemen en je eigen grenzen respecteren? Dat heb jij principieel niet in de hand. Het enige wat je kan doen is de grenzen zo duidelijk stellen dat de kans dat tot hem doordringt dat het geen zín heeft om zich ertegen te verzetten het grootst is. Dat schrijf je ook ergens. Maar dat is geen controle. Het is alleen maar het enige wat jij voor jezelf en je kinderen kan doen. Daarbij zul je prioriteit moeten geven aan wat voor jullie goed is, dat zo helder en clean mogelijk moeten communiceren zodat er zo weinig mogelijk ruimte voor discussie overblijft, afzien van overbodige, emotionele, chaotiserende communicatie en er verder het beste van hopen. Dát zou je in mijn ogen ook je kinderen mogen leren.

In mijn beleving ben jij veel meer verstrengeld met je man/ex dan je zelf in de gaten hebt. Dat is op zichzelf logisch als je jarenlang in een relatie hebt geleefd waarbij je steeds moest oppassen de ander niet te krenken om te voorkomen dat woede je leefomgeving vergiftigt. Maar gezond is het volgens mij niet. Ik gun je dat je jezelf als mens los van hem kunt ervaren en op het grensvlak vooral in je eigen belang te handelen. Dat sluit (mede) in zijn belang handelen helemaal niet principieel uit maar het uitgangspunt is dat ook dát allereerst in jouw belang mag zijn. Je zou je kinderen helpen door ze hierin mee te nemen.

Groet,
Jo Hanna

Natasa
Veer

Over dat appen over terugkomen, het gaat er mij even om dat ik toegeef dat ik dat fout gedaan heb, daar heb ik het ook met mijn zoontje over gehad, maar dat het goed is om wel het er samen over te hebben wat je voor antwoord kan geven op zo'n vraag: mis je me. Zo heb ik het er ook met hem over gehad wat hij kan doen als hij niet zo vaak met z'n vader wil gaan wandelen als zijn vader wil. Daarbij heb ik vooral hemzelf ideeën laten bedenken. En uitgelegd. Ik heb het idee dat je me een beetje dom mens vindt, maar mijn uitleg is best te vertrouwen.
Een tijdje geleden was mijn zoontje nogal van slag. Het was niet zo duidelijk wat er was. Ik dacht dat het door zijn vader kwam. Hij was ook wel gefrustreerd over dingen tussen hem en zijn vader. Later bleek dat hij net Pfeiffer had, daar kun je je schijnt het nogal onwerkelijk van voelen. Ik heb toen tegen hem gezegd dat hij in gedachten maar vaak moest zeggen: ik ben niet op deze wereld om mijn vader tevreden te stellen.

"Je hebt een bijzondere manier van denken: denken dat je bij je man moet blijven/hem moet ontzien, om zo je kinderen te leren met hem om te gaan. Maar die lijken zichzelf prima te kunnen redden (zoon wist al dat hij niet moet appen, dochter wil het huis uit als man terugkomt)."

Ik weet niet hoe je erbij komt, dat ik dat denk. Dan vul je wel heel veel in. Hij is er nog, het is dan goed om de kinderen leren om niet zozeer met hem, maar met hun grenzen om te gaan. Om zodoende, als het mogelijk is, met hun vader om te kunnen gaan. Dat is ook belangrijk als hij weg is. Wat zou een moeder hier van velen op haar kop krijgen zeg als ze zou zeggen, ik leer mijn kinderen om niets met hun vader te maken willen hebben...

"Mogelijk is het echt érg moeilijk voor je, je zit vast al jaren in een ingewikkelde relatie. En ik heb geen verstand van dergelijk problematiek, en gun je echt alle goeds."

Het gaat wel hoor, mijn psycholoog die zegt dat ik eigenlijk geen hulp nodig heb, vind dat ik het goed doe in mijn omstandigheden.

Natasa
Jo Hanna

"Van een (bijna) 18-jarige volledige verantwoording vragen over haar bezigheden vind ik grensoverschrijdend."

En van mij moet ze dat niet laten welgevallen, bedoel ik, snap je.

"Ik snap dat ze liever een handig antwoord geeft als dat haar persoonlijke levenssfeer beschermt. Dat is ook zeker slim en nuttig. Maar het ligt op dit moment in jouw macht om te bevestigen dat ze het voor haar eigen ruimte mag doen en niet voor haar vaders geluk."
Ja, dat is een goeie, om het zo te stellen, daar heb ik wat aan. Hoewel ze naar mij toe heel duidelijk is hoor, dat ze niet iets voor het geluk van haar vader doet. En eigenlijk weet ze ook dat ze dat niet hoeft van mij. Nu lijk ik net iemand dat alles zelf al heeft bedacht en geen advies nodig heeft. Maar dat is niet zo, ik ben blij met advies.

