Vader ongeneeslijk ziek, hoe mee om te gaan?
Wr hebben te horen gekregen dat mijn vader uitgezaaide longkanker heeft. Het is zo onwerkelijk en ik kan het niet bevatten. Ik ben altijd heel veel bij mijn ouders geweest, dagelijks. Altijd ben ik bang geweest hier niet mee om te kunnen gaan en overspannen te worden. Ik ben overspoeld van verdriet hele dag. Kan niet snappen hij er dadelijk niet meer zou zijn. Herkennen jullie dit en hoe gingen jullie ermee om? Hebben jullie tips?
Daarbij weet ik niet goed wat te doen. Mijn vader komt van een boeren nuchtere familie. Hij is altijd heel rustig. Wij zijn bij mij thuis niet van het knuffelen/kussen/gevoelens. Toen ik het nieuws hoorde wist ik ook niet wat te doen bij hem, ik vroeg alleen hoe het ging, heel lastig omdat ik hem wil steunen, maar het in een keer omarmen doe ik dan niet.(ik voel me schuldig daarover) Ik moest wel veel huilen. Nu zegt iedereen maak herinneringen, maar hij zit het liefst de laatste tijd thuis en houdt niet van uitstapjes. Over gevoelens praten is dus ook heel lastig. Van de ene kant wil ik hem laten weten hoe hij voor mij was, van de andere kant is dat bij ons dus ook "vreemd " om dat te doen. Ik voel me misschien schuldig als ik het niet doe, van de andere kant is het voor hem misschien mijn aanwezigheid ook goed. Ik heb telkens in mijn hoofd dat ik iets moet doen dat we aan hem denken. Of dan denk ik dat de kleinkinderen iets moeten doen, met z'n alle een kaart sturen ofzo. Of dat we allemaal moeten komen een dag.
Mijn zus heeft gevraagd of hij nog iets wilde doen, maar daar kwam niet echt duidelijk antwoord uit. Hij zegt ook geen bezoek te willen (van kennisen zeg maar). Hij is gewoon ook altijd op zichzelf geweest.
Herkent iemand dit? Heb je dan misschien tips? Wat kan ik doen.
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 22:04:
[..]
Welke thuiszorg was dit, welke regio want dan ga ik ze bellen
ik heb je een PB gestuurd
Mini39 schreef op 28-03-2026 om 09:39:
Ik.kan hem alleen online vinden. Weet iemand ook of die ergens in winkel te koop zijn?
Dan zou ik een elektronicazaak of thuiszorgwinkel proberen.
Hey 'Mini39',
Goed dat je dit deelt met anderen. Zou vooral ook goed contact houden met andere gezinsleden. Zorg dat je aan je eigen rouwen toekomt. Neem daar tijd voor. Niemand anders doet dat voor jou. Maak je niet te druk over wat je nu voor speciaals kan doen. Bij elkaar zijn is genoeg.
Sterkte
Noodknop kun je huren bij de thuiszorgwinkel. Ik had bij mijn ouders in de laatste fase goeie ervaringen met buurtzorg. Bel hun en de huisarts om te overleggen.
ik vind het fijn als ik hier soms een bericht kan plaatsen. Dank jullie wel.
-Vraag een indicatie palliatieve zorg voor je vader, dan gaan er meer deuren open. Die kan zijn specialist afgeven als hij aan de voorwaardes voldoet.
-Krijgt hij die:
Google daarna op: 24- uurszorg particuliere inwonende thuiszorg bij hen in de buurt.
Vraag naar voorwaarden ( bv eigen kamertje verpleegkundige) en eigen bijdrage.
Wij woonden allemaal minimaal een uur weg, dus konden de zorg anders niet rondkrijgen.
Google sowieso eens op palliatieve zorg.
Bijvoorbeeld www.overpalliatievezorg.nl
Daar vind je veel informatie over wat allemaal mogelijk is en voor wie welke kosten zijn. En waar je voor steun terecht kunt.
IMI-x2 schreef op 28-03-2026 om 09:54:
[..]
Dan zou ik een elektronicazaak of thuiszorgwinkel proberen.
Wij hebben dit destijds online besteld maar kon ook bij een Thuiszorgwinkel.
Mini39 schreef op 27-03-2026 om 19:30:
ja, de huisarts is net weg en kon niks zegt ze.
