Rouw
Ik vind het lastig om een topic aan te maken, maar wie weet sterkt het me of helpt het. M’n moeder is 30-3 overleden, na een mega kort ziekbed is ze binnen 6 weken overleden. M’n vader is 6 jaar geleden overleden.
Ik merk de laatste dagen dat ik helemaal in een neerwaartse spiraal zit. Ik ben een alleenstaande moeder van een kereltje van 2, dus moet gewoon door. Maar elke avond ben ik gebroken. Ik blijf rondlopen met hoofdpijnklachten, ik denk dat m’n verdriet gewoon zich vastzet in m’n lijf ofzo. Ik heb vandaag een fysio benadert en zal na volgende week ook starten bij een lichaamsgerichte therapeut (volledig uit m’n comfort zone). Maar maaaaaan wat is rouw toch ingewikkeld. Ik voelde me redelijk oké tot de woning van m’n moeder deze week opgeleverd zal worden. Dan is er niets meer en volgens mij gaat t dan nu toch echt beginnen….
oh. Wat erg...mijn vader is vorige week overleden, zeer heftig. Soms enorme huilbui en dan voel ik weer helemaal niks. Heb jij dat ook? Maar ook allebei je ouders zijn er niet meer, waren ze nog jong?
gecondoleerd en wat ontzettend zwaar. Gun jezelf rust en liefde! Je doet het ontzettend goed. Heel veel succes met de fysio en lichaamsgerichte therapeut. Nu zal het zwaar voelen maar hopelijk op den duur zal het beter voor je gaan voelen.
Mini39 schreef op 27-05-2026 om 21:34:
oh. Wat erg...mijn vader is vorige week overleden, zeer heftig. Soms enorme huilbui en dan voel ik weer helemaal niks. Heb jij dat ook? Maar ook allebei je ouders zijn er niet meer, waren ze nog jong?
Gecondoleerd. Ja dat herken ik wel, soms geen emoties en soms heel veel emoties.
M’n vader is 71 geworden en mn moeder 70. Dus helemaal niet zo oud.
vdberghisa schreef op 27-05-2026 om 21:53:
gecondoleerd en wat ontzettend zwaar. Gun jezelf rust en liefde! Je doet het ontzettend goed. Heel veel succes met de fysio en lichaamsgerichte therapeut. Nu zal het zwaar voelen maar hopelijk op den duur zal het beter voor je gaan voelen.
Dankjewel
Nog gecondoleerd en veel sterkte, het is niet niks namelijk. En het is volkomen begrijpelijk dat je het nog erg moeilijk hebt, het is nog erg vers. Bovendien ben je nu beide ouders kwijt en dit op vrij jonge leeftijd. Mijn ouders waren al dik in de 80 en dat was ook moeilijk, je wil hen niet kwijt.
Mijn moeder is vorig jaar maart (voor ons) plotseling overleden en het laten ophalen van de meubels was ook enorm moeilijk, confronterend vooral, ben daarna huilend thuis gekomen.
Gecondoleerd met dit grote verlies. Wat ontzettend verdrietig. Als één ouder overlijdt is dat al heel moeilijk, maar de tweede is zo mogelijk nog moeilijker. Logisch dat je je gebroken voelt. Hopelijk kan de fysio wat voor je betekenen. Heel veel sterkte!
Gecondoleerd. Het is een groot verdriet en het is niet gek dat je daar lichamelijke klachten van krijgt. Pak alles aan wat je kan helpen om je te ontspannen, even wat comfortabeler te voelen of wat het leven even wat lichter maakt. Het is gewoon zwaar en het gaat niet in een paar weken weg.
carlablah, hoe gaat het met jou? Ik merk dat hwt nog heel onwerkelijk is, maar het kan me ook in een keer overvallen van verdriet. Heel raar allemaal, ik snap niet eens wat er allemaal gebeurd is, zo snel gaat dat allemaal
Mijn moeder is twee jaar geleden overleden na een ziekbed van een maand. We waren nog volop in de reddersmodus toen we uiteindelijk het bericht kregen dat ze het niet zou redden. Afgelopen week het tweede ‘jubileum’ van de sterfdag. De hele maand was ik daar al mee bezig geweest maar op de dag zelf dacht ik er pas ‘s avonds aan. Vorig jaar dacht ik nog echt dat ik voor altijd somber zou blijven, maar het slijt toch steeds een beetje meer. Al schiet op sommige momenten het besef door mijn lijf dat ze er echt niet meer is,
MMcGonagall schreef op 30-05-2026 om 09:56:
Al schiet op sommige momenten het besef door mijn lijf dat ze er echt niet meer is,
Iemand zei dat ze een tijd na het overlijden van haar moeder vond dat het nu wel lang genoeg had geduurd met dat dood zijn, dat ze nu wel eens terug mocht komen. Dat heb ik ook wel eens. Het went langzaam aan dat ze er niet meer is maar nog niet dat het echt voor altijd is. Dat dit nooit meer over gaat.
Ginevra schreef op 30-05-2026 om 16:55:
[..]
Iemand zei dat ze een tijd na het overlijden van haar moeder vond dat het nu wel lang genoeg had geduurd met dat dood zijn, dat ze nu wel eens terug mocht komen. Dat heb ik ook wel eens. Het went langzaam aan dat ze er niet meer is maar nog niet dat het echt voor altijd is. Dat dit nooit meer over gaat.
Hier heb ik nog wel, na bijna 15 maanden, dat ik graag nog dingen zou willen vragen of vertellen maar dat kan dus niet meer. Of ik zie iemand die op haar lijkt maar dan is het natuurlijk iemand anders.
