Vermoedens van autisme bij mijn vriend. Kan iemand zich in een nieuwe relatie anders gedragen?
Laat ik eerst vooropstellen dat ik absoluut niet vind dat mensen met autisme onmogelijke partners zijn. Integendeel, ik weet dat mensen met autisme net zo goed liefdevolle, zorgzame en fijne partners kunnen zijn. Iedereen is anders en autisme uit zich bij ieder persoon op een andere manier. Mijn vragen komen niet voort uit vooroordelen maar uit mijn behoefte om mijn vriend beter te begrijpen en tegelijkertijd mijn eigen grenzen te bewaken.
Ik date 6 maanden een ontzettend lieve, zorgzame man. We houden veel van elkaar en praten inmiddels over toekomstplannen en een samengesteld gezin. Hij heeft een kind en ik heb twee jonge kinderen.
Wat mij opvalt, is dat hij niet graag over de moeder van zijn kind praat. Zijn ex gedraagt zich naar mijn idee heel normaal tegenover hem. Ze communiceert vriendelijk, beleefd en voornamelijk over hun kind. Toch reageert hij regelmatig kil en vijandig op haar, maakt hij verwijten en legt hij veel schuld bij haar neer. Zij gaat daar nauwelijks op in en blijft rustig.
Ik vraag me steeds vaker af: wat is er tussen hen gebeurd waardoor hij zo tegen haar doet? Ik vind het eerlijk gezegd vreselijk om te zien want zijn ex lijkt me echt een lieve vrouw.
Via zijn moeder hoorde ik dat hun kind autisme heeft. Sindsdien zijn er bij mij wat puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Mijn vriend heeft zelf geen diagnose. Omdat hij heel sociaal is, had ik nooit aan autisme gedacht.
Zijn ex heeft hem eerder gevraagd of hij zich op autisme wil laten onderzoeken. Ze benadert hem duidelijk met fluwelen handschoenen en heeft hem een lijst gestuurd met eigenschappen en gedragingen die zij bij hem herkent:
● Erg gevoelig voor kritiek.
● Anderen moeten hun woorden zorgvuldig afwegen om conflicten te voorkomen.
● Veel behoefte aan duidelijkheid, structuur en planning.
● Vraagt regelmatig om bevestiging.
● Perfectionistisch.
● Kan om kleine dingen heel boos worden en vervolgens kil en afstandelijk zijn.
● Maakt onterechte of onlogische verwijten.
● Kan dreigend reageren tijdens conflicten.
● Heeft moeite om gesprekken te verstaan in rumoerige omgevingen ondanks een goed gehoor.
● Raakt geïrriteerd door bepaalde felle geluiden.
● Kijkt steeds opnieuw dezelfde series.
● Heeft wisselende stemmingen, waardoor anderen hem moeilijk kunnen peilen.
● Trekt zich regelmatig terug in zijn eigen bubbel.
● Heeft veel tijd voor zichzelf nodig.
● Legt de schuld vaak bij anderen.
● Heeft veel moeite met veranderingen.
● Vindt gesprekken over gevoelens en diepgaande onderwerpen lastig.
Een aantal dingen begin ik inmiddels zelf ook te herkennen. Zo werd hij onlangs boos toen onze vlucht vertraging had. Vervolgens sprak hij twee dagen nauwelijks tegen me.
Ik heb zelf een moeilijke relatie achter de rug gehad en wil absoluut niet opnieuw in zo’n situatie terechtkomen. Tegelijkertijd ben ik verliefd en vraag ik me af of ik misschien met oogkleppen op loop.
Soms vraag ik me af of hij zich bij mij anders gedraagt omdat onze relatie nog pril is. Of dat hij zich bewust of onbewust aanpast en ik bepaalde kanten van hem nog niet heb gezien.
Zou hij al zijn opgekropte emoties/frustratie/boosheid bij haar ontladen omdat hij haar wellicht als veilige haven ziet? Ze waren ook heel lang samen geweest.
Mijn vragen aan jullie zijn:
1. Kan iemand met autisme zich in een nieuwe relatie heel anders gedragen dan in een vorige relatie?
2. Is het mogelijk dat iemand zich in het begin sterk aanpast of bepaalde eigenschappen maskeert?
3. Hoe ervaren mensen met autisme een samengesteld gezin met meerdere jonge kinderen, drukte en veranderingen?
4. Kunnen bepaalde gedragingen pas later in een relatie duidelijk worden?
5. Hoe maak je onderscheid tussen eigenschappen die mogelijk met autisme samenhangen en ongezonde communicatie of gedrag?
Ik weet dat niet alles op deze lijst automatisch met autisme te maken heeft en dat je op basis hiervan geen diagnose kunt stellen.
Ik houd heel veel van hem. Hij is liefdevol, zorgzaam, hondstrouw, eerlijk en oordeelt niet snel over anderen. Dat zijn eigenschappen die ik enorm waardeer.
Maar juist daarom vind ik het zo moeilijk om te begrijpen waarom hij zijn ex zo behandelt. Ik zie een kant van hem die ik nauwelijks herken in de man op wie ik verliefd ben. Ontlaadt hij alle emoties/frustratie bij haar want ze is de veilige haven? Ze waren ook heel lang samen geweest.
Ik wil hem niet veroordelen, maar ik wil mezelf en mijn kinderen ook beschermen.
