Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?

Iemand moet de grenzen wél stellen. Je moeder is mentaal ziek en dat uit zich onder meer in het onvermogen grenzen te stellen aan aandacht geven en aandacht vragen voor pijn. De pijn zal heus echt zijn maar dat betekent niet dat er nog zoveel éxtra aandacht naartoe moet. Paradoxaal genoeg helpt dat ook helemaal niet want ‘wat je aandacht geeft groeit’. Het is een cliché maar daarom nog niet onwaar. 

Jij zit op jouw manier net zo verstrikt in het idee dat je per se, nu, absoluut, allereerst, iets moet doen of hulp moet organiseren die het oplost, de pijn wegneemt. NIETS lijkt belangrijker dan aandacht geven en vragen voor haar probleem. Het zou natuurlijk fantastisch zijn als dat productief zou zijn, maar iedereen geeft aan: die hulp is er niet. Ik weet niet waardoor de opname in het verleden heeft geholpen en waarom dat nu geen optie is maar hoe dan ook zit daar een professionele inschatting achter dat ze haar niet kunnen bieden wat ze nodig heeft.

De harde en pijnlijke boodschap is nu: er continu aandacht aan besteden en prioriteit aan geven helpt je moeder niet, je vader niet en jezelf niet. Sterker nog, je ligt zelf ‘s nachts wakker met een beeld in je hoofd dat jou mentaal verzwakt in een periode dat je je kracht enorm hard nodig hebt. Je overschat jezelf. Je probeert veel meer te dragen dan je kunt en dat kan ertoe gaan leiden dat je uiteindelijk veel minder kunt dragen dan je kunt. Zie dat je niet kán wat je vindt dat je moet doen, je moeder ‘redden’, ben reeel over de mogelijkheden en de noodzaak: haal je aandacht van haar af en ga dan niet achteraf malen over of dat wel mag en hoe verschrikkelijk het is. Als het beeld van je roepende moeder in je opkomt, behandel je het alsof het het equivalent is van ‘zin hebben in een borrel’ terwijl je alcoholist bent. Je zult er doorheen moeten komen. Als je je erop fixeert, wordt het alleen maar moeilijker. 

Het lijkt alsof dit gepaard moet gaan met allerlei oordelen over je moeder en over jezelf, over de onrechtvaardigheid van ellende en dat lijden niet geaccepteerd mag worden. Het is ‘onmenselijk’ en daarom ‘onacceptabel’. Maar dat op die manier analyseren en beoordelen zit je verschrikkelijk in de weg. De werkelijkheid is niet wat je bedenkt dat zou moeten zijn of zou moeten kunnen. Je kan niet alles dragen. Ben realistisch en stel grenzen op basis van wat echt kan. Niet op basis van wat je vindt dat zou moeten. Je vader gaat dood. Die heeft nu aandacht en energie nodig. Je moeder moet naar achteren schuiven. Als je vader is overleden, zie je wel weer verder met haar. 

Theofora schreef op 05-04-2026 om 13:46:

Iemand moet de grenzen wél stellen. Je moeder is mentaal ziek en dat uit zich onder meer in het onvermogen grenzen te stellen aan aandacht geven en aandacht vragen voor pijn. De pijn zal heus echt zijn maar dat betekent niet dat er nog zoveel éxtra aandacht naartoe moet. Paradoxaal genoeg helpt dat ook helemaal niet want ‘wat je aandacht geeft groeit’. Het is een cliché maar daarom nog niet onwaar.

Jij zit op jouw manier net zo verstrikt in het idee dat je per se, nu, absoluut, allereerst, iets moet doen of hulp moet organiseren die het oplost, de pijn wegneemt. NIETS lijkt belangrijker dan aandacht geven en vragen voor haar probleem. Het zou natuurlijk fantastisch zijn als dat productief zou zijn, maar iedereen geeft aan: die hulp is er niet. Ik weet niet waardoor de opname in het verleden heeft geholpen en waarom dat nu geen optie is maar hoe dan ook zit daar een professionele inschatting achter dat ze haar niet kunnen bieden wat ze nodig heeft.

