Zoontje bijna door auto aangereden
Ik heb een hele lieve, nieuwsgierige zoon van 2 jaar oud. Ik heb vandaag met hem de schrik van mijn leven gehad.
Hij heeft een stepje waar hij vliegensvlug op is. Hij reed 1 meter voor mij uit, op de stoep en besluit uit het niks zijn stuur naar rechts te gooien en vol de weg op te gaan. Ik was te laat om hem te grijpen.. en zie een auto met ik denk wel 30 km per uur op hem af komen. De auto was te laat om te stoppen en ik dacht echt dat hij mijn zoontje frontaal ging raken. Wonder boven wonder, is mijn zoontje gelukkig trager de weg op dan dat de auto is, en de auto rijd op een millimeter langs mijn zoontje. Dit gebeurt allemaal in een seconde. Ik grijp mijn zoontje en barst zelf in huilen uit, ik dacht echt dat hij geraakt zou worden..
Het leek alsof hij pal voor de auto stond.. alsof er een engeltje op zijn schouder zat..
Het lastige is nu, ik heb er al uren buikpijn van. Heb continue wat als scenario's in mijn hoofd.. Hebben jullie zoiets wel is meegemaakt? Ik ben er nog steeds in shock van..
Ik woon in een echte fietsstad. Maar laat mijn kleuter niet naast mij op eigen fiets naar school rijden.
Sinds kind op school zit (is 4 maanden), heb ik al 4x op de route naar school een ongeluk gezien met een fiets en een auto/fatbike (rond half 9/kwart voor 9 steeds)
En als ik alle bijna ongelukken meetel dan zijn wij nog wel even bezig.
En hoewel de gemeente deze knelpunten ook als knelpunten heeft omschreven in een fietsonderzoek 4 jaar geleden, is er nog Niks veranderd.
Ik leer mijn kind nu echt 'liever rustig aan en dan maar dik te laat als je haast hebt, dan jezelf kapot rijden door de haast.
Auwereel schreef op 01-04-2026 om 17:30:
[..]
Het probleem is ook nog eens dat er weinig ruimte is om je kind te leren fietsen. Ik heb het met jongste als kleuter wel eens gehad. Op straat, netjes rechts fietsend, krijg ik te horen, zo'n kind hoort niet op de weg! Jongste was erg van de regels, dus hij wilde op de stoep. Kregen we daar te horen: je màg niet op de stoep fietsen, dat is voor voetgangers! Dus jongste in paniek, wat moest hij nou! We zijn naar een basketbalveldje gelopen met de fiets aan de hand (wel uitgelegd dat je dan een voetganger bent) en daar rondgefietst totdat daar jongeren aankwamen die wilden basketballen.
Maar ja, op den duur wil je dat ze wel leren om op straat te fietsen, want links en rechts is niet zo duidelijk op een basketbalveld. Het heeft een tijdje geduurd voordat jongste dat wilde, want dat mocht hij toch niet?
Heeel herkenbaar.
Heb mijn kind leren fietsen op het fietspad in onze prachtige fietsstad. Op een rustig moment! En nota bene de ouderen!!!! Die fietsten al vloekend en tierend voorbij.
Eentje reed te snel voor het fietspad (had een fiets die nog sneller was dan een elektrische fiets) en mijn kind slaat zijn stuur om, omdat hij schrikt van het geluid van die snelle fiets. Bijna was er een botsing. Meneer was heel erg boos! Want hoe kon ik het in mijn hoofd halen om mijn kind om 11u te leren om te fietsen. Want hij moest naar een afspraak.
Marit! schreef op 01-04-2026 om 07:22:
[..]
Een kleuter moet soms wel als je nog een kind hebt wat niet meer in het voorzitje past. En het hangt ook erg van je kind en de route af, m.i.
Wij hadden een fietskar aangeschaft en wonen in een rustige buurt, waar je met fietsstraten bij de school komt. Langs bussen moeten rijden...nee.
Kinderen leren pas echt fietsen als ze aan het verkeer deelnemen. Dan kan je ze leren inschatten wanneer ze moeten stoppen, hoe klein de bocht naar rechts moet zijn rn hoe groot de bocht naar links.
Toen mijn jongste niet meer voor mij kon zitten, hij was te groot voor dat zitje, ging hij achterop en moest dochter zelf fietsen. Ze was nog geen 5 en ik reed geen auto dus om ergens te komen moest er gefietst worden. Iedere week naar haar sport, regelmatig naar de bieb en naar opa en oma.
Regelmatig doen dat is wel het key-word om kinderen veilig te laten fietsen.
Met mooi weer en keertje op de fiets naar de bieb en dan 3 weken de fiets in de schuur laten staan maakt dat het iedere keer weer nieuw is.
Bakblik schreef op 02-04-2026 om 08:03:
Kinderen leren pas echt fietsen als ze aan het verkeer deelnemen. Dan kan je ze leren inschatten wanneer ze moeten stoppen, hoe klein de bocht naar rechts moet zijn rn hoe groot de bocht naar links.
