Ik ben 39...kan het nog?
Hallo Allemaal,
Ik ben Wissa en ik ben 39 jaar. Ik heb nog nooit een relatie gehad en ben nog maagd. Nooit anticonceptie geslikt, altijd keurig regelmatig gemenstrueerd, netjes een cyclus van 28 dagen, en 6 dagen ongesteld zonder echt krampen. Op 30 september 2025 tilde ik een zware bureaustoel op, en ik voelde gelijk bloedverlies, de volgende dag werd ik direct ongesteld, een week te vroeg. De menstruatie verliep gewoon zoals ik gewend ben, maar daarna liet de volgende menstruatie 5 weken op zich wachten, en tussendoor bleef ik een soort lekgevoel 5 weken houden zonder bloedverlies. Na 5 weken zag ik wat bloedverlies, de ene dag veel, de andere dag minder, dan weer veel, uiteindelijk duurde dit 16 dagen. Ik dacht dat dit kwam doordat er een tussenpoos van 5 weken was. Echter is het sindsdien nooit meer goedgekomen.
3 weken terug voelde ik me ineens heel zwak, trap oplopen ging niet meer, dus naar de huisarts, die liet bloedprikken. Ernstig ijzertekort, HB 4.0. Met spoed naar de afdeling gyneacoloog, ik kwam bij een verpleegkundige terecht, die probeerde eerst met speculum te kijken, dat ging natuurlijk niet, deed vreselijk veel pijn, toen keek ze met staaf, deed ook pijn, maar draagbaar. Ze concludeerde: Kijk daar is een poliep. Met die echo foto ging ze naar een gynaecoloog achter de schermen, en ze kwam later terug: Je krijgt een ijzerinfuus, en hysteroscopie om poliep te verwijderen. Poliep is 3.4 x 0.81 cm. Vrij groot dus.
IJzerinfuus is goed gegaan, maar vandaag had ik dus de hysteroscopie. Ik was doodsbang na alle negatieve verhalen op internet, maar de gynaecoloog was heel vriendelijk. Hij wou eerst alleen kijken met een heel dunne scoop, nauwelijks iets van gevoeld, en bij binnengaan baarmoedermond is het alleen vervelend, alsof je naar het toilet moet. Conclusie: Bloedverlies ziet hij, maar geen poliep, geen vleesboom, niks. Hij kan mij dus niet helpen, ondanks dat ik inmiddels al 18 dagen bloed. Hij geeft aan dat er mogelijk een verstoring is tussen baarmoeder en eierstokken. Mogelijk heb ik een tijdje of paar keer geen eisprong gehad, want hij ziet een eiblaasje (cyste) op eierstok.
Wat mij echter heel erg heeft verbaast...IK BEN 39....maar de gynaecoloog zegt dat ik nog kinderen kan krijgen, mijn eierstokvoorraad ofzo is nog niet uitgeput ? Ik houd van kinderen en heb altijd gedroomd van een gezin, maar als er geen partner komt en je wil het niet alleen doen, dan geef je het op, en de afgelopen jaren dacht ik dat een kindje voor mij niet meer mogelijk is. En hoogstwaarschijnlijk gaat dat ook niet gebeuren, want ik zie gewoon geen enkele manier waarop ik ooit een partner krijg. Als ik al iemand ontmoet, dan moet je leren kennen, dat zal ongetwijfeld paar jaar duren en dan is het maar de vraag of die persoon na paar maanden verder wil. Lijkt me dus vrij onmogelijk, voorraad is vandaag niet uitgeput, maar over 1 of 2 jaar mogelijk wel? Desondanks voelde ik een soort sprankje hoop. Ik had immers ook nooit gedacht dat er een ijzeren scoop in mijn lichaam gestopt zou worden, dus we kunnen de toekomst niet voorspellen. Stel dat ik toch iemand ontmoet...die misschien ook wil settelen?
Alleen ben ik in de war. Kinderen kan dus op dit moment, maar zonder eisprong is het wel moeilijker volgens gynaecoloog. En dat begrijp ik dan weer niet, want wat als ik nooit meer een eisprong krijg? Is kinderen dan toch uitgesloten?