" "Mijn man denkt bijvoorbeeld ook niet, ik ga in het hoofd van mijn zoontje zitten. Dat gebeurt en ik kan mijn zoon leren hoe dat te voorkomen."
Hoe doe je dat dan? Door hem te leren zich op een voor zijn vader acceptabele manier te verantwoorden om vaders kwetsbare eigenwaarde niet te krenken? Ik wil wel meegaan in de gedachte dat je man er zich misschien (!) niet van bewust is dat hij in het hoofd van je zoon gaat zitten maar hij doet het wél door impliciet van hem te vragen voor zijn geluk te zorgen. Dit gaat niet over je man. Het gaat over wat er daadwerkelijk met je zoon gebeurt. Google eens naar 'narcistische bezetting'."
Hoe ik dat doe? Ik heb gezegd bijvoorbeeld, kijk nu voel je meer hoe je zelf bent, nu papa er een paar weken niet is. Probeer dat gevoel je te herinneren als papa terug is. Ik heb verteld dat je kan visualiseren dat je een soort pak aantrekt, waarvan jij kan bepalen wat er doorheen komt. Hij begreep dat.
Deze jongen heeft trouwens ook echt goed contact naast het problematische met zijn vader. Hij zat gisteren met video te appen. Z'n vader zei: ik mis de knuffels.. en ik zag m'n zoontje direct echt spontaan grijnzen. Hij keek daarna even naar mij. Ik glimlachte. Dat is ook belangrijk om wat goed is goed te laten.

"Het is aan jou om een besluit te nemen of je een antwoord wíl geven, om daarmee je eigen belangen te dienen. Jij en je kinderen mogen zwijgen en vader de verantwoordelijkheid over zijn eigen emoties teruggeven. Je mag duidelijk, feitelijk, kort zijn, twijfelwoorden, vergoelijkende of verzwakkende taal vermijden. Maar als jullie dat zouden gaan doen, worden jullie waarschijnlijk (eerst) bang voor wat hij gaat doen, voor hoe boos hij zal worden als jullie niet meer voor zijn geluk zorgen. Voor mij zou dat een wake up call (moeten) zijn."
Echt, je overdrijft. Het is wel handig inderdaad om meer te beseffen dat er ook een mogelijkheid is om geen antwoord te geven. Maar in adviezen over omgaan met narcisten staat ook dat je juist wel twijfelwoorden kunt gebruiken. Waarmee je ze eigenlijk op een onschuldige manier met een kluitje in het riet stuurt. Het is niet handig om als je een narcistische vader hebt, je kinderen alleen maar te leren dat het heel simpel is en dat ze altijd gewoon aan hun eigen belang moeten denken. Er komt veel meer bij kijken, waarbij ik iets ander bedoel dan: je moet toch ook een beetje aan het belang van je vader denken. Dat wordt hier ontzettend ingevuld.

"Ik lees in jouw woorden dat jij het systeem om je man heen - jijzelf en jullie kinderen - zo probeert te plooien dat hij geen ongemak en afwijzing ervaart, 'geen strijd ervaart', waar hij niet tegen kan, wat zich uit in dwingend, vervelend, verbaal-agressief gedrag naar je kinderen en jou. Ik begrijp dat gewoon niet, dat je denkt dat jij controle hebt over wat hij ervaart. Hoe voorkom je dat hij zich gekrenkt voelt, strijd ervaart,..."
Nee, het is anders. Ik volg het advies eindelijk op wat je leest als je partner narcistisch is, dat je uit elke discussie moet blijven. Opkomen voor de kinderen doe ik wel.
Het gevolg is dat hij mij totaal negeert. En de kinderen veel beter behandelt dan een paar jaar geleden. Hij wil ze niet kwijt en bijt in vergelijking met vroeger echt veel vaker op zijn tong. En ik let er goed op hoe zich dat ontwikkelt en zal alles doen (waarvoor ik dus juist graag gebruik maak van tips hier op het forum) om de kinderen sterk te maken.

Verder nog even een herhaling voor mensen die een mening willen geven, maar niet meer zo goed weten hoe het zit met de scheiding. Die is door mij aangevraagd, hij heeft de brief van mijn advocaat gehad en zal nu zelf een advocaat gaan zoeken.

Flanagan
Natasa

Ik hoop dat er spoedig beweging in de afhandeling komt zodat jullie rust mogen ontvangen. Het is ook niet iets waarop je op voorbereid bent. Soms zal je iets verkeerd aanpakken, maar dat leer je snel van. We hebben allemaal wel met tegenslagen in het leven te maken waar we van leren.
Zo te lezen, heb je ook veel hulp van je psycholoog om in deze je weg te vinden. Het belangrijkste is dat je kinderen zich bij jou veilig voelen. Ik geloof na aanleiding van de opmerking van je dochter en de openheid van je zoon, je daar in geslaagd bent.
Koester dat.
Zet je gedachten/ zorgen over je man even opzij. Zou zowel hen als jou wel goed doen, lijkt mij.
Laat je man los.

Pagina's