Om welke (suffe) reden werd jouw kind vandaag boos?
De titel zegt het al maar om welke reden werd jouw kind vandaag boos (misschien zelfs tot tantrum aan toe).
To begint:
Mijn oudste was vandaag boos omdat ik haar haar shirt te snel had aangetrokken. 
Mijn kleuter was altijd meegaand en snel bij te sturen. Nu ze ouder wordt, worden haar wensen complexer of de verwachtingen groter. Ze werpt zich niet zo vaak op de grond gelukkig maar kan wel stampend achter je aan blijven lopen.
Mijn jongste werpt zich al tegen de grond sinds hij kan zitten/hoog genoeg is om zich te werpen. Afleiding werkt wel maar hij is nog steeds regelmatig dramatisch boos
Meesje schreef op 09-03-2026 om 13:58:
[..]
Klopt. Mijn ouders waren van die goede ouders. Ik had nooit driftbuien. Was heel aanspreekbaar of slikte mijn teleurstelling in stilte. Zo nu en dan eens een huilbui (en dan werd ik streng aangesproken op 'voor niks janken'). Dankzij hun consequente aanpak, natuurlijk. Toen kregen ze mijn broertje, hahahahahaha.
Ik schreef bewust ‘makkelijke kinderen’. Ben heus wel zo realistisch dat ik niet denk dat het aan mijn/onze opvoed kwaliteiten lag. Wij zijn gestopt bij 2, maar wie weet wat voor draak nr 3 zou zijn geweest… Mijn moeder vond mij een lastige puber, tót mijn broertje zover was 😱
Broadway schreef op 06-03-2026 om 11:03:
[..]
ik denk dat jij naar een ander topic moet. dit topic is om te lachen
Oh pardon, dat had ik niet door hoor. Ik meen op te vangen dat er ook wel geventileerd wordt over de kleine driftkikkertjes.
En voor de anderen: Ik heb inderdaad kinderen met een tamelijk gelijkmatig, rustig karakter inderdaad en we hebben er nooit veel mee te stellen gehad. Ik wil niet beweren dat we dat allemaal te danken hebben aan een perfecte opvoeding, maar ik verbaas me oprecht erover wat mensen hier allemaal voor gedrag toestaan/normaal vinden, ook al is het 'om te lachen'. Op school, opvang of andere situaties is uitzinnige boosheid om niks ook niet sociaal geaccepteerd anders. En verder: als je als grootouders structureel een paar dagen in de week oppast, ben je m.i. wel degelijk mede opvoeder.
Wat jammer dat een leuk topic deze kant op gaat. Mijn drie oudste kinderen deden dit ook nooit. Toen kreeg ik zoals ik ze toen noemde een terrorpeuterpubertweeling.. Zij deden alles wat mijn andere kinderen nooit hadden gedaan. Wegrennen (natuurlijk allebei een andere kant op), huilend op de vloer liggen, niet gevoelig voor een correctie en ook heel goed in elkaar opjutten of samen kattenkwaad uithalen. Hoe jong ze ook waren. En nee, mijn tweeling mocht echt niet ineens meer dan mijn andere kinderen hoor. Dezelfde opvoeding, maar totaal andere kinderen. Dus als je makkelijke en rustige kinderen hebt, is het echt anders heb ik ervaren. Vandaag vond mijn huidige peuter het jammer dat de ezel uit de kinderboerderij niet mee naar huis mocht.
Jonagold schreef op 09-03-2026 om 19:10:
[..]
Ik schreef bewust ‘makkelijke kinderen’. Ben heus wel zo realistisch dat ik niet denk dat het aan mijn/onze opvoed kwaliteiten lag. Wij zijn gestopt bij 2, maar wie weet wat voor draak nr 3 zou zijn geweest… Mijn moeder vond mij een lastige puber, tót mijn broertje zover was 😱
Klopt, was ook niet 'tegen' jou bedoelt. Meer aanvullend/ondersteunend
troelahoep schreef op 09-03-2026 om 19:45:
[..]
