Zorgenkinderen Zorgenkinderen

Zorgenkinderen

Lees ook op

Zoon glijdt af: welke hulp?

Zoon van 16 vindt zijn leven niet leuk. Hij loopt vast op school (4 VWO), niet zozeer qua resultaten (haalt vooralsnog voldoendes) maar hij is er helemaal niet meer voor gemotiveerd en komt in toenemende zijn bed niet meer uit en gaat dus steeds minder naar school. Dit heeft al een lange voorgeschiedenis van onvermogen, somberheid, frustratie, verveling, emotieregulatie, agressie etc. Het loopt nu hard op. Hij heeft ADHD en is hoogbegaafd. Op dat laatste redt hij het dus steeds net maar hij houdt het nu allemaal niet meer vol. Hij wil niks, weet niks, wil nergens praten, niet op school praten, niet zijn ADHD-coach bellen, niet naar de huisarts, niet nadenken over een andere route (bijv. havo of mbo) etc. Als ik met hem probeer te praten, wordt hij heel snel boos. Ik kap gesprekken dan af. Hij wil eigenlijk wel veel aandacht, dus ook daar is hij boos over. Hij is dan ook heel eisend en dwingend, heel manipulatief ook. Hij heeft me heel hard nodig maar ik kan het nooit goed doen. 

Ernstig is ook dat hij te boos wordt en daarbij ook agressief wordt. Verbaal, maar ook fysiek. Niet vaak maar wel zodanig dat er iets mee moet. Onlangs heeft hij dochter een hele harde stomp gegeven bij een stom akkefietje en daar heeft zij bij de huisarts over verteld. Die zegt nu tegen mij: "Je moet wat doen." Makkelijker gezegd dan gedaan want de hulpverlening weet er al van. Ik heb al verschillende keren op de agenda gezet dat de situatie in ons huishouden niet veilig is, niet voor dochter en niet voor mij, maar daar wordt nogal onmachtig op gereageerd. Ik heb zelfs eens een keer de politie gebeld maar die slaan ook geen deuk in een pakje boter.

Er is nu een ADHD-coach. Die komt één keer per week. Die probeert wat op te bouwen met zoon, wat ook nodig is, maar gaat dus geen confrontaties aan. Dat begrijp ik ook want als je confrontaties aangaat, ben je de verbinding met hem kwijt. Er was een psychiater maar dat zette geen zoden aan de dijk. Die schreef ADHD-medicatie voor die zoon niet wil innemen vanwege de bijwerkingen. Maar het loopt dus gewoon hartstikke fout. Ik moet de contactpersoon bij de gemeente gaan bellen want ik voel de dreiging van Veilig Thuis vanuit de huisarts en ik kan beter nu zelf het initiatief nemen. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee waar ik om kan vragen. De huisarts zegt: jij hoeft dat niet zelf te verzinnen, dat moeten zij doen. Maar ten eerste is het niet mijn ervaring dat ze dat dóen. Ze hebben pijnlijk weinig gericht aanbod in portefeuille en weten ook eigenlijk niet veel van bijv. ADHD of HB. Ze adviseren niet, duiden niet, hebben geen sociale kaart, lijkt wel. Ze wíllen ook eigenlijk niet: in een eerdere fase dat het heel hoog opliep vonden ze bijvoorbeeld naast ouderbegeleiding geen hulpverlening voor zoon nodig en een psychiater inschakelen was ook niet nodig. Dat zou pas nodig zijn als hij bijvoorbeeld zijn kamer niet meer af kwam, niet meer at of suïcidaal werd. Dan moest ik nog maar eens aan de bel trekken. Dat heb ik toen niet geaccepteerd en daar is toen een psychiater en een ADHD-coach uitgerold. Maar het lijkt dus niet genoeg en ik ben bang dat we niet zomaar weer terugveren naar een redelijker niveau. Zoon gelooft daar ook niet meer in. De psychiater is inmiddels buiten beeld want die had ineens geen contract meer met de gemeente. En die reageerde trouwens ook helemaal niet als zoon herhaaldelijk zei dat hij depressief was. Meer dan ADHD-medicatie, er zijn verschillende soorten geprobeerd, waar zoon tegen haar ook veel over klaagde, had ze niet in de aanbieding.