Voor nu is het beleid:
-2 maanden lang 2 keer per dag Orgametril (10 mg in totaal), zodat het eeuwig durende bloedverlies stopt en ik wat rust krijg. 1 tablet Orgametril werkt helaas niet.
-Aankijken of cyclus normaal terugkomt, gynaecoloog verwacht van niet en adviseerde mij hormoon spiraal of anticonceptie met huisarts te bespreken.
En hier begrijp ik dus niets van. Je wordt toch onvruchtbaar van zo lang Orgametril slikken? En hoe kan mijn eisprong ooit terugkomen als ik anticonceptie ga slikken?
Ik weet echt niet wat ik van dit alles moet denken. Eigenlijk zou ik anticonceptie dus enkel gaan slikken zodat ik weer mijn cyclus zoals ik gewend terug krijg? Maar ik kan hoe dan ook zonder eisprong geen kinderen krijgen?
Ik begrijp er helemaal niks van....
Kan het zijn dat de overgang langzaam begint in te treden?
Misschien kan het nog, de vraag is of je dat wil?
Een kindje krijgen in je eentje is niet niks.
Verdiep je eens in BAM. Bewust Alleenstaande Moeder. Of is dat je vraag niet?
Als je het behandelplan niet snapt, terug naar de dokter om het uit te laten leggen.
Voor zover ik uit mijn hoofd weet: de menstruatie is een opruimingsactie van je lichaam. Je lichaam weet dat er geen bevruchting heeft plaatsgevonden en breekt het slijmvlies af en voert het af. Daarbij ontstaan er wondjes en daardoor ontstaan die bloedingen: menstruatie.
Hoe je lichaam dat weet: het wordt geconstateerd aan de hand van hormoonniveaus. M.n. het progesteron niveau. Te weinig progresteron: weg met het in orde gebrachte nestje want er komt geen bevruchte eicel aan.
Dus de actie op zich is goed: het maakt de weg vrij voor de volgende poging. Het is een heel fijngevoelig samenspel van hormonen.
Met 39 jaar nader je wel het tijdstip dat het zwanger worden minder makkelijk gaat: je kansen nemen duidelijk af. Wat ik dus zou doen is nu meteen naar je arts gaan en hem je wens mededelen. Ik zou een donor zoeken of een anonieme donor en de arts vertellen dat je zwanger wil worden. Ik denk dat je arts niet weet dat je zwanger wil worden. Misschien denk je dat hij het weet maar in werkelijkheid denkt hij dat je alleen last hebt van je klacht; die bloedingen.
Na je veertigste is het niet zo makkelijk meer; dus heel snel zijn nu en niet meer wachten. Dus niet meer: ik zoek hulp voor mijn klacht maar: ik wil nu graag zwanger worden, help me.
Hier nog een gerelateerde docu: jouw wens komt dus heel vaak voor: https://npo.nl/start/afspelen/zembla_129
Wat Kampeerder zegt: stel je vragen aan je arts. Die kan dit uitleggen. Ook je vragen over hoe het werkt met eiblaasjes en eisprongen enzo.
Je schrijft dat de gyn een eiblaasje zag wat jou heel erg verbaast omdat je 39 bent. Ben je verbaast dat je nog eiblaasjes hebt of verbaasd dat je mogelijk geen eisprong hebt gehad? Probeer je vragen duidelijk te krijgen voor de arts; dan krijg je ook de duidelijkste antwoorden.
Verder: hele hordes vrouwen krijgen na hun 39e nog kinderen. Dus puur op leeftijd zou het kunnen. Maar hoe het bij jou zit weten wij natuurlijk ook niet. Een eisprong kun je opwekken met medicatie. Maar zonder sperma gaat daar nooit een baby uit groeien, los van je leeftijd of eicelvoorraad enz. Dus zul je ook voor jezelf moeten bedenken wat je daarmee wil.
Je hebt bloedgeprikt. Dan kan de arts je AMH-waarde zien, deze waarde zegt iets over je voorraad eicellen. Hogere waarde = meer eicellen. Je arts kan niet met een echo zien of je nog veel op voorraad hebt. Alleen hoeveel er die cyclus ongeveer gaan rijpen.
Deze medische vragen over jou horen bij de gyn .
.
De vraag over kinderen en of partner kan vast wel
Er zijn meer vrouwen die alleen een kind krijgen en opvoeden..Ook op het forum.
