aankoop auto
Beste,
Verleden jaar is mijn vader overleden.
Hij had een wagen gekocht in 2010 waarop een financiering zat langs de garage.
Op de dag van de begrafenis wou zijn vriendin (waar hij 22 jaar mee samen was) percé dat de auto door ons werd meegenomen.We mochten hem verkopen en zij moest er niets van hebben zei ze toen.
Nu is het een vervelende situatie geworden, want opeens wilt ze wél de helft van de verkoopprijs. (621 euro)
De bewindvoerder van mijn gehandicapte broer meent dat ze hierop geen recht heeft. De auto is mee opgenomen in de nalatenschap van vader.
Volgens haar is de originele factuur (waarop beiden hun naam staat bovenaan) wel degelijk het bewijs dat ze de helft heeft betaald in de wagen.
Op de aankoopbon staat ook beiden hun naam, maar is enkel getekend door mijn vader, voorafgegaan met "gelezen en goedgekeurd". Dit moet gebeuren door de koper.
Heeft iemand hier nog ervaring met zo'n situatie?
Vriendin van vader kan niets van betalingen voorleggen, noch onderhandse overeenkomst tussen hen.
Ik snap beide kanten wel. Juridisch lijkt ze weinig bewijs te hebben, maar na 22 jaar samen vind ik het ook niet gek dat ze zich er toch nog in mengt.
Persoonlijk zou ik voor zo’n bedrag de rust kiezen en het gewoon oplossen, tenzij er echt meer achter zit qua relatie. Soms is gedoe gewoon niet de moeite waard.
kenfan schreef op 08-04-2026 om 15:39:
[..]
Iemand anders schreef ook al over de strijd aangaan als het een heks was. Ik zou bij een slechte band juist denken: "hier heb je je 600 ? 300? euro, en zak er verder maar in¨. Je hebt niet de rompslomp van een rechtszaak (je belast de rechtspraak eigenlijk ook overmatig om zo'n bedrag). En je hoeft iemand dan nooit meer te zien.
Ja dat zou idd gezonder zijn, maar ik zou haar geen extra stuiver gunnen. En dan kan ik me daar echt in vastbijten. Zeker na een jaar.
Kimdekim schreef op 08-04-2026 om 21:45:
[..]
Ja dat zou idd gezonder zijn, maar ik zou haar geen extra stuiver gunnen. En dan kan ik me daar echt in vastbijten. Zeker na een jaar.
Hoe komt dat dan Kim? Mij verbaast zoiets altijd, omdat het jezelf dan zo vergiftigt. En vervolgens de hele sfeer eromheen. Wat maakt dat je dat dan niet los kunt laten?
tsjor schreef op 09-04-2026 om 08:04:
[..]
Hoe komt dat dan Kim? Mij verbaast zoiets altijd, omdat het jezelf dan zo vergiftigt. En vervolgens de hele sfeer eromheen. Wat maakt dat je dat dan niet los kunt laten?
Het is een principieel iets denk ik. Dat er door iemand al veel te vaak over je grenzen is gegaan voor de lieve vrede. En als degene voor wie de lieve vrede wil bewaren wegvalt en dan na een jaar ook nog eens een claim op geld komt dan zou ik echt geen strobreed toegeven. Maar dat zou heel anders zijn als de contracten goed waren.
Dus dan heb je eerder je grenzen niet goed bewaakt of ben je daar niet goed mee omgegaan. Contacten worden op deze manier in elk geval zeker niet goed. Ik vroeg het omdat het me intrigeert dat met name rond erfenissen (dus geld waar niemand iets voor gedaan heeft, behalve de overledene) zo vaak ruzies ontstaan die ook nog eens heel diep gaan en jaren kunnen duren. Het verbaast me omdat het jezelf zo vergiftigt. Je vergalt er vooral je eigen leven mee. Waarom zou je dat doen? De metafoor 'zand erover' lijkt me in dit verband wel toepasselijk.