Heeft iemand een idee om wat voor soort hulpverlening ik nu kan vragen mbt tot de agressie/emotieregulatie? Heeft iemand ervaring met een kind wat 'niks wil': hoe krijg je daar toch iets voor op gang? 


Omnik schreef op 19-03-2022 om 14:48:

[..]

Ja, precies: willen losmaken maar dat (nog) niet kunnen. Ik begrijp het zelfs nog maar het gaat zo van dik hout zaagt men planken dat het niet hanteerbaar is. Er is zo’n smalle marge van vasthouden/loslaten en die wisselt ook nog eens per dag, per uur en soms zelfs per minuut. Dat is echt niet bij te houden. Het doet nogal bordelinerig aan. Maar goed, dat is de klassieke puberteit ook natuurlijk. Bij zoon gaat het alleen nogal fors allemaal.

Er is geen voordehandliggend adres waar zoon heen kan. Opa’s en oma’s zijn te krakkemikkig om dit nog op zich te nemen, zou totaal onverantwoord zijn. Er is een adres waar hij af en toe gaat logeren. Als de nood echt aan de man zou komen, zou hij daar vast wel even terecht kunnen. Maar ze wonen heel ver weg en dan kan zoons dagelijks leven zeker niet doorgaan. Dat zou dus een totale breuk forceren. Als het moet, moet het, maar het ligt (nog) niet voor de hand. Ook omdat ik het ook daar niet langdurig goed zie gaan. Het zou hoe dan ook iets tijdelijks zijn, verwacht ik. Hier in de buurt hebben we zo’n adres niet.

Jammer te lezen dat je geen stap terug kan zetten door iemand anders die taak gedeeltelijk op zich te nemen. Het zou zo fijn zijn dat je gewoon zijn moeder zou kunnen zijn en de andere petten in een kast te leggen. 
Je geeft aan dat het sinds een maand achteruit holt. Ik snap dat je aan de bel trekt voor dat het nog slechter gaat en zijn cijfers kelderen zodat vwo over is. Maar een maand is relatief gezien niet eens erg lang.

Laat hem weten dat je in hem gelooft, welke route jullie ook volgen.

Heeft hij vrienden?

MoederIADHkind schreef op 19-03-2022 om 15:06:

[..]

Mijn kind ook; zijn psychose is er versterkt en dat hebben ze niet gezien. Toen ik bij zorgkaart Nederland een review hierover plaatste was er ineens wel aandacht en oeps - dat hebben we niet goed gedaan.


Bovendien kost het meer dan €40.000 en dat zal de gemeente niet zomaar willen uitgeven. Er is nog best wel wat hulp te verzinnen voordat kind zo’n heftig traject ingaat en ik hoop dat To die ook krijgt.


Wat naar dat het bij jullie is misgegaan,  maar dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ze het niet goed doen, mijn zoon is er echt enorm geholpen en staat zo anders in het leven. 

De gemeente hoeft dat niet te financieren maar de zorgverzekering. 


Omnik

Omnik

19-03-2022 om 15:18 Topicstarter

Leene schreef op 19-03-2022 om 14:59:

[..]

Er is ook outback Explorers. Speciaal gericht op jongens en mannen. Zelf buitengewoon goede ervaringen mee. Ik weet alleen niet hoe ver naar het zuiden je woont. Ze zitten op verschillende plaatsen in Nederland. Kijk maar eens op hun site. Die doen echt van alles. Beetje scouting idee maar dan een op een. Voor jongeren.ook wel SOVA.

Is.zijn vader nog in beeld? Sorry misschien heb je dat wel eens gezegd? Als die er niet is misschien een oom oud tegen wie hij aan kan praten/schreeuwen. In ieder geval.iemand die naast jou.wat van de figuurlijke.en soms letterlijke klappen kan opvangen

Wat ontzettend leuk! Dat zou zeker wat voor zoon zijn! Het is alleen helemaal niet in onze buurt, wij zitten in ZO-Br. Ik ga toch eens kijken. 

