21 november 2026
Suzanne (41): 'Mijn stiefdochter werd voor het eerst ongesteld bij mij thuis. Haar moeder was allesbehalve blij'
Suzanne (41) is stiefmoeder van Fenne (13) en woont al jaren samen met haar partner in een samengesteld gezin. Wat doe je als je stiefdochter voor het eerst ongesteld wordt, terwijl haar moeder niet bereikbaar is? En wat doet zoiets met de band tussen jou en die moeder? Suzanne vertelt over de middag die alles op scherp zette.
"Blijkbaar ben jij degene die ze nu in vertrouwen neemt." Marijke zei het niet als compliment, eerder als verwijt. Ik hoorde het aan de telefoon en wist meteen dat dit niet over een maandverband ging. Ik woon al zes jaar samen met mijn partner en zijn dochter Fenne. Tussen Marijke en mij was er altijd een ongeschreven regel: grote dingen tussen haar en Fenne bleven onderling. Die regel hield ons gezin in balans, tot de dag dat hij op de proef werd gesteld.
Huilend thuisgekomen
Op een doordeweekse middag kwam Fenne huilend binnen, haar tas nog om haar schouder. Ze was ongesteld geworden op school en had het niet durven zeggen tegen de juf. Het eerste wat ze deed was haar moeder bellen, maar Marijke zat in een vergadering en nam niet op.
Fenne stond daar, telefoon nog in haar hand. Ik pakte een maandverband uit de kast en ging naast haar zitten. Ik legde rustig uit wat er aan de hand was, zonder er veel ophef van te maken. Ze huilde, van schaamte en opluchting tegelijk. Ik bleef gewoon bij haar zitten tot het over was.
Die avond stuurde ik Marijke een appje. Ik dacht dat ik leuk nieuws bracht: haar dochter was voor het eerst ongesteld geworden, en het was goed gekomen. Ik schreef het luchtig op, met een hartje erbij zelfs.
Geen compliment
De reactie die terugkwam was kil. Marijke schreef dat ik had moeten wachten, of harder had moeten proberen haar te bereiken. Dit had haar moment moeten zijn, schreef ze. Ik wist niet wat ik moest zeggen en heb toen maar niets meer teruggestuurd.
Een paar dagen later belde ze alsnog. Toen kwam die zin: "Blijkbaar ben jij degene die ze nu in vertrouwen neemt." Ik hoorde geen woede meer, eerder iets dat op angst leek. Het ging volgens mij niet alleen over het maandverband, maar misschien ook over de angst van Marijke om overbodig te worden als moeder, nu haar dochter niet meer alleen bij haar terechtkon. Zeker weet ik dat natuurlijk niet.
Ik heb een paar dagen gewacht voordat ik reageerde. Toen ik Marijke weer sprak, stelde ik voor om dit soort momenten voortaan met zijn drieën te bespreken: Fenne, Marijke en ik. Ze stemde ermee in, en sindsdien houden we ons daar ook aan. Praktisch is het opgelost.
Maar als het onderwerp weer ter sprake komt, de vraag wie Fenne nu eigenlijk in vertrouwen neemt, valt er nog steeds een korte, ongemakkelijke stilte tussen Marijke en mij. Ik weet niet zeker of die ooit helemaal weggaat.