Heeeel bijzonder. Neem maandag meteen contact op met de specialist van je vader, kijk of je het via het ziekenhuis wel voor elkaar krijgt. En bel met de gemeente. Die heeft een onafhankelijke cliëntondersteuner, schakel die zsm in. Wat een mislukking van een huisarts zeg. Ik ben zelf doktersassistente, maar dit zou bij ons dus echt niet gebeuren. Is er niet een waarnemer of andere praktijkhouder waar je contact mee op kunt nemen? Ik vind dit echt vallen onder de noemer slechte zorg.
Tenzij ik toch wel een beetje in de goede hoek zit met dat jij wellicht wat veel drama ziet/maakt... Ik vind het namelijk heel opvallend dat je vader net de diagnose heeft en nu al niet meer alleen kan blijven. Dan is óf de diagnose wel heel laat gesteld en heeft hij nu nog maar een paar weken te gaan, óf jij ziet meer problemen dan er zijn...
hoezo vind je dat zo gek? Ik ken iemand die binnen 2 weken er niet meer was na de diagnose. Ze hebben een paar maanden nu gezegd. Als mijn vader niet voor zijn been weg was geweest kwamen we er nu pas achter, want hij had geen klachten, deze klachten zijn sinds deze week opvallend en daarbij is mijn moeder in een keer tot niks meer in staat, dit heeft de huisarts gisteren zelf gezien. Maar ik ben er vandaag geweest en ik durfde niet naar huis te gaan. Hij weet niet meer welke dag het is, Hij wilde naast de stoel gaan zitten, ging met de broek aan op de wc zitten, kan amper lopen, zit alleen nog in de stoel, weet niet meer welke drank ze in de koelkast hebben staan, kon de klink vd deur niet zien en greep mis en nog het een en ander.
en welke specialist bedoel je dan, de longarts? Die zullen toch ook niks gaan doen
Mini39 schreef op 28-03-2026 om 19:38:
hoezo vind je dat zo gek? Ik ken iemand die binnen 2 weken er niet meer was na de diagnose. Ze hebben een paar maanden nu gezegd. Als mijn vader niet voor zijn been weg was geweest kwamen we er nu pas achter, want hij had geen klachten, deze klachten zijn sinds deze week opvallend en daarbij is mijn moeder in een keer tot niks meer in staat, dit heeft de huisarts gisteren zelf gezien. Maar ik ben er vandaag geweest en ik durfde niet naar huis te gaan. Hij weet niet meer welke dag het is, Hij wilde naast de stoel gaan zitten, ging met de broek aan op de wc zitten, kan amper lopen, zit alleen nog in de stoel, weet niet meer welke drank ze in de koelkast hebben staan, kon de klink vd deur niet zien en greep mis en nog het een en ander.
Ik geloof je hoor, als je zegt dat je vader zo hard achteruit gaat. Maar ik kan dan niet begrijpen/geloven dat de huisarts niets doet. Ik zou met deze klachten morgen de HAP bellen. Misschien zelfs vanavond nog. Over dat je je zorgen maakt over zijn cognitieve vermogens, dat zijn zicht plots uitvalt en dat hij valgevaarlijk is. Dat kan duiden op neurologische problemen, mogelijk als gevolg van metastasen in de hersenen. Dan moet hij direct worden opgenomen. En als dat niet werkt morgen de specialist waar hij onder behandeling is/die de diagnose heeft gesteld bellen.
vreselijk de huisarts, we moeten zelf maar alles uitzoeken en mijn moeder moest maar gaan zwemmen zei ze tegen mijn moeder, die kan niet eens naar buiten
Dus, bel nu de HAP. Dit is niet verantwoord, en jij kunt niet de juiste zorg bieden. Neem je moeder mee, kunnen ze haar ook meteen bekijken. Maar bereid je dan wel voor op een lange nacht... Nou ja, dat zou het ook zijn als je bij ze in huis blijft lijkt me.
Is er iemand die je bij kan staan?
En ik zou zeker een klacht indienen over die huisarts. Er is bij het overkoepelend orgaan in jullie regio (hier in omgeving Den Haag is dat HADOKS) waar je een klacht kunt neerleggen over een arts. Ik denk niet dat je er veel mee opschiet om eerst bij de huisarts zelf een klachtenprocedure te starten. Ik snap dat dat ook energie kost, maar dan voel je je tenminste gehoord (als het goed is). De bevindingen van de HAP en eventueel de specialist kunnen dan ondersteunend zijn aan je verhaal.
Sterkte.
Als er gezegd is dat het voor je vader nog een paar maanden is, en hij nu zo snel achteruitgaat, is een hospice ook een mogelijkheid.