De harde en pijnlijke boodschap is nu: er continu aandacht aan besteden en prioriteit aan geven helpt je moeder niet, je vader niet en jezelf niet. Sterker nog, je ligt zelf ‘s nachts wakker met een beeld in je hoofd dat jou mentaal verzwakt in een periode dat je je kracht enorm hard nodig hebt. Je overschat jezelf. Je probeert veel meer te dragen dan je kunt en dat kan ertoe gaan leiden dat je uiteindelijk veel minder kunt dragen dan je kunt. Zie dat je niet kán wat je vindt dat je moet doen, je moeder ‘redden’, ben reeel over de mogelijkheden en de noodzaak: haal je aandacht van haar af en ga dan niet achteraf malen over of dat wel mag en hoe verschrikkelijk het is. Als het beeld van je roepende moeder in ie opkomt, behandel je het alsof het het equivalent is van ‘zin hebben in een borrel’ terwijl je alcoholist bent. Je zult er doorheen moeten komen. Als je je erop fixeert, wordt het alleen maar moeilijker.

Het lijkt alsof dit gepaard moet gaan met allerlei oordelen over je moeder en over jezelf, over de onrechtvaardigheid van ellende en dat lijden niet geaccepteerd mag worden. Het is ‘onmenselijk’ en daarom onacceptabel’. Maar dat op die manier analyseren en beoordelen zit je verschrikkelijk in de weg. De werkelijkheid is niet wat je bedenkt dat zou moeten zijn of zou moeten kunnen. Je kan niet alles dragen. Ben realistisch en stel grenzen op basis van wat echt kan. Niet op basis van wat je vindt dat zou moeten. Je vader gaat dood. Die heeft nu aandacht en energie nodig. Je moeder moet naar achteren schuiven. Als je vader is overleden, zie je wel weer verder met haar.

Wat een mooie post Theodora, en zo waar. 

Sterkte Mini❤️

Mini39 schreef op 05-04-2026 om 16:11:

nee, ze had nooit pijn.

Nee, ze kan al een aantal weken niks voor mijn vader doen, ze kan zelf niks meer.

Opname doen ze niet.

De rest lees ik straks nog even goed door...heb het wel gelezen.

Heb je heel, heel duidelijk gemaakt dat jij vandaag of morgen omvalt? 

Als er geen mantelzorg meer is, is er geen keuze meer.

IMI-x2 schreef op 05-04-2026 om 16:39:

[..]

Heb je heel, heel duidelijk gemaakt dat jij vandaag of morgen omvalt?

Als er geen mantelzorg meer is, is er geen keuze meer.

Het probleem is denk ik dat opname bijna niet meer wordt gedaan. Een psychiater die ik ken, ook mijn ex-werkgever, kregen soms zelfs psychotische mensen niet opgenomen, ook niet via de crisisdienst. 

Mevrouw is toen ingesteld, dat werkte, daarna is er wat afgebouwd en daarom is de eerste stap terug naar de oude dosering. Dat kan thuis en kan( helaas) zonder monitoren. 

Mini39 schreef op 05-04-2026 om 10:02:

ze wilt niet meer het bed uit. Zijn we nog verder van huis als ze in bed blijft liggen. Ik weet het niet meer.

Wat gebeurt als je haar voor nu gewoon laat liggen en je aandacht op je vader richt? 

Hoe gaat het nu, Mini39?

Hey Mini39,

Wat nuttige tips betreft, hoop ik dat dit forum jou heeft geholpen. Als ik de laatste berichten lees, denk ik dat je meer zorg aan huis moet proberen te eisen via de huisarts (of geriater?). Buurtzorg heb ik goeie ervaringen mee. Zeg tegen de huisarts dat sprake is van een noodsituatie. Alternatief is wellicht opname in een verpleeghuis of hospice. Heb je dat al uitgezocht en overwogen?

Welke mensen kunnen jou ontlasten? Buren, familie etc.?

Veel kracht en wijsheid!

"Witold"