19 november 2026
Marieke (29) stopte met borstvoeding en voelde zich enorm schuldig: 'Ik voelde me alsof ik had gefaald'
Marieke (29) is moeder van een dochter van zeven maanden, haar eerste en enige kind. Na weken van twijfel besluit ze te stoppen met borstvoeding, tot haar schoonmoeder tijdens een familiediner er zomaar een opmerking over maakt. Voedingskeuzes blijken vaak gevoeliger te liggen dan je zou denken, en dit is het verhaal van hoe Marieke daarmee omging.
Ik dacht dat het vanzelf zou gaan. Iedereen om me heen leek het zo makkelijk te maken: je legt je kind aan en de rest volgt vanzelf. Bij mij volgde vooral paniek. De eerste weken zat ik midden in de nacht te huilen op de rand van het bed, mijn dochter schreeuwend in mijn armen, omdat er gewoon te weinig kwam. Mijn man probeerde te helpen waar hij kon: water aangeven, kussens schikken, me geruststellen, maar hij kon niet melk voor me maken. Dat moest ik alleen doen, met een lichaam dat niet leek te willen meewerken.
Na een paar maanden van kolven, bijvoeden en avondlange sessies met een lactatiekundige begon ik te beseffen dat ik het misschien niet meer wilde volhouden. Niet omdat het niet lukte, want het lukte wel, met vallen en opstaan, maar omdat ik mezelf nergens meer in terugvond. Ik was alleen nog maar een lichaam dat voedde. Toch voelde het idee om te stoppen als verraad. Alsof ik iets opgaf wat ik eigenlijk had moeten kunnen.
Ik voelde me alsof ik tekortschoot nog voordat ik iets had besloten.
Dat gevoel liet zich niet makkelijk wegredeneren
Dat gevoel liet zich niet makkelijk wegredeneren. Op Instagram zag ik moeders die achteloos vertelden dat ze nog maanden doorvoedden, met foto's waarin het allemaal zo moeiteloos leek. Mijn eigen moeder had destijds ook lang doorgevoed, vertelde ze weleens, bijna terloops, als iets vanzelfsprekends. Ik wist dat flesvoeding ook een goede en volwaardige keuze kan zijn, dat niemand mijn dochter iets tekort zou doen. Maar ergens diep vanbinnen voelde het alsof ik zou falen als moeder, nog voordat ik de knoop had doorgehakt.

Uiteindelijk nam ik het besluit toch. Stilletjes, voor mezelf, zonder het ergens aan te kondigen. Ik voelde opluchting, en tegelijk een soort rouw om iets wat ik niet eens had willen vasthouden. Mijn man steunde me, zei dat het mijn lichaam en mijn keuze was, en ik geloofde hem. Tot aan dat etentje bij mijn schoonouders, een paar weken later, waarbij het onderwerp op tafel kwam zonder dat ik erom had gevraagd.
"Nou, bij mij ging dat nooit zo snel met de fles"
We zaten rond de tafel, mijn dochter sliep in de wandelwagen naast me, en iemand vroeg hoe het ging met voeden. Ik zei, luchtig genoeg, dat ik was overgestapt op de fles. Even was het stil. Toen zei mijn schoonmoeder het, met een half lachje, alsof het een grapje was dat ze al jaren voor zich had gehouden: "Nou, bij mij ging dat nooit zo snel met de fles." Ze bedoelde het als anekdote, denk ik, een herinnering aan hoe het vroeger was. Maar het landde anders. Het landde als een oordeel, als een meetlat waar ik niet tegenop kon.
Ik keek naar mijn man, hopend dat hij iets zou zeggen, iets luchtigs of juist iets scherps dat de spanning zou breken. Hij zei niets, at gewoon door, misschien omdat hij het niet had verwacht, misschien omdat hij niet wist wat hij moest zeggen tegen zijn eigen moeder. Ik voelde me klein worden aan die tafel, alsof ik weer dat meisje was dat verantwoording moest afleggen voor iets wat helemaal niemand anders aanging. Tegelijk voelde ik iets anders opkomen, iets scherpers dan verdriet. Waarom voelde dit als een verantwoording die ik helemaal niet hoefde af te leggen?

Het is mijn keuze, en toch voelt het niet alleen van mij
Die avond, thuis, zeiden we er weinig over. Ik vroeg mijn man waarom hij niets had gezegd, en hij zuchtte, zei dat hij het ook niet fijn vond maar dat hij zijn moeder niet wilde aanvallen aan tafel. Ik begreep het, en tegelijk voelde ik me alleen staan in iets wat ik samen met hem had besloten. Het is mijn keuze, en toch voelt het niet alleen van mij, dacht ik later, in bed, terwijl ik naar het plafond staarde. Mijn schoonmoeder sprak vanuit haar eigen tijd, haar eigen ervaring, misschien zelfs met de beste bedoelingen. Dat maakte het niet minder pijnlijk, maar het hielp me wel om het iets minder persoonlijk te maken.
Ik heb er met haar nooit meer over gepraat, niet echt. Een paar weken later vroeg ze hoe de fles beviel, gewoon, zonder ondertoon, en ik antwoordde net zo gewoon dat het goed ging. Misschien was dat haar manier om het goed te maken, of misschien had ze nooit beseft hoe die ene zin was binnengekomen.
Weken later zoek ik nog steeds naar die balans: tussen begrip tonen voor waar zij vandaan komt, en toch achter mijn eigen besluit blijven staan zonder dat het een verdedigingsrede wordt. Soms lukt dat met een glimlach en een kort antwoord, soms voel ik die oude steek weer opkomen bij een onschuldige opmerking over voeding, slapen of opvoeden in het algemeen. Ik denk dat ik nog moet wennen aan het idee dat ik niemand iets hoef uit te leggen, ook al voelt dat soms nog niet helemaal zo.