Vader is wel in beeld maar dat is nogal problematisch. Vader en zoon triggeren elkaar heel sterk en meest serieuze agressie-incidenten zijn tussen die twee geweest. Ze hebben gelukkig wel weer plezierig contact (is een periode minimaal geweest) maar beide houden ze zich enorm op de vlakte. Vader voelt ook niet de noodzaak of de verantwoordelijkheid om meer een rol te nemen. Hij vindt: hij kan het niet, en als het mij ook niet lukt, dan zal zoon uit huis geplaatst moeten worden. Zit niks anders op. Ik vind aan de ene kant dat hij het wel heel makkelijk opgeeft, zelf geen proces wil aangaan om wel beter te kunnen invoegen en iets meer kunnen betekenen. De andere kant is: zo lang hij dat niet ziet en niet doet, is meer druk op die relatie helemaal niet goed. Dat wordt (letterlijk) vechten. Dat heb ik door schade en schande ondervonden dus die route is onbegaanbaar. Erop aandringen dat vader dichterbij komt, levert helaas meer schade op dan het goed doet.

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 15:49 Topicstarter

Flanagan schreef op 19-03-2022 om 15:12:

[..]

Jammer te lezen dat je geen stap terug kan zetten door iemand anders die taak gedeeltelijk op zich te nemen. Het zou zo fijn zijn dat je gewoon zijn moeder zou kunnen zijn en de andere petten in een kast te leggen.
Je geeft aan dat het sinds een maand achteruit holt. Ik snap dat je aan de bel trekt voor dat het nog slechter gaat en zijn cijfers kelderen zodat vwo over is. Maar een maand is relatief gezien niet eens erg lang.

Laat hem weten dat je in hem gelooft, welke route jullie ook volgen.

Heeft hij vrienden?

Ja, dat klopt. Een maand is helemaal niet zo lang. Ik realiseer me ergens ook: hij hoeft waarschijnlijk ‘alleen maar’ zijn medicatie weer te gaan slikken om weer enigszins op het niveau van daarvoor uit te komen. Maar sinds hij naar de middelbare is gegaan (3,5 jaar), is hij nooit op een ‘goed’ niveau geweest. Hij is al die tijd al meer of minder moe, down, boos, somber, gefrustreerd, verveeld, verdrietig etc. Nu zakt hij gewoon plotseling (weer eens) helemaal door het ijs. Ergens denk ik ook: laat het dan maar gebeuren. Ik wil ook niet dat hij zo nog 2,5 jaar door moet, tot aan zijn VWO-diploma. Dat wordt ook een lijdensweg voor hem en voor ons/mij. Ik zou zo graag een route voor hem willen vinden die hij niet hoeft ‘vol te houden’ maar die hij gewoon kan afleggen, omdat hij passend is. Maar die route is er zomaar niet. Niemand die je de weg kan wijzen. En het is moeilijk de energie op te brengen om zelf een nog niet bestaande route te vinden, als het dagelijks leven al zoveel energie uit zuigt.

Hij heeft op school wat jongens om zich heen maar daar klaagt hij ook veel over. Die doen het ook nooit goed. Zijn ook duidelijk allemaal kinderen met eigen uitdagingen. Een daarvan is ook aan het uitvallen, die is al verder heen. Die is duidelijk ernstig depressief. Daar is ook moeilijk hulp voor te organiseren, hoor ik van die ouders.  