Toen mijn jongste niet meer voor mij kon zitten, hij was te groot voor dat zitje, ging hij achterop en moest dochter zelf fietsen. Ze was nog geen 5 en ik reed geen auto dus om ergens te komen moest er gefietst worden. Iedere week naar haar sport, regelmatig naar de bieb en naar opa en oma.
Regelmatig doen dat is wel het key-word om kinderen veilig te laten fietsen.
Met mooi weer en keertje op de fiets naar de bieb en dan 3 weken de fiets in de schuur laten staan maakt dat het iedere keer weer nieuw is.
Zeker en het ligt ook aan de route idd
Auwereel schreef op 01-04-2026 om 17:30:
[..]
Het probleem is ook nog eens dat er weinig ruimte is om je kind te leren fietsen. Ik heb het met jongste als kleuter wel eens gehad. Op straat, netjes rechts fietsend, krijg ik te horen, zo'n kind hoort niet op de weg! Jongste was erg van de regels, dus hij wilde op de stoep. Kregen we daar te horen: je màg niet op de stoep fietsen, dat is voor voetgangers! Dus jongste in paniek, wat moest hij nou! We zijn naar een basketbalveldje gelopen met de fiets aan de hand (wel uitgelegd dat je dan een voetganger bent) en daar rondgefietst totdat daar jongeren aankwamen die wilden basketballen.
Maar ja, op den duur wil je dat ze wel leren om op straat te fietsen, want links en rechts is niet zo duidelijk op een basketbalveld. Het heeft een tijdje geduurd voordat jongste dat wilde, want dat mocht hij toch niet?
Wat dat betreft zo blij dat ik altijd grotendeels in een woonerf woonde.,Een huis had voor een grote weg maar achter was woonerf.
Mijn middelste is een Houdini… Inmiddels bijna 18 maar wat een gedoe toen ze nog klein was. We moesten echt alles op slot doen en ze heeft zelfs van haar derde tot zesde een haakje op haar slaapkamerdeur gehad zodat ze ‘s nachts niet op pad ging.
EToen ze anderhalf was en haar zusje net geboren, de andere twee waren op school, zat ik de baby te voeden en zij was een beetje met speelgoed aan het rondscharrelen. Ik hoor haar naar de wc gaan, dacht ik, maar bleek de buitendeur van het slot te hebben gedraaid. Dus terwijl ik met de baby aan de borst naar buiten zit te kijken zie ik ineens een blond koppie over het tuinpad hobbelen, richting die grote weg voor ons huis. Shit!
Ik ruk de baby van mijn borst (voel het nog), gooi haar in de box en ren naar buiten. Alwaar ik vier auto’s uit beide richtingen boven op de rem zie staan en dat blonde koppie er tussendoor zie rennen. Hartverzakking!
En dan denk je al rennend dat het klaar is? Het kind rent ook daarna nog even vrolijk richting de sloot! Tegen de tijd dat ik bij haar was, was ze al naar beneden gehobbeld en kon ik haar nog net pakken. Ze wilde een bloem voor mij en de baby plukken 😬.
Vlak daarna zij we verhuisd maar deze madam besloot ook dus eens midden in de nacht om after shave te drinken. Kwam ze onze kamer in om te zeggen dat het drinken prikte…
Gut, giflijn gebeld. Liep met een sisser af. Daarna alles in de badkamer achter slot en grendel.
Vervolgens is ze een keer lekker in haar vensterbank gaan zitten. Hup, ramen barricaderen met zo’n stang.
Op straat aan een tuigje want ze rende alle kanten op als ze ook maar één interessant grassprietje zag.
Toen is ze een keer ‘s nachts uit huis gegaan om op het schoolplein te gaan spelen (woonden we achter, moest wel over een sloot) … ze wist dus de verborgen sleutel van de voordeur te vinden, die open te maken en naar buiten te gaan. Vond ik haar ‘s ochtends om half 6 helemaal vies van de modder slapend op de bank. Zandbakspeelgoed lag op het plein… Daarop kwam dus die haak op haar slaapkamerdeur.
En wel eng maar niet een Houdini-actie: Ze mocht samen met haar broer de lampjes aan doen in huis. Een glazen lamp stond boven op een kast en de stekker daarvan liep achter de kast en een klein stukje van achter de kast hangend naar het stopcontact. Daar bleef ze dus net met haar elleboog in haken, daardoor viel die lamp van de kast en bovenop haar hoofd. Die lamp knalde uit elkaar in wel duizenden hele kleine splinters. Ze zat er helemaal onder. In haar haar, kleding en zelfs tot in de luier aan toe. We hebben thuis het meeste van en uit haar weggehaald en toen naar de huisartsenpost waar ze met twee man en een loep alle splintertjes die nog wel in haar zaten hebben verwijderd.
Ik heb vijf kinderen en het is een wonder dat deze nog leeft. Man, wat hebben we daar vaak een hartverzakking van… De oudste twee zijn wat dat betreft makke schapen, en toen kwam zij 😬.
SuzyQFive schreef op 03-04-2026 om 08:39:
Mijn middelste is een Houdini… Inmiddels bijna 18 maar wat een gedoe toen ze nog klein was. We moesