18 november 2026
"Ik wil niet dat ze weet dat ik dit heb": Edwin's stiefzoon (15) slikt zijn epilepsiemedicijnen stiekem niet
Edwin (47) is al vijf jaar de partner van Marieke en woont samen met haar zoon Finn (15). Hij houdt zich bewust afzijdig van opvoedkundige en medische zaken, tot hij op een middag onder Finns bed iets vindt dat hij niet kan negeren.
Ik zuig onder Finns bed en mijn stofzuiger stoot tegen iets hards. Het is een doosje medicijnen, half weggeschoven tegen de muur. Ik draai het om en zie de datum op de verpakking: de strip had drie weken geleden al aangebroken moeten zijn. Hij zit nog helemaal vol.
Ik woon nu vijf jaar bij Marieke en Finn. Vanaf het begin heb ik voor mezelf een regel gehad: gezondheid en opvoeding zijn aan Marieke en aan Robert, Finns vader. Ik ben er voor de gezelligheid en de boodschappen, zeg ik weleens gekscherend. Onder dat bed voelt die regel ineens een stuk minder vanzelfsprekend.

Wegzakken aan tafel
Ik denk meteen terug aan twee weken eerder. We zaten aan het avondeten en Finn zakte even weg, zijn ogen dicht, zijn vork stil in de lucht. Na een paar seconden was hij er weer, alsof er niets gebeurd was. Ik vroeg wat er was en hij zei kortaf: "Niets, gewoon moe."
Ik legde het toen naast me neer. Pubers zijn moe, dacht ik, dat hoort erbij.
Ik leg het doosje terug onder het bed, precies zoals het lag. Marieke is aan het werk, ik kan haar nu niet zomaar iets vragen. Ik vraag me af of dit wel mijn plek is. Het gaat over Finns gezondheid, en dat is nooit mijn terrein geweest.
Ik pak mijn telefoon en zoek Roberts nummer op. Mijn duim hangt boven het scherm. Dan leg ik het toestel weer neer, want ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen zonder dat het klinkt als bemoeizucht, of erger, als wantrouwen richting Marieke.
Ik wil niet dat ze weet
Die avond, als Marieke boven in bad zit, ga ik toch naar Finns kamer. Tegen mijn eigen regel in vraag ik hem recht op de man af naar de medicijnen. Hij kijkt me aan en ik verwacht boosheid, maar wat ik zie is iets anders. "Ik wil niet dat ze weet dat ik dit heb, Edwin," zegt hij.
Hij vertelt dat hij de pillen soms expres laat staan. Op school voelt hij zich al jaren de jongen met epilepsie, en hij wil gewoon een keer de jongen zonder iets zijn. Hij denkt, zegt hij, dat hij het misschien ook wel zonder medicatie redt als hij maar genoeg zijn best doet.

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik beloof hem die avond niets, houd niets geheim en zeg ook niet toe dat ik het zal doorvertellen. Ik ga naar bed zonder iets tegen Marieke te zeggen, en ook niet tegen Robert.
Ik lig nu al een paar keer wakker met dezelfde vraag: ben ik degene die dit moet vertellen, ook al is het niet mijn kind en was het niet mijn plek om het te vinden? Wat zouden jullie doen als je in mijn positie had gezeten?

