Baby's van 2026 - kletstopic
Een aantal jaar geleden was er een soortgelijk topic waarin (aanstaande) ouders van baby's die geboren zijn/worden in 2026 met elkaar konden kletsen over alles wat te maken heeft met het kroost.
Dus is jouw kindje dit jaar geboren of ben je nog zwanger? Voel je vrij om mee te kletsen!
Zelf heb ik een zoon van mei 2023 en een "verse" zoon van februari 2026. Ik kan wel zeggen dat ik een zware zwangerschap heb gehad, 9 maanden heftige misselijkheid (HG) wat helaas ook z'n weerslag heeft gehad op mijn relatie met oudste zoon. Nu ik steeds meer kan (maar voorzichtig aan na de keizersnede), hoop ik die relatie snel weer op te kunnen bouwen.
Jongste is geboren met een geplande keizersnede, hoewel de operatie zelf niet zoals gepland ging. De ruggenprik werkte niet goed, dus moest ik onder gehele narcose. Flink balen, want we wilden de operatie heel bewust meemaken aangezien dit ons laatste kind is. Nu kan ik me zelfs het eerste moment dat ik babyzoon zag niet eens goed herinneren omdat ik te groggy was van de narcose. Enerzijds ben ik daar wel verdrietig om, maar er heerst ook opluchting dat die rottige zwangerschap voorbij is (en dat ik dat nooit meer hoef mee te maken 
) en dat hij en ik het goed maken.
Dingetje waar we nu mee zitten: de navelstreng viel pas erg laat af en hij stonk ook een beetje. De navel zelf was wat rood, dus wij waren bang voor een ontsteking. Het CB wist ook niet goed wat ze ermee moesten. We zijn dus naar de huisarts geweest en hij adviseerde sudocrem of een andere zinkzalf. Dat hebben we nu een paar dagen gesmeerd en het lijkt gelukkig al veel beter te gaan. Zoon leek eerst ook echt pijn te hebben aan z'n naveltje, er kwam ook bloed uit en daardoor plakte het aan z'n luiertje/rompertje en bij elke keer verschonen moesten we dat dus lostrekken. Eerst even opgelost met een gaasje met vaseline erop, maar dat is nu gelukkig al niet meer nodig. Ik heb goede hoop dat het alleen maar beter wordt! 
Bedankt voor het aanmaken van het topic, ik schrijf graag mee!
Hier een zoon van juni 2023, en nu 37 weken zwanger van ons 2e zoontje. Ik ben nu heerlijk van mijn verlof aan het genieten en doe niet zoveel meer. Slapen, bankhangen, beetje tv kijken en af en toe een klein klusje. Mijn zoon is met 41+0 geboren, dus ik verwacht dat deze ook nog wel even op zich laat wachten. Ik hoop deze keer wel thuis te bevallen. De vorige keer moest ik tijdens de persfase naar het ziekenhuis met de ambulance ivm verdenking foetale nood en is hij daar geboren met een knip + kleine trek van de vacuümpomp (kiwi) (en was er verder met zoon niets aan de hand gelukkig). Het ziekenhuis is hier gelukkig erg dichtbij.
In het algemeen vond ik deze zwangerschap in het 1e en 2e trimester pittiger. Nu 3e trimester vrij vergelijkbaar. Enerzijds lichamelijk (vooral meer/langer misselijk & vermoeid), maar ook mentaal (angst dat het nog misgaat als gevolg van miskraam met 12w tussen deze 2 zwangerschappen in). Ook nu ben ik nog vrij gevoelig voor stomme filmpjes op Instagram over zogenaamde "alarmsignalen", dingen die je echt niet in 3e trimester mag doen, late stilgeboortes, etc. Ik probeer mij er maar aan vast te houden dat het vaak niet 100% klopt wat je voorbij ziet komen, sterk overdreven is en om heel kleine kansen gaat.
