Na 12 jaar getrouwd, 3 kinderen mis ik ontzettend de sexuele spanning en het begeert worden
Hoi allemaal, ik ben nieuw hier.
Mijn relatie begon als een enorme seksuele achtbaan. Beide konden we enorm veel en vaak genieten van alle plekjes aan ons lichaam. Geen enkele grens leek er te zijn. Vaak werd door mijn vrouw aangegeven dat "stel" de relatie gaat stuk, dan zou ze heel graag het seksuele aanhouden.
Nu, 15 jaar later, is deze achtbaan in een spanningsloze "attractie" veranderd. Vanuit mezelf gezien heb ik er alles aan gedaan wat in me zit.
Ik heb regelmatig zonder enige vorm van druk, met mijn vrouw gesproken over het feit dat ik het "ons" zo mis in de relatie. Dat ik haar geef wat ze wil....massages, waar ze uiteindelijk wel opgewonden van kan raken.....maar dat ik het ook nodig heb om me begeert te voelen.
Therapie, zowel voor mezelf, om mij een handvat te geven, als met zijn 2-en. Deze laatste eindigde helaas in een boosheid vanuit mijn vrouw.
De therapie is daarom helaas beëindigd, tevens tot spijt van de (vrouwelijke) therapeute. Een zeer ervaren vrouw op relatiegebied, en in verlengde met intimiteit. Bij dat laatste deel waren we nog niet aangekomen.
Inmiddels loop ik zeer regelmatig met een hoog libido rond, maar kan ik daar helemaal geen kant mee op. Ik droom ook regelmatig over van alles wat ik maar niet ga delen met mijn vrouw....
De reden van dit topic is dat ik merk ook wel eens het verlangen te krijgen naar andere vrouwen. Tijdens het uitgaan voelt het enorm goed wanneer een vrouw naar me toe komt en we leuk aan de praat raken. Verder dan praten komen we niet, dat zou ik niet eens aandurven.
Toch zijn het bij mij wel signalen dat ik iets significant mis in mijn leven: Sensualiteit en begeerte.
Mijn vrouw is knap en heeft een mooi lichaam. Ook ik "mag er wezen" mag ik zeggen.
Er zullen best mannen zijn die in hetzelfde schuitje zitten, maar ik zou zo graag eens een vrouwelijke kant van dit verhaal horen. Ik hoop ergens iets te lezen/horen waarmee ik dit gemis kan opvullen. Klinkt als een overlijden, maar zo onderhand (10 jaar ongeveer) maakt het mijn leven minder plezierig.
Ik hoop dat duidelijk is dat ik geen viezerik of wat dan ook ben, maar een bijna 50 jarige man die een beetje wanhopig op zoek is...
Groeten John
Hopelijk komt John nog terug. Toen ik mijn eerste relatie had en daarbij kinderen kreeg was mijn libido na bij het krijgen van de kinderen teruggezakt naar het nulpunt. Ik was gewoon te druk met alles, vooral ook de mentale druk. Alles willen en moeten regelen. Stond gewoon minder relaxed in het leven als mijn man maar dat komt denk ik omdat ik dus parttime werkte, de kinderen haalde en bracht, alles verder rondom het huishouden regelde, alle afspraken, verjaardagen, denken aan ouders, schoonouders, enz enz. En vermoedelijk ook de hoge druk die ik mezelf daarbij oplegde. Als ik wel eens iets vergat dan zei mijn man (en mijn moeder erbij 😤) "als je kop niet aan je romp zat, vergat je die ook" Woedend kon ik dan worden, en dan zei ik altijd "ik heb 99 dingen onthouden en dan zeggen jullie dit als ik eens één keer iets vergeet"
Ik dacht dat dit het achterliggende verhaal was over mijn uitputting. Want zodra ik mijn bed zag was het laatste waar ik zin in had sex.
Maar goed,jaren later gingen we scheiden en ik kreeg een nieuwe man.
Superleuk, geweldige relatie, geweldige sex (alles was weer leuk en nieuw) en nu ben ik 10 jaar verder en begint ook de 'geen zin' weer toe te slaan. Dus ik realiseer me nu dat het in mijn eerste huwelijk waarschijnlijk ook niet helemaal aan de kinderen en het drukke leven lag, maar dat er ook een beetje een soort libido dip is gekomen?
Ik snap er in ieder geval niets van. Ik heb nu geen jonge kinderen meer, huishouden gaat ook allemaal fluitend (je bent ervarener) en ik heb nu een man die veel meer op zich neemt uit zichzelf, ik voel me niet meer de manager die alles in de gaten moet houden. Ik merk wel dat ik echt tijd nodig heb om in de stemming te komen, en wat dan zeker niet werkt als ik om 22:00 uur afgesnauwd ben dat ik dan om 23:00 uur in bed ineens zin heb. (dit werkt bij mij mentaal erg door) Maar goed, het moet ook weer niet klinken alsof je dus nooit meer wat tegen mij zeggen kan "want dan geen sex" maar ja, de stemming moet dus wel optimaal zijn, dan ben ik ervoor te porren. Ik vind het zelf trouwens ook lastig hoor en vind het jammer dat het niet meer zo was als in de eerste jaren.