Nou Tsjor, zo dacht ik er ook over, tot mijn zus een paar jaar geleden onder invloed van haar vriend autonoom/soeverein/antivax werd. Toen de moeder van die vriend overleed, kwam daaruit een gigantische ruzie tussen vriend en zijn schoonzus (weduwe van zijn broer) voort over de nalatenschap. En toen dacht ik ook nog: jeetje zeg, dat zal mij niet gebeuren. Niet lang daarna werd mijn moeder ziek. Mijn zus wilde geen aandeel hebben in haar zorg, omdat mijn moeder wél geloofde in de medische wetenschap 'dus moest ze het zelf maar weten'. Dat betekende dat mijn vader en ik, met hulp van thuiszorg. mijn moeder maandenlang hebben verzorgd tot ze overleed. Vervolgens moesten we naar de notaris voor de erfenis, waar mijn zus een scene schopte waar ik me nu nog plaatsvervangend voor schaam. Wij kregen op dat moment nog geen geld, omdat mijn vader nog leeft, dus het ging helemaal nergens over, behalve dat mijn zus haar soevereine/autonome denkbeelden met kracht bij de notaris door de strot wilde duwen. Inmiddels zijn zus en vriend naar een wappie-walhalla in zuid Amerika geëmigreerd. Zij hebben hun huis in Nederland verkocht en kunnen daar even van leven, maar mijn zwager maakt er geen geheim van dat ze eigenlijk zitten te wachten op de erfenis (en dus op de dag dat mijn vader overlijdt). Mijn vader van 90 is zwak en broos. Ik woon in dezelfde straat en verzorg hem in mijn eentje, wat gelukkig kan omdat ik thuis werk. Ik hoop dat hij er nog een tijdje is, want het is een heel leuk, grappig oud mannetje, maar gezien zijn gezondheid vrees ik het ergste.
Zodra hij overlijdt, komt mijn zus de erfenis halen. Ze heeft hem dan al jaren niet gezien en zich geen ene bal meer van hem aangetrokken. En dan krijgt ze precies de helft en geen stuiver meer. Mijn vader heeft alles netjes op papier gezet en zoals hij het wil, zal ik het precies uitvoeren. Tot op de cent. En daarna hoef ik haar nooit meer te zien. Dat voelt niet als het vergiftigen van mezelf, maar als rechtvaardigheid.
Oké, maar dan ga je er ook geen ruzie over maken dat ze die helft krijgt.
Als je betaald wil worden voor de zorg die je nu aan je vader levert, dan zou je dat nu met hem af moeten spreken, dat kun je niet later gaan verrekenen met je zus.
Bij ons waren ook 5 kinderen en alle 5 met verschillende achtergronden, waarbij de een veel zorg naar zich toetrok en de ander jarenlang geen contact had gehad met mijn moeder. Voor mij maakte dat niet uit, waren allemaal kinderen van. Zoveel kinderen zoveel variaties. Is het allemaal eerlijk gegaan? Ik weet het niet. Voor mij was de afstand groter en er zijn wel dingen gebeurd waarvan ik denk: dat vind ik jammer. Maar als een ander er blij mee is, dan is het ook goed.
Gelukkig hebben wij wel altijd 'de koude kant' erbuiten gehouden bij de verschillende overlijdens. In het verhaal van Pennetje lees ik dat de zwager zijn stempel drukt op het verhaal.
Ze zullen zeker op de stoep staan als je vader overlijdt. En dan weer veel stampij maken, al is het maar over de belastingen die ze moeten betalen. Het zijn hun keuzes. Ik zou het zo niet maken, maar daarom ben ik ook anders. De notaris zal ook wel het verschil zien tussen de stampij-dochter en de andere dochter.
Ik hoef geen geld voor de verzorging van mijn vader, zelfs al kost het me feitelijk wel geld, denk aan alle benzine voor ziekenhuisbezoeken en extra gas en elektra die ik voor mezelf niet zou gebruiken. Ik wil mijn vader gewoon nog een fijne laatste tijd bezorgen. Waar mijn zwager tegenover zijn schoonzus ook stampij over maakte, waren de spullen. Hij wilde dat zij alles verkocht en hem de helft van het geld gaf. Zij vond dat ze de spullen moesten verdelen en dat hij dan zelf zijn helft kon verkopen. Ze had geen zin om al het werk te doen en dan de helft van de opbrengst te overhandigen. Bovendien was hij boos dat zijn moeder alle kleinkinderen een legaat had nagelaten en dat hij minder kinderen heeft dan broer en schoonzus. Hij vond dat hij dan recht had op hetzelfde dat de kinderen van schoonzus kregen, min dat wat zijn kinderen kregen. Ik weet dat mijn ouders in hun testament mijn kind ook wat nalaten, om de studieschuld te helpen afbetalen. Mijn zus heeft geen kinderen, dus ik zie de bui al hangen. De notaris mag fijn uitleggen hoe het zit. Een andere notaris dat bij het overlijden van mijn moeder, want daar zijn we niet meer welkom.
tsjor schreef op 10-04-2026 om 08:13:
Dus dan heb je eerder je grenzen niet goed bewaakt of ben je daar niet goed mee omgegaan. Contacten worden op deze manier in elk geval zeker niet goed. Ik vroeg het omdat het me intrigeert dat met name rond erfenissen (dus geld waar niemand iets voor gedaan heeft, behalve de overledene) zo vaak ruzies ontstaan die ook nog eens heel diep gaan en jaren kunnen duren. Het verbaast me omdat het jezelf zo vergiftigt. Je vergalt er vooral je eigen leven mee. Waarom zou je dat doen? De metafoor 'zand erover' lijkt me in dit verband wel toepasselijk.