Zoon proberen we zo goed mogelijk voor te bereiden op de komst van de baby, maar ik merk wel dat hij steeds meer naar mij toekomt en met mij wil knuffelen en kletsen enzo. Na een paar weken belabberde nachten waar hij vanaf 23u alleen tegen mij aan wilde slapen (wellicht ook nasleep van ziekte daarvoor) gaat het gelukkig de laatste 2 nachten weer beter en komt hij pas rond 5 a 6 uur aangewandeld om daarna nog de laatste uurtjes van de nacht tegen mij aan verder te slapen. Helemaal prima!
@Afrodite: fijn dat die stomme misselijkheid eindelijk weg is! Op naar steeds weer een beetje meer quality time met je oudste nu het weer kan. Ben je (naast de keizersnede) nu ook nog erg slap van het 9m lang nauwelijks iets doen & spier/conditie-verlies etc.?
Zat de navelstreng wel vast met een cordring? Anders lijkt het mij helemaal zo vervelend dat zo'n grote navelklem zo lang blijft zitten..
Hier na 6 jaar, operatie & fertiliteitstraject (ivf) zwanger van de eerste! Een meisje. Geen last van kwaaltjes maar ik neem alles voor lief. Helaas wordt het wel een geplande keizersnede ivm placenta praevia totalis.
Lotus_ schreef op 13-03-2026 om 10:35:
Hier na 6 jaar, operatie & fertiliteitstraject (ivf) zwanger van de eerste! Een meisje. Geen last van kwaaltjes maar ik neem alles voor lief. Helaas wordt het wel een geplande keizersnede ivm placenta praevia totalis.
Wat fijn dat het is gelukt na zo'n lang traject!! Hoe lang ben je nu zwanger? Hier wel een laagliggende placenta maar die is gelukkig ver genoeg omhoog getrokken (2,5 cm) om niet medisch te worden.
Ik schrijf (en lees nu vooral) ook graag mee. Ben 26 weken zwanger van de eerste. Geen hele fijne zwangerschap door veel misselijkheid. Vind het leuk om met jullie mee te lezen wat me nog allemaal te wachten staat🙂
@afrodite, her en der met je meegelezen, fijn dat de misselijkheid achter de rug is!
masatu schreef op 13-03-2026 om 10:53:
[..]
Wat fijn dat het is gelukt na zo'n lang traject!! Hoe lang ben je nu zwanger? Hier wel een laagliggende placenta maar die is gelukkig ver genoeg omhoog getrokken (2,5 cm) om niet medisch te worden.
Ik ben nu 21 weken zwanger! Helaas schat de gynaecoloog de kans heeel klein in dat de placenta nog voldoende verplaatst. En jij?
Lotus_ schreef op 13-03-2026 om 13:34:
[..]
Ik ben nu 21 weken zwanger! Helaas schat de gynaecoloog de kans heeel klein in dat de placenta nog voldoende verplaatst. En jij?
Ik ben nu 37 weken. Bij mij was het met de 20w echo 1,5 cm afstand tot baarmoedermond (moet minimaal 2 cm zijn), en met extra (inwendige) placenta-echo met 34w dus 2,5 cm. Maar als de placenta bij jou nu volledig de uitgang bedekt, kan ik mij voorstellen dat de kans niet zo groot is dat hij nog optrekt..
Wat fijn dat het is gelukt, Lotus! Wij hebben ook 5 jaar gedaan over het krijgen van onze oudste. Icsi in het buitenland, maar dat leidde alleen tot 5 miskramen. Toen zijn we overgestapt op een andere kliniek en in die wachttijd werd ik per ongeluk op de natuurlijke manier zwanger, terwijl man en ik allebei verminderd vruchtbaar zijn. Voor zoon 2 lukte het niet op de natuurlijke manier, dus vrij snel weer terug naar kliniek 2. Daar raakte ik zwanger van de eerste terugplaatsing, dus dat was heel fijn.
Hier was het trouwens ook een geplande keizersnede, bij beide zonen. Ik vond het ergens wel prettig, zo'n duidelijke einddatum. Overzichtelijk ofzo.
Miekje, vervelend dat je ook last hebt van misselijkheid! Slik je er medicatie voor? Merk je dat het afneemt nu je verder in de zwangerschap zit, of blijft het even heftig aanwezig?