Ik zeg zo vaak als ik kan dat ik in hem geloof. En dat doe ik ook. Maar het pijnlijke is dat ik dat echt niet altijd kan: hij gedraagt zich geregeld echt disfunctioneel en ik ontkom er niet aan dat ook aan de oppervlakte komt dat ik dat zie. En dan voelt hij heus wel dat ik zijn gedrag afkeur of niet geloof in de goede afloop. Ik kap gesprekken waarin hij om goedkeuring vraagt (eist) vaak af, probeer dan diplomatiek te doen: ‘we denken er niet hetzelfde over, prima, dat kan’. Maar hij gaat dan maar door en door, wil per se bevestiging en begrip hebben. Ik moet dan drie keer zeggen: ‘Ik wil hier over ophouden. We denken hier nou eenmaal anders over.’ Soms accepteert hij dat. Vaak is hij dan alsnog boos, omdat ik ‘niet aan zijn kant sta.’ Hij is bijzonder ‘vasthoudend’ en regelt zo zijn eigen afwijzing want op een gegeven moment verlies ik wel een keer mijn geduld. 

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 16:01 Topicstarter

Mamali schreef op 19-03-2022 om 15:15:

[..]


Wat naar dat het bij jullie is misgegaan, maar dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ze het niet goed doen, mijn zoon is er echt enorm geholpen en staat zo anders in het leven.

De gemeente hoeft dat niet te financieren maar de zorgverzekering.


Vrijwel alle geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren tot 18 wordt betaald door de gemeente, ook opnames, ook psychiaters. Medicatie niet bijvoorbeeld. Dat is sinds 2015 zo. Dat moest de zorg beter maken maar dat is .. laat ik het diplomatiek uitdrukken … zeker niet overal gelukt. Doordat het Rijk niet genoeg geld aan de gemeenten hebben meegegeven, zitten veel gemeenten in grote financiële problemen door de jeugdzorg; het kost nou eenmaal heel erg veel geld. Als ouder merk je dat heel goed: je wordt er heel vaak op gewezen dat het wel een onsje minder kan. Ze willen vaak pas na heel veel gesoebat verwijzen. Je praat je de blaren op de tong en er gaat veel tijd overheen. Je moet altijd eerst nog iets lichters proberen. Ik weet niet precies wanneer dat traject bij jullie heeft plaatsgevonden maar het lijkt erop dat het daar gelukkig goed is gegaan. Ik hoor jammer genoeg maar zelden echt positieve verhalen. Veel kinderen krijgen niet de hulp die het verschil maakt. 

PS er zitten ook wat perverse prikkels in. Yes we can en dergelijke moet de gemeente waar de jongere woont voordat hij/zij dat gaat doen betalen. Een jongere die in een jeugdzorginstelling terechtkomt, wordt ingeschreven in de gemeente waar die instelling staat. Die gemeente moet dan betalen. Daar heeft de verwijzende gemeente vziw geen kosten van. 

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 16:10 Topicstarter

Mamali schreef op 19-03-2022 om 14:53:

Ik heb niet alle reacties gelezen, maar mijn zoon is enorm geholpen door een opname bij Yes we can clinics..
Wij waren ook ten einde raad en uiteindelijk na heel veel trajecten daar terecht gekomen.
Ewout Genemans heeft er ook een documentaire over gemaakt, te zien op Videoland.
Sterkte!

Evengoed wel interessant. Hij gaat in ieder geval op mijn lijstje. Een zoon van een vriendin heeft een dergelijk traject in het buitenland gedaan. Dat heeft die jongen wel wat gebracht. Maar wat daar allemaal aan vooraf is gegaan voordat de gemeente bereid was dat überhaupt in overweging te nemen! Totale schooluitval, geen dagbesteding, zelfmoordpogingen. Dan moet ik toch hopen dat het niet eerst nog zoveel verder hoeft af te zakken. Als ik daar nog iets aan kan doen, wik ik daar natuurlijk niet op wachten.

Misschien is 'stevig'. In Oostrum iets voor jullie?

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 16:17 Topicstarter

Wasgij schreef op 19-03-2022 om 16:12:

Misschien is 'stevig'. In Oostrum iets voor jullie?

Er staat dat het voor mensen is met een licht verstandelijke beperking. Valt hoogbegaafdheid daar ook onder 😂. 