Lieverd, het maakt toch niet uit of die autisme heeft of niet. Als hij zich zo tegen jou gedraagt en jij vindt dat niet prettig dan maak je het toch uit. En die kenmerken die jij noemt zijn veel te algemeen. Ik zat het te lezen en die gelden voor bijna 90 procent of de mensen die ik ken. Daarnaast is het ook niet leuk voor hem dat zijn nieuwe vriendin hem gaat analyseren. Ik zou er gewoon mee stoppen. Oh en is 95 jouw geboortejaar? Wat doet een vrouw van 31 nou met een man met een kind? Je bent te jong om al dat gezeur van het stiefmoederschap op je te nemen.
Hij zal best heel leuke kanten hebben, dat geloof ik meteen. Maar open je ogen. Gedrag uit het verleden is een uitstekende voorspeller van gedrag in de toekomst. Geloof zijn ex. Of dit nou autisme is of een of andere persoonlijkheidsstoornis, wat hij doet is geen lief, zorgzaam gedrag. Het is zelfs schadelijk gedrag. Iemand doodzwijgen is geestelijke mishandeling. Dat hij anderen de schuld geeft, is ook een heel grote rode vlag.
Als hij zich (zelfs maar soms) volgens het lijstje hierboven gedraagt, zou ik mijn kinderen er nooit bij betrekken en zéker niet gaan samenwonen!
Als hij slecht tegen felle geluiden en onverwachte situaties kan, dan moet iedereen op eieren lopen. Dan kun je op je vingers uittellen dat een gezin met 3 kinderen een heel slecht idee is. Ze zijn nu nog jong, speels, onvoorspelbaar (en dat moeten ze mogen zijn!) en straks zijn het rebelse pubers. Als jullie samenwonen zijn ze er elke dag, dat wordt een snelkookpan van spanningen, woede en ellende. Dat kan niet anders dan in alle fasen een ramp worden. En vergeet niet hoe schadelijk dat is voor kinderen. Zij hebben recht op een gezonde, stabiele omgeving.
Wees blij dat je dit nu al weet. Stop ermee voordat jij en je kinderen echt beschadigd raken. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Ik zeg niet dat het gemakkelijk is, maar denk aan de gezondheid en ontwikkeling van je kinderen (en je eigen geestelijke en lichamelijke gezondheid).
Richt je eerst eens op jezelf ipv op hem. Je schrijft dat je jezelf en je kinderen wilt beschermen maar na 6 mnd daten duik je al wel de gesprekken in over toekomst plannen en samengesteld gezin.
Dat is niet jezelf en je kinderen beschermen. Je gaat veels te snel.
Stel jezelf de vraag waarom jijzelf zo snel gaat. Wees kritischer op jezelf in jouw keuzes.
Je begint zelf dingen te herkennen zeg je.
ipv hem te analyseren nu jezelf analyseren. Met bv de vraag " wat vond ik ervan dat hij een paar dagen nauwelijks met me sprak na die vertraagde vlucht, hoe voelde ik mezelf daarbij? " En de vraag " ben ik dat aan het goedpraten"
En zo ook met andere reacties/zaken die je tegenkomt in het contact met hem.
Bedenk dat welke man je ook gaat tegenkomen je niet met analyses/labeltjes/etiketjes over die ander kan gaan bepalen of hij relatiemateriaal voor jou is.
Neem eerst eens de tijd om te helen van je vorige relatie want ik denk dat daar jou analysedrang over de ander wel vandaan komt. Persoonlijk denk ik na het lezen van je post dat jij helemaal nog niet toe bent aan een relatie. Zet jezelf en je kinderen eerst op nr 1
Heel erg eens met Imi-x2!
Een diagnose is nooit een excuus om een ander slecht te behandelen. Ik heb zelf autisme en mijn kind ook. Dat is heus niet altijd makkelijk voor mijn man, maar we kunnen er wel over praten als een van ons iets lastig vindt of zich aan bepaalde dingen stoort.
Moeite met onverwachte situaties is iets anders dan als je frustraties des levens afreageren op je ex of je partner.
Wel of geen autisme, een volwassen man die dagen boos blijft als er een vlucht vertraging heeft lijkt me geen relatiematriaal. Je wilt je kind hier toch niet aan blootstellen. Als er nu al zoveel rode vlaggen zijn. Zoals vals doen naar de moeder van zijn kinderen. Waarom perse deze man? Zoek een leuker exemplaar op. Ga niet op zoek naar een label of een excuses voor ongezond gedrag. Bescherm je kind hiertegen.
'Ik vraag me steeds vaker af: wat is er tussen hen gebeurd waardoor hij zo tegen haar doet? Ik vind het eerlijk gezegd vreselijk om te zien want zijn ex lijkt me echt een lieve vrouw.'
Dit moet je niet jezelf afvragen of met zijn ex bespreken, maar met hemzelf, toch? en dan niet zozeer het verleden, maar wel je observatie dat zij heel voorzichtig en netjes met hem omgaat en hij voortdurend kritiek op haar heeft. Je kunt eraan toevoegen dat je bang bent dat jullie ook zo eindigen.
Lees eens het draadje van Mutsje1982 ("communicatieproblemen...etc). Daar doet dit me aan denken.
Het maakt niet zoveel uit of je vriend autistisch is of niet, het punt is dat hij zijn emoties kennelijk niet erg goed reguleert en zijn onbehagen op een vervelende manier op zijn omgeving afreageert. Daar kan je het over hebben zonder het over mogelijke oorzaken te hebben.
Maar als daar niets aan verandert lijkt samenwonen mij een ontzettend slecht idee.
Sowieso is snel samenwonen meestal een ontzettend slecht idee, al helemaal met kinderen. Zelfs als je een perfecte relatie zou hebben: ga eerst een paar jaar latten. En hou zo lang mogelijk je eigen huis aan