Oh pardon, dat had ik niet door hoor. Ik meen op te vangen dat er ook wel geventileerd wordt over de kleine driftkikkertjes.
En voor de anderen: Ik heb inderdaad kinderen met een tamelijk gelijkmatig, rustig karakter inderdaad en we hebben er nooit veel mee te stellen gehad. Ik wil niet beweren dat we dat allemaal te danken hebben aan een perfecte opvoeding, maar ik verbaas me oprecht erover wat mensen hier allemaal voor gedrag toestaan/normaal vinden, ook al is het 'om te lachen'. Op school, opvang of andere situaties is uitzinnige boosheid om niks ook niet sociaal geaccepteerd anders. En verder: als je als grootouders structureel een paar dagen in de week oppast, ben je m.i. wel degelijk mede opvoeder.
Ik denk niet dat het perse een kwestie is van gedrag toestaan. Als je ontwikkelingspsychologie induikt, kom je tegen dat een fase van een eigen ik ontdekken, ontdekken dat je als kind NEE kunt zeggen en dat daar dan al dan niet op gereageerd wordt heel normaal is. Mijn inziens werkt in zulke situaties meebewegen met kind het beste. Dat betekent niet dat kind grenzen mag overschrijden, dat ik het maar accepteer en het moet binnen de perken blijven maar het zijn kleine mensjes met grote gevoelens die soms naar buiten komen als een grote vulkaan.
Lisabette schreef op 09-03-2026 om 19:51:
Wat jammer dat een leuk topic deze kant op gaat. Mijn drie oudste kinderen deden dit ook nooit. Toen kreeg ik zoals ik ze toen noemde een terrorpeuterpubertweeling.. Zij deden alles wat mijn andere kinderen nooit hadden gedaan. Wegrennen (natuurlijk allebei een andere kant op), huilend op de vloer liggen, niet gevoelig voor een correctie en ook heel goed in elkaar opjutten of samen kattenkwaad uithalen. Hoe jong ze ook waren. En nee, mijn tweeling mocht echt niet ineens meer dan mijn andere kinderen hoor. Dezelfde opvoeding, maar totaal andere kinderen. Dus als je makkelijke en rustige kinderen hebt, is het echt anders heb ik ervaren. Vandaag vond mijn huidige peuter het jammer dat de ezel uit de kinderboerderij niet mee naar huis mocht.
Niet meer op reageren. Dan houdt het vanzelf op.
Ik heb vanmorgen weer opgepast en we gingen samen naar het speeltuintje in de buurt. Haar oude winterjasje lag nog hier en mama had de nieuwe zomerjas meegegeven. Die wilde ik haar aantrekken. Nee, nee, die die. Ze wees naar haar oude roze winterjas. Te klein en veel te dik voor vandaag. Maar goed, pick your battles. Ze heeft het buiten 2 minuten volgehouden en toen was ze heel boos dat ze haar andere jas niet aan had.
Overigens werd kind vanavond boos dat ik de gieter uit de douche had gepakt. Dat was niet de bedoeling, kind wilde dat zelluf doen!!!!!! (Incl. stemverheffing)
troelahoep schreef op 09-03-2026 om 19:45:
[..]
Oh pardon, dat had ik niet door hoor. Ik meen op te vangen dat er ook wel geventileerd wordt over de kleine driftkikkertjes.
En voor de anderen: Ik heb inderdaad kinderen met een tamelijk gelijkmatig, rustig karakter inderdaad en we hebben er nooit veel mee te stellen gehad. Ik wil niet beweren dat we dat allemaal te danken hebben aan een perfecte opvoeding, maar ik verbaas me oprecht erover wat mensen hier allemaal voor gedrag toestaan/normaal vinden, ook al is het 'om te lachen'. Op school, opvang of andere situaties is uitzinnige boosheid om niks ook niet sociaal geaccepteerd anders. En verder: als je als grootouders structureel een paar dagen in de week oppast, ben je m.i. wel degelijk mede opvoeder.