Dat kan je gemakkelijk zeggen als je zelf de ervaring niet hebt. Ik hoef helemaal geen band met haar te onderhouden, ik hoef haar na het overlijden nooit meer te zien. En niet alleen ik maar dit geldt voor de hele familie. Als zij na een jaar geld komt vragen mag ze mooi gaan procederen. Maar van mij zou ze geen dubbeltje krijgen. Daar vergiftig ik mezelf niet mee. Ik zou juist meer last hebben als ik zou toegeven. Je hebt gelijk qua grenzen bewaken maar dat is lastig als je in een afhankelijkheidsposititie zit. Maar goed iedereen is anders fijn dat jij de andere wang kan toekeren. Ik ben dat geenszins van plan.
De partner van mijn vader heeft zich de eerste jaren onmogelijk gedragen tegenover ons. Sowieso is mijn vader door haar nagenoeg al zijn sociale contacten kwijtgeraakt (hij heeft dat laten gebeuren, is ook waar). Inmiddels is het contact beter omdat ik mijn teflonlaag weer kon terug vinden, maar mijn zus en ik hadden wel al snode plannen beraamd voor het geval mijn vader zou overlijden. De partner heeft haar huis ‘onderverhuurd’ aan een van haar kinderen (van 40, dus ruimschoots volwassen). Ik was van plan de huur van mijn vader zsm op te zeggen en vriendin drie dagen te geven om het huis te verlaten. Misschien zou ik haar nu een maand geven.
Kimdekim schreef op 10-04-2026 om 14:57:
[..]
Dat kan je gemakkelijk zeggen als je zelf de ervaring niet hebt. Ik hoef helemaal geen band met haar te onderhouden, ik hoef haar na het overlijden nooit meer te zien. En niet alleen ik maar dit geldt voor de hele familie. Als zij na een jaar geld komt vragen mag ze mooi gaan procederen. Maar van mij zou ze geen dubbeltje krijgen. Daar vergiftig ik mezelf niet mee. Ik zou juist meer last hebben als ik zou toegeven. Je hebt gelijk qua grenzen bewaken maar dat is lastig als je in een afhankelijkheidsposititie zit. Maar goed iedereen is anders fijn dat jij de andere wang kan toekeren. Ik ben dat geenszins van plan.
Eens met jou. De beste stuurlui staan weer eens aan wal. Vind dat echt vreselijk aanmatigend.
We weten niet hoe de band tussen TO en de vriendin van de vader is. TO moet zelf maar kijken wat ze wil. Voor de een is het bedrag ook meer onoverkomelijk dan voor de ander.
Het is na een overlijden soms moeilijk om iets los te laten omdat je al in een gevoel van verlies zit, dan gaat het eigenlijk niet om het geld maar om het gevoel van loslaten. Alsof je door los te laten die persoon nog meer verliest, maar dat is in realiteit natuurlijk niet zo. Het kan wel zo voelen.
Ik zou wel de bewindvoerder voorleggen hoeveel het netto oplevert voor de broer als hij er perse achteraan wil gaan. Want zijn uren kosten ook geld.
Ik vind het verhaal van Pennetje een voorbeeld van hoe mensen zich vergiftigen als ze leven op jaloezie, een ander niets gunnen en hebberigheid. Niet Pennetje, maar wel de zwager vooral. En die vergiftigt dan weer de situatie om hem heen. Vreselijk toch?
Dweedledee schreef op 10-04-2026 om 17:38:
[..]
Eens met jou. De beste stuurlui staan weer eens aan wal. Vind dat echt vreselijk aanmatigend.
Jij gaat niet over de erfenis van je ouders. Er zijn wettelijke bepalingen en er zijn persoonlijke regelingen die vastliggen in een testament.
Het kan zijn dat er uitzonderlijke situaties zijn, zoals bijvoorbeeld een goede vriendin waar vader veel plezier mee heeft gehad, maar die niet vermeld staat in het testament, of waarvoor niets geregeld is in de wet. Dan kun je een gebaar maken, zeker als dat een te overzien gebaar is wat jezelf in feite niets kost. Dat is een daad van goede wil, klopt. Aanmatigend? Waarom?