Een oplossing heb ik dus niet, wel herkenning.
_Anoniem_ schreef op 11-06-2026 om 12:27:
Hopelijk komt John nog terug. Toen ik mijn eerste relatie had en daarbij kinderen kreeg was mijn libido na bij het krijgen van de kinderen teruggezakt naar het nulpunt. Ik was gewoon te druk met alles, vooral ook de mentale druk. Alles willen en moeten regelen. Stond gewoon minder relaxed in het leven als mijn man maar dat komt denk ik omdat ik dus parttime werkte, de kinderen haalde en bracht, alles verder rondom het huishouden regelde, alle afspraken, verjaardagen, denken aan ouders, schoonouders, enz enz. En vermoedelijk ook de hoge druk die ik mezelf daarbij oplegde. Als ik wel eens iets vergat dan zei mijn man (en mijn moeder erbij 😤) "als je kop niet aan je romp zat, vergat je die ook" Woedend kon ik dan worden, en dan zei ik altijd "ik heb 99 dingen onthouden en dan zeggen jullie dit als ik eens één keer iets vergeet"
Ik dacht dat dit het achterliggende verhaal was over mijn uitputting. Want zodra ik mijn bed zag was het laatste waar ik zin in had sex.
Maar goed,jaren later gingen we scheiden en ik kreeg een nieuwe man.
Superleuk, geweldige relatie, geweldige sex (alles was weer leuk en nieuw) en nu ben ik 10 jaar verder en begint ook de 'geen zin' weer toe te slaan. Dus ik realiseer me nu dat het in mijn eerste huwelijk waarschijnlijk ook niet helemaal aan de kinderen en het drukke leven lag, maar dat er ook een beetje een soort libido dip is gekomen?
Ik snap er in ieder geval niets van. Ik heb nu geen jonge kinderen meer, huishouden gaat ook allemaal fluitend (je bent ervarener) en ik heb nu een man die veel meer op zich neemt uit zichzelf, ik voel me niet meer de manager die alles in de gaten moet houden. Ik merk wel dat ik echt tijd nodig heb om in de stemming te komen, en wat dan zeker niet werkt als ik om 22:00 uur afgesnauwd ben dat ik dan om 23:00 uur in bed ineens zin heb. (dit werkt bij mij mentaal erg door) Maar goed, het moet ook weer niet klinken alsof je dus nooit meer wat tegen mij zeggen kan "want dan geen sex" maar ja, de stemming moet dus wel optimaal zijn, dan ben ik ervoor te porren. Ik vind het zelf trouwens ook lastig hoor en vind het jammer dat het niet meer zo was als in de eerste jaren.
Een oplossing heb ik dus niet, wel herkenning.
Dit kan ook heel goed aan je hormonen liggen, Anoniem. Zonder voldoende oestrogeen in je lijf heb je weinig of geen libido meer. En je oestrogeen begint gemiddeld vanaf je 40e al te dalen.
Marianne76 schreef op 11-06-2026 om 13:29:
[..]
Dit kan ook heel goed aan je hormonen liggen, Anoniem. Zonder voldoende oestrogeen in je lijf heb je weinig of geen libido meer. En je oestrogeen begint gemiddeld vanaf je 40e al te dalen.
Ja dat kan ook. Maar laten we het eens hebben over het feit dat het voor sommige mensen seks blijkbaar een soort van verbindende factor is die in het begin van de relatie lekker en nodig is om het partnerschap tot stand te brengen. Maar later, wanneer de verbinding in het dagelijks leven tot stand is gekomen, is het niet meer zo ' nodig'. Ik denk zelfs dat dat niet bewust gebeurt. Meestal van de kant van de vrouw maar kan ook juist de man zijn. (heb ik zelf meegemaakt). Soms hoor je ook wel 'hij ging vreemd en daar baalde ik van maar ons seksleven bloeide wel weer op'. Ja iets in jouw systeem moest hem terugwinnen, denk ik dan. Geen schuld leggen bij wie dan ook, ik denk alleen dat het zo kan werken.
Marianne76 schreef op 11-06-2026 om 13:29:
[..]
Dit kan ook heel goed aan je hormonen liggen, Anoniem. Zonder voldoende oestrogeen in je lijf heb je weinig of geen libido meer. En je oestrogeen begint gemiddeld vanaf je 40e al te dalen.
Snap ik, maar in mijn eerste huwelijk begon het dus ook te dalen na ongeveer 7-10 jaar bij elkaar zijn (toen was ik 27-30). En nieuwe man heb ik leren kennen toen ik 46 was en had ik ook zo'n 7-8 jaar nergens last van. Dus ik denk niet dat het daar aan ligt in dit geval.
Ik denk soms ook, komt het omdat het 'nieuwtje' er vanaf is? Maar dat zou ik heel onaardig mezelf vinden, doe het niet bewust in ieder geval.