Maar wat stel jij dan voor? Wat zou er dan volgens jou moeten gebeuren als je peuter zich buikschuivend richting de voordeur beweegt omdat moeders de muts verkeerd heeft aangegeven? Denk je echt dat dit soort gedrag te voorkomen is? Of dat boos worden helpt?
Drie kinderen en de basisregels qua opvoeding toch echt hetzelfde. Mijn oudste wilde wel maar durfde niet eens koekjes uit te kiezen in de supermarkt, de middelste wierp zich ter aarde voor het koekjesschap en de jongste zat braaf in het karretje en kon het niets schelen welke koekjes er kwamen.
denk meer karakter. Ze zijn inmiddels al groot en nog steeds totaal verschillend. Oudste heel serieus en een paar vrienden, de middelste is graag middelpunt van de belangstelling en heeft altijd iets te doen en de jongste vindt het nog steeds allemaal wel best.
Mijn dochter wilde vooral serieus genomen worden. Als je begon te lachen om een driftbui, werd het alleen maar erger. Gelukkig kon ik haar ook uitleggen dat ik haar wel serieus nam als ze haar woorden gebruikte in plaats van zich dramatisch neer te laten vallen. Ze kon dan ook al heel vroeg heel goed praten. Serieus nemen betekende overigens geen eindeloze keuzes. De keuze was oranje of rode limonade (even als voorbeeld), dat was voor dochter genoeg om wat autonomie te voelen.
Toen ze 4 was, ging ze naar een school die er nogal ouderwetse ideeën op nahield (wist ik helaas niet van tevoren). Ineens kreeg ik allemaal klachten over dochter, dat ze zo rebels was. Toen ik dochter polste, vertelde ze dat ze "alleen maar mocht doen wat juf zei". Als ze thuis een beker melk omgooide, haalde ze zelf een doekje uit de keuken en ruimden we het samen op. Toen ze op school iets omgooide en de klas uitliep om uit de keuken een doekje te halen, kreeg ze op haar kop. En ze moest haar mond houden toen ze het wilde uitleggen. Ik snap heus dat juf het druk heeft met 30 kleuters, maar ze had aan mijn kind een prima hulpje gehad als ze haar serieus had genomen.
Een andere school bleek later veel beter bij mijn dochter te passen.
mijn toen nog peuter of kleuter is ook ooit boos thuis gekomen ns school of opvang, weet het niet met precies. Wij hadden haar de verkeerde naam gegeven, ze wilde sterre heten en dat is niet haar naam. Geen driftbui wel boos. We mochten haar ook geen sterre noemen, dit hadden we moeten weten toen ze geboren werd...
duizel schreef op 10-03-2026 om 19:52:
mijn toen nog peuter of kleuter is ook ooit boos thuis gekomen ns school of opvang, weet het niet met precies. Wij hadden haar de verkeerde naam gegeven, ze wilde sterre heten en dat is niet haar naam. Geen driftbui wel boos. We mochten haar ook geen sterre noemen, dit hadden we moeten weten toen ze geboren werd...
Haha ik heet zo en ik ben er juist mee gepest en wilde heel graag Evelien heten.
Mijn oudste vond mij niet aardig vandaag (ze moest naar bed). Maar wist dat nu eens zeer zeer subtiel te brengen; "Tom (vriendje) moet naar de oren dokter want die luistert niet, zusje moet naar de loopdokter, die moet leren lopen en jij moet naar de liefdokter, jij moet liever!"
Mijn zoontje werd vanmorgen boos omdat ik chocopasta op zijn boterham had gesmeerd uit de net aangebroken pot (voor 80% nog vol). Hij wilde een nieuwe pot, die andere was al open.