Je hebt blijkbaar al een aantal jaar geleden geconcludeerd dat je - ondanks je kinderwens - niet alleenstaand moeder wilt worden, maar enkel met partner. Wellicht heb je ook nog opties overwogen om bijv. zeer gedreven op zoek te gaan naar een partner of eicellen in te vriezen, maar hiervoor lijk je ook niet te hebben gekozen.
Ik snap daarmee niet zo goed waarom je nu opeens wel de opties wilt verkennen / open houden nu een arts zegt dat je nog eitjes hebt. Ja, waarschijnlijk kan je nog zwanger worden al dan niet met wat moeite, maar wat is er nu veranderd t.o.v. 5 (?) jaar geleden toen je tot een andere beslissing bent gekomen?
Je medische vragen zou ik mee terug gaan naar de arts.
Je vraagt je af wat als je wel iemand ontmoet die wilt settelen? Dat kan toch altijd? Ook zonder kinderen? Pleegzorg is ook een optie. vriendin van mij was ook een laatbloeier en heeft voor deze optie gekozen. Ze wilde geen medisch risicovolle zwangerschap. Want niet alleen de vrouw wordt minder vruchtbaar... de man zijn zaadcellen gaan achteruit kwa kwaliteit des te ouder de man is.
Bij vrouwen neemt de vruchtbaarheid af vanaf 36. Dan ben je medisch gezien ouder en kom je in aanmerking voor extra onderzoek. Bij mannen neemt de kwaliteit van het zaad af vanaf 45. Dat wil niet zeggen dat je daarna geen kinderen meer kunt krijgen. Jij krijgt door deze onverwachte gebeurtenis hoop. Maar hebt al eerder besloten dat de kinderwens niet vervuld zal worden. Je wilt geen Bam worden. En bent niet actief op zoek naar een man voor kinderen. Vraag jezelf ook af of dat wel een goede basis is voor een relatie. Een relatie aangaan alleen voor een kind. Vraag jezelf af of je alles nog wilt veranderen in je leven. Of tevreden kunt zijn met dat wat het nu is.
" Pleegzorg is ook een optie. vriendin van mij was ook een laatbloeier en heeft voor deze optie gekozen"
Niks ten nadele van de vriendin in kwestie, maar ik wil toch even waarschuwen tegen het idee dat pleegzorg een oplossing is voor een onvervulde kinderwens. Pleegzorg verleen je in de regel aan kinderen die uit huis zijn geplaatst omdat de eigen ouders de kinderen niet de juiste zorg kunnen bieden, meestal door persoonlijke problematiek. Problematiek van de ouders, van de kinderen, of allebei tegelijk.
Die ouder is er ook nog als dat kind bij jou woont, meestal is er structureel contact tussen het pleegkind en de eigen ouder(s) (met een hoop gedoe eromheen, in veel gevallen), er is allerlei hulpverlening betrokken waar je wat mee moet, en uiteindelijk is meestal de bedoeling dat het kind weer naar de eigen ouders teruggaat.
Complimenten als je dat wil en kan, maar bezint eer ge begint.
ik begrijp dit verhaal niet
je bent verbaasd dat je op je 39e nog kinderen kan krijgen; dat is geen nieuws toch? Je weet dat zolang een vrouw menstrueert ze in principe vruchtbaar is toch?
en dan.. je schrijft dat je paar jaar geleden hebt besloten dat je moederschap niet alleen wil doen. Dat is een prima beslissing, maar nu omdat een arts heeft gezegd dat je nog vruchtbaar bent wil je toch BAM worden? Ik zie de connectie niet. Paar jaar geleden wist je toch ook dat je mogelijk vruchtbaar zou zijn en dit tussen je 40e en 50e afloopt?
Zelfs al zou je nu alsnog een kind kunnen krijgen (wat mogelijk in theorie qua vruchtbaarheid gewoon nog zou kunnen) hoe ga je dat doen zonder man of donor? En waarom zou je het nu wel willen of heb je die gedachten nu ineens omdat je je realiseert dat het wellicht binnenkort qua vruchtbaarheid echt niet meer kan. Mensen kunnen dat dan namelijk nog weleens denken vlak voor het einde van de vruchtbare periode.