Masatu, zoon had een cordring, maar die randjes leken me alsnog niet prettig. Bij oudste hadden we ook een cordring mee, maar die paste niet ofzo, dus uiteindelijk toch een klem gehad. Ik vond het niet veel verschil uitmaken, klem of ring.
Omdat we wisten dat de kans op herhaling van de misselijkheid vrij groot was (90%), waren we er redelijk op voorbereid. Ik kon dus heel snel met de medicatie beginnen, waardoor ik ook vrij snel weer gewoon kon eten. Of nouja, gewoon... er waren best wat voedingsmiddelen die ik moest uitsluiten omdat ik daar extra misselijk van werd (melkproducten, rauwe groente, suikers). Dus dat werd 9 mnd creatief koken. Maar daardoor heb ik fysiek niet heel extreem veel ingeleverd. Na zo'n 18w kon ik wel weer het een en ander doen, beetje in huis scharrelen. Echt buiten of onder de mensen ben ik niet veel geweest. Dus het was heerlijk om vorige week in de zon met man en beide zoons (zoons of zonen?) naar de speeltuin te kunnen 
Ik hoop op nog heel veel meer van dat soort zonnige dagen!
masatu schreef op 13-03-2026 om 13:50:
[..]
Ik ben nu 37 weken. Bij mij was het met de 20w echo 1,5 cm afstand tot baarmoedermond (moet minimaal 2 cm zijn), en met extra (inwendige) placenta-echo met 34w dus 2,5 cm. Maar als de placenta bij jou nu volledig de uitgang bedekt, kan ik mij voorstellen dat de kans niet zo groot is dat hij nog optrekt..
Ooh ja, dan kan het idd nog genoeg verplaatsen! Ja, ik heb praevia totalis, wat betekent dat de placenta helemaal over de baarmoedermond zit. Dus met een beetje verschuiven ben ik er helaas nog niet, het moet er inderdaad nog 2 cm vanaf liggen.
afrodite05 schreef op 13-03-2026 om 14:01:
Miekje, vervelend dat je ook last hebt van misselijkheid! Slik je er medicatie voor? Merk je dat het afneemt nu je verder in de zwangerschap zit, of blijft het even heftig aanwezig?
Tot week 16 was het echt heftig, daarna blijvend op de achtergrond aanwezig. Het sluimerd maar is er altijd. Gebruik wel medicatie maar na de 3e soort ben ik gestopt met verder zoeken.
Was er een specifieke reden voor de keizersnedes?
Miekje6 schreef op 13-03-2026 om 14:35:
[..]
Tot week 16 was het echt heftig, daarna blijvend op de achtergrond aanwezig. Het sluimerd maar is er altijd. Gebruik wel medicatie maar na de 3e soort ben ik gestopt met verder zoeken.
Was er een specifieke reden voor de keizersnedes?
Haha, ja het feit dat ik doodsbang ben voor vaginale bevallingen 
Zoon 1 lag in stuit, dus toen had ik de keuze. Ik koos toen voor de keizersnede. Bij zoon 2 had ik de keuze omdat ik al een keer een keizersnede heb gehad. Die was goed bevallen (haha, pun intended) en aangezien ons gezin nu compleet is, was het prima om weer voor de keizersnede te gaan. Als m'n baarmoeder nu verzwakt is geraakt, is dat dus niet erg.
Pfoeh, ik weet dat baby's de eerste weken niet weten dat ze een individu zijn, dat ze denken een verlengstuk van jou te zijn. Maar oudste sliep vanaf dag 1 zonder problemen in de wagen/box/eigen bedje, baby 2 totaal niet. Hij wilde alleen maar op ons slapen en zodra we hem neerlegden, was het na maximaal 5 minuten wakker worden als we hem slapend weglegden, of meteen al ontevreden huilen als we hem wakker weglegden. Ondanks in een wikkeldeken liggen en/of het bedje voorverwarmen met een kruik. Heel vermoeiend, want het was overdag dus constant vasthouden of in de draagzak en in de nacht bij ons in bed. Dat laatste vond ik heel eng, vanwege het risico op wiegendood.
Maar! Gisteravond hebben we zoon bij de laatste verschoning voor het eerst een slaapzak aangetrokken en (zoals elke avond) nog even bij ons gehouden. Hij is toen in slaap gevallen en al slapend hebben we hem in zijn bedje overgelegd. En hij sliep! Na de eerste en de tweede nachtvoeding kon ik hem ook weer terugleggen in zijn bedje! Hoera! Fingers crossed dat dit zo goed blijft gaan!
Overigens: zoon 1 hebben we destijds ingebakerd, want hij sloeg zichzelf telkens wakker met z'n maaiende armen. Het liefste baker ik zoon 2 niet in, want dat afleren was ook niet alles. Maar zoon 2 doet het dus (vooralsnog) prima in een normale slaapzak Die gewone slaapzakken hadden we dus nog niet in deze kleine maat, vandaar dat we dit nog niet eerder hadden geprobeerd.
Fijn Afrodite! Hopelijk blijft dat zo. Hier sliep zoon als baby meestal de eerste paar uur van zijn nacht "alleen" (in babynestje op de bank naast ons of in cosleeper), en overdag soms (maar meestal op ons of draagzak). Wandelwagen (lopend) wilde vaak ook wel redelijk voor een hazeslaapje. Maar 's nachts wilde hij eigenlijk alleen tegen mij aan slapen. We hebben wel wat geprobeerd met slaapzakjes, inbakeren, etc. maar dat had allemaal niet echt zin.
Ik heb de adviezen van samenslapen.nl zo goed als mogelijk opgevolgd en in maternale houding, alleen aan mijn kant (niet bij man) en icm borstvoeding vond ik het veilig genoeg voelen.
Vooral lastig dat er door officiële instanties wordt afgeraden om samen te slapen, terwijl >40% van de ouders aangeeft dit toch (soms/vaak) te doen. Daardoor circuleren er online ook allerlei foutieve adviezen zoals half overeind ondersteund met veel kussens enzo. Kunnen ze toch beter vertellen hoe het wél zo veilig mogelijk kan.
Overigens slaapt zoontje nog steeds graag tegen mij aan / op mij.
hallo dames,
ik ben denk ik de ''jongste'' zwangere, ben precies 10 weken nu
bij mij ging zwanger worden ook niet vanzelf, na 6 mislukte IUI's en een aantal IVF-pogingen.
is het dit keer toch wel gelukt.
ik heb best last van kwaaltjes, in het begin was ik vooral doodmoe en beetje misselijk. maar daarna nam de misselijkheid steeds meer toe, ik ben de afgelopen 2 weken echt heel beroerd geweest, maar nu lijkt het alsof het minder wordt.
wel ben ik nog steeds ''oververmoeid'' en merk ik dat ik heel weinig energie heb.
soms baal ik er wel van, maar tis wat het is voorlopig, soms merk ik ook dat ik niet helemaal mezelf ben, vooral toen ik nog zo beroerd was voelde ik me erg down.
Afrodite, gefeliciteerd met je tweede zoon 2 
Wauw Marielaveau, gefeliciteerd! Ik herinner mij nog dat je in 2023 ook meeschreef in het zwanger worden/zijn-topic, en het toen vooral nog niet zo wilde lukken op de natuurlijke manier. Wat een rollercoaster hebben jullie moeten doorstaan sinds die tijd 
Mij hielp het in dat 1e trimester wel om de zwangerschap in een vroeg stadium te delen, bijv. ook bij veel collega's waar ik mee samenwerk. Dan is er ook veel meer begrip als je weer eens last-minute moet afzeggen of ziekmelden oid. Weet ook dat je vanaf begin zwangerschap 1/8 van je werktijd per dag extra pauze mag nemen. Dit kan ook aan het begin of einde van de dag. Doe rustig aan en hopelijk vind je snel weer een beetje energie terug!
Hier inmiddels 38,5 week onderweg, einde is nabij! De ene dag lig ik vooral op bed/bank, de andere dag kan ik wel wat kleine dingetjes doen of even naar de winkel oid. Mijn zoontje werd met 41+0 geboren, dus ik verwacht dat deze ook nog wel even blijft zitten.