Ik ga ze bellen. Dit is echt wel in de richting, qua problematiek en qua regio. Ook hiervoor geldt: als ze het zelf niet kunnen bieden, weten ze misschien wie het wel kan bieden.

Mamali schreef op 19-03-2022 om 15:15:

[..]


Wat naar dat het bij jullie is misgegaan, maar dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ze het niet goed doen, mijn zoon is er echt enorm geholpen en staat zo anders in het leven.

De gemeente hoeft dat niet te financieren maar de zorgverzekering.


Helaas. Dat laatste geldt voor 18 plussers, en niet iedere zorgverzekering is ertoe geneigd om te financieren. Want ja, het kan goed gaan. Heb ik ook gezien. Maar het is geen halleluja en het werkt altijd - en dat is wel wat ywcc wil geloven, vandaar dat ik er zo op aansla. Voor de cijfers; 2 van de 5 kinderen uit onze ‘ouder begeleidingsclub’ vielen voortijdig uit en dat is dan nog exclusief mijn eigen kind  

Voor 18minners is het toch echt de gemeente die betaalt. En dan is €40k een forse slok geld waar ze (gechargeerd) ook 10 dyslectische kinderen een jaar lang hulp voor kunnen geven. 

Maar- het kan zijn dat het benoemen als overweging wel helpt om mensen in beweging te krijgen. Als een soort ‘dat is te duur, maar dan hebben we wel…’. Ik zat voor TO nog aan ‘de harde leerschool’ te denken, waar ze Rugby gebruiken als kapstok om de jongere een zetje te geven, maar dat is helaas pas vanaf 18. Hoewel die misschien ook ideeën of suggesties hebben die wel bij zijn leeftijd past. 

Omnik schreef op 19-03-2022 om 16:01:

[..]

Vrijwel alle geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren tot 18 wordt betaald door de gemeente, ook opnames, ook psychiaters. Medicatie niet bijvoorbeeld. Dat is sinds 2015 zo. Dat moest de zorg beter maken maar dat is .. laat ik het diplomatiek uitdrukken … zeker niet overal gelukt. Doordat het Rijk niet genoeg geld aan de gemeenten hebben meegegeven, zitten veel gemeenten in grote financiële problemen door de jeugdzorg; het kost nou eenmaal heel erg veel geld. Als ouder merk je dat heel goed: je wordt er heel vaak op gewezen dat het wel een onsje minder kan. Ze willen vaak pas na heel veel gesoebat verwijzen. Je praat je de blaren op de tong en er gaat veel tijd overheen. Je moet altijd eerst nog iets lichters proberen. Ik weet niet precies wanneer dat traject bij jullie heeft plaatsgevonden maar het lijkt erop dat het daar gelukkig goed is gegaan. Ik hoor jammer genoeg maar zelden echt positieve verhalen. Veel kinderen krijgen niet de hulp die het verschil maakt.

PS er zitten ook wat perverse prikkels in. Yes we can en dergelijke moet de gemeente waar de jongere woont voordat hij/zij dat gaat doen betalen. Een jongere die in een jeugdzorginstelling terechtkomt, wordt ingeschreven in de gemeente waar die instelling staat. Die gemeente moet dan betalen. Daar heeft de verwijzende gemeente vziw geen kosten van.

Ik lees nu idd dat vergoeding voor 18 plus via de verzekering gaat en 18- via de gemeente dat wist ik niet..

Mijn zoon is er een paar maanden uit en die heeft echt een enorme verandering doorgemaakt..en ik heb heel weinig negatieve ervaringen gehoord, tuurlijk zijn er altijd waar het niet het juiste resultaat bij heeft gegeven maar dat heb je altijd..

Ik hoop voor jou dat er snel verlichting komt op welke manier dan ook..

Ik vond de VO niet zo leuk, maar deed het voor een bepaalde vervolgopleiding. Heeft je zoon VWO nodig voor een vervolgopleiding die hem interesseert? Anders kunnen jullie besluiten voor de havo te gaan zodat hij eerder aan een opleiding kan beginnen en met studenten die dezelfde interesse hebben.
Één nadeel, en die kan je met zijn mentor en de psycholoog bespreken, als hij nu pta moet maken voor de havo terwijl hij die op vwo pas volgend jaar zou krijgen, kan hij die druk nu wel aan?

