10 november 2026
Thomas (33) stond er 's nachts alleen voor, tot de buurman aanbelde: 'Kan dat kind niet gewoon even opgepakt worden?'
Thomas (33) is alleenstaande vader van een dochter van negen maanden. Na lang twijfelen besloot hij haar voorzichtig te laten wennen aan zelfstandig in slaap vallen. Op een nacht staat zijn buurman om twee uur voor de deur.
Sinds mijn dochter is geboren, draai ik alles in mijn eentje. Haar moeder en ik waren al uit elkaar voordat ze geboren werd, en hoewel we de zorg samen redelijk goed geregeld hebben, zijn de nachten voor mij. Werkdagen, boodschappen, de was, en tussendoor een baby die met horten en stoten in slaap valt, soms pas na een uur sussen op de arm. Ik was moe op een manier die ik voor haar geboorte niet kende, een vermoeidheid die tot in je botten zit en niet meer weggaat met één nachtje goed slapen.
Op een gegeven moment, ergens rond de acht maanden, besloot ik iets te veranderen. Niet omdat iemand mij vertelde dat het moest, maar omdat ik het gevoel had dat we allebei gebaat zouden zijn bij iets meer voorspelbaarheid. Ik las er wat over, vroeg het aan mijn zus die zelf twee kinderen heeft, en hoorde verhalen van collega's die allemaal weer net iets anders deden. Niemand had hét antwoord, dat werd me al snel duidelijk. Ik koos voor een aanpak waarbij ik haar wat vaker de kans gaf om zelf de slaap te vatten, met mij in de buurt maar niet bij elk geluidje meteen ingrijpend. Geen enkele methode voelde als "de juiste", het was meer een poging om iets te vinden wat voor ons werkte.
Soms lag ik zelf klaarwakker naast de babyfoon, met mijn hand al op de deurklink
De twijfel was er eigenlijk vanaf het begin. Overdag voelde het logisch, een plan dat ik rustig had doordacht. Maar zodra het donker werd en ik haar hoorde huilen vanuit haar kamer, sloeg die logica om in iets anders. Soms lag ik zelf klaarwakker naast de babyfoon, met mijn hand al op de deurklink, terwijl ik mezelf voorhield dat ik haar nog even de kans moest geven. Ben ik te streng? Doe ik dit omdat het goed is voor haar, of omdat ik zelf doodop ben en een nacht wil waarin ik niet om het uur uit bed hoef? Die vraag stelde ik mezelf vaker dan ik wilde toegeven.
Het moeilijkste was misschien wel dat ik niemand had om het mee te overleggen op het moment zelf. Geen partner naast me in bed die zei: laat haar nog even, of juist: ga maar kijken. Alleen ik, midden in de nacht, die een beslissing nam en er vervolgens ook alleen mee moest leven, inclusief het schuldgevoel dat er soms nog bij kwam.
Kan dat kind niet gewoon even opgepakt worden?
Het was een doordeweekse nacht, ik zat op de rand van mijn bed te wachten, de minuten tellend zoals ik wel vaker deed, toen de bel ging. Twee uur 's nachts. Ik schrok me kapot en dacht eerst aan een ongeluk, aan slecht nieuws. Maar het was mijn buurman, in joggingbroek, met een gezicht dat een mix was van bezorgdheid en irritatie.
"Kan dat kind niet gewoon even opgepakt worden?" zei hij, nog voor ik iets had kunnen uitleggen. Hij stond in de deuropening, ik in mijn pyjama, en ik voelde me op dat moment kleiner dan ik in jaren was geweest. Er kwam een mengeling van schaamte, boosheid en onzekerheid naar boven, allemaal tegelijk. Schaamte omdat hij haar kennelijk al een tijdje had horen huilen vanuit zijn slaapkamer. Boosheid omdat hij zich zomaar een oordeel aanmat over iets wat hij niet kon weten. En onzekerheid, de grootste van de drie, omdat een deel van mij meteen dacht: misschien heeft hij wel gelijk.
Ik snap wel dat hij het goed bedoelde
Ik heb die nacht niet veel meer geslapen. Ik lag te malen over wat hij had gezegd, over of ik mijn dochter tekortdeed, over of andere ouders dit soort avonden ook hebben zonder dat er een boze buurman voor de deur staat. De volgende ochtend heb ik hem niet gesproken, en eerlijk gezegd wist ik niet goed wat ik zou moeten zeggen. Een paar dagen later, bij toeval op de galerij, mompelden we iets beleefds naar elkaar en dat was het wel zo'n beetje.
Wat me wel hielp, was een gesprek met de verpleegkundige van het consultatiebureau, een paar dagen later, niet omdat ik dacht dat zij het antwoord had, maar omdat ik behoefte had aan iemand die meekeek zonder meteen te oordelen. Ze stelde vragen en liet me vooral zelf nadenken over wat voor mij en mijn dochter werkte, en dat was al genoeg om wat rust te vinden. Ik snap wel dat hij het goed bedoelde, die buurman, ook al voelde het in de deuropening als een aanval. Hij hoorde een kind huilen midden in de nacht en deed wat hij op dat moment het juiste vond.
Inmiddels zijn we een paar weken verder en gaat het inslapen wisselend, zoals het bij een baby van die leeftijd waarschijnlijk altijd wisselend gaat. Ik twijfel nog steeds weleens, 's nachts op de rand van mijn bed, maar iets minder paniekerig dan die ene nacht. Wat ik vooral meeneem, is dat iedereen om me heen, van de buurman tot mijn zus tot de verpleegkundige, vanuit betrokkenheid reageert, ook als dat op het moment zelf niet zo voelt. Ik lig er nog weleens van wakker hoe andere ouders dat voor zichzelf oplossen, die bemoeienis van buitenaf, goedbedoeld of niet, terwijl je toch al zo vaak het gevoel hebt er alleen voor te staan.