Verder lees ik die volhardende houding eerder als een uiting van onzekerheid; bang verkeerde keus te maken en/of bang zijn neus te stoten. Dus houdt hij zijn poot stijf. 
Ik herken het volhardende gedrag, al is deze hier ontstaan door sterk wantrouwen in anderen dus des te groter vertrouwen in zichzelf. Heel irritant, maar niet iets persoonlijks eerder een overlevingsstrategie.

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 17:02 Topicstarter

Mamali schreef op 19-03-2022 om 16:55:

[..]

Nee hoor zo gaat het niet..e hebt een verwijzing van de huisarts nodig en na de intake dient yes we can het in bij de zorgverzekering en die vergoed het of niet..en je hoeft ook niet in de gemeente van de kliniek in te schrijven.

Mijn zoon is er een paar maanden uit en die heeft echt een enorme verandering doorgemaakt..en ik heb heel weinig negatieve ervaringen gehoord, tuurlijk zijn er altijd waar het niet het juiste resultaat bij heeft gegeven maar dat heb je altijd..

Ik hoop voor jou dat er snel verlichting komt op welke manier dan ook..

Dat is echt pas na 18:

“13 t/m 17 jaar

De gemeenten sluiten ieder jaar contracten af met aanbieders voor jeugdhulp en jeugd ggz. Yes We Can Clinics heeft als specialistische jeugd ggz instelling met bijna alle gemeenten contracten afgesloten. Dat betekent dat we jongeren uit vrijwel het hele land kunnen behandelen.

Yes We Can Clinics vraagt toestemming voor de behandeling aan de betreffende gemeente. Hiervoor is een verwijzing van de huisarts of het wijkteam/CJG van de gemeente nodig. Een dergelijke verwijzing kan ook door een gecertificeerde instelling (bijvoorbeeld jeugdreclassering) afgegeven worden.”

https://www.yeswecanclinics.nl/vergoeding-behandeling

Omnik schreef op 19-03-2022 om 17:02:

[..]

Dat is echt pas na 18:

“13 t/m 17 jaar

De gemeenten sluiten ieder jaar contracten af met aanbieders voor jeugdhulp en jeugd ggz. Yes We Can Clinics heeft als specialistische jeugd ggz instelling met bijna alle gemeenten contracten afgesloten. Dat betekent dat we jongeren uit vrijwel het hele land kunnen behandelen.

Yes We Can Clinics vraagt toestemming voor de behandeling aan de betreffende gemeente. Hiervoor is een verwijzing van de huisarts of het wijkteam/CJG van de gemeente nodig. Een dergelijke verwijzing kan ook door een gecertificeerde instelling (bijvoorbeeld jeugdreclassering) afgegeven worden.”

https://www.yeswecanclinics.nl/vergoeding-behandeling

Ja las het idd, heb mijn bericht aangepast..

Omnik

Omnik

19-03-2022 om 17:45 Topicstarter

Flanagan schreef op 19-03-2022 om 16:59:

Ik vond de VO niet zo leuk, maar deed het voor een bepaalde vervolgopleiding. Heeft je zoon VWO nodig voor een vervolgopleiding die hem interesseert? Anders kunnen jullie besluiten voor de havo te gaan zodat hij eerder aan een opleiding kan beginnen en met studenten die dezelfde interesse hebben.
Één nadeel, en die kan je met zijn mentor en de psycholoog bespreken, als hij nu pta moet maken voor de havo terwijl hij die op vwo pas volgend jaar zou krijgen, kan hij die druk nu wel aan?

Verder lees ik die volhardende houding eerder als een uiting van onzekerheid; bang verkeerde keus te maken en/of bang zijn neus te stoten. Dus houdt hij zijn poot stijf.
Ik herken het volhardende gedrag, al is deze hier ontstaan door sterk wantrouwen in anderen dus des te groter vertrouwen in zichzelf. Heel irritant, maar niet iets persoonlijks eerder een overlevingsstrategie.

Dat zou ik ook een prima route vinden, of zelfs via MBO. Dat heeft een jaargenoot van zoon gedaan VWO3 -> MBO. Dat vind ik een hele mooie route. Dat zou hij waarschijnlijk op zijn sloffen halen en dan kan hij een beetje uitrijpen en daarna alsnog naar het HBO en/of na het eerste jaar naar de uni als hij de studie goed uitzoekt. Aan zijn intellect zal het niet liggen. Maar zoon heeft geen echt idee van wat hij dan concreet zou willen. Het is dan moeilijk om een MBO-studie te kiezen die die mogelijkheid biedt. Hij is ook echt heel sterk op denken gericht (en is daar ook erg goed in, als het niet over hemzelf gaat). Hij is niet zo’n doener, al denk ik wel eens: juist daarom moet hij MBO/HBO doen, dan word je aan het werk gezet. Zelf zegt hij: als ik naar de Havo ga, moet ik ook nog steeds iedere dag naar school en huiswerk maken en toetsen leren. Hij heeft er zelf weinig vertrouwen in. Als hij dat wel had, zou ik hem daar direct in volgen maar zelf ben ik er dus ook niet overtuigd dat het gaat werken. 

Hij is inderdaad heel onzeker en zijn halsstarrigheid is een manier om de touwtjes in handen te houden. Dat zie jij heel scherp. Ik zit ook al langere tijd op het beleid: ik steun jou bij jouw koers. Juist om hem die kracht ook te laten voelen. Het is ook zijn leven, tenslotte. En dat heeft een tijdje best aardig gewerkt. Het leek wat beter te gaan. Maar nu heeft hij geen koers meer behalve: ik ga volgende week wel weer naar school, denk ik, misschien. Dus nu wordt dat moeilijk. Als ik nu vraag: hoe zie je dit verder gaan? Wat kan ik voor je doen? Wat is de volgende stap?, dan wordt hij geagiteerd en wil hij er “nu niet over praten”. En de volgende keer ook niet. En de volgende keer ook niet. We draaien in cirkels rond en als hij volgende week niet gaat en niet aan leren toekomt, mist hij de proefwerkweek en dat is vrij beslissend natuurlijk voor wat er nog dit jaar gebeurt, of hij overgaat of blijft zitten. We zullen toch minstens op school moeten gaan praten. Maar nu laat hij het erop aankomen. En het kan zijn dat ik dat maar moet laten gebeuren. Ik kan toch niet met de een of andere lompe ingreep hem van koers laten veranderen. Het zal toch uit hemzelf moeten komen. En naar een andere school, dat kan ook daarna besproken worden. Boem is ho.

Omnik: ‘Als ik nu vraag: hoe zie je dit verder gaan? Wat kan ik voor je doen? Wat is de volgende stap?, dan wordt hij geagiteerd en wil hij er “nu niet over praten”. En de volgende keer ook niet. En de volgende keer ook niet.’

Omdat hij zelf niet weet wat mogelijk is. Is dit ook niet de tijd van de Open dagen van vervolgopleidingen? Die dagen zijn leerzaam; wat kan je daarna met zo’n diploma of waar ga je evt. werken. Een baan in een laboratorium of als opticiën of misschien in de zorg. Ik wilde vroeger ergotherapeut worden en werd chemisch analist, puur door bezoek aan de  open dag van een hbo-chemie.
Bij bedrijf waar zoon werkt, zijn twee pientere jongemannen met ADD die de boekhouding doen, juist omdat ze hier heel goed en gedreven in zijn. Er zijn dus meer opties, die voor menig 16-jarigen pas gaan leven als het voor hun neus plaats vindt.
Straks leert hij dat het handiger is om toch eerst die havo te doen. Een stimulans om weer naar school te gaan.
Je kan op school info krijgen over rooster Open Dagen.


https://www.mbostart.nl/opendagen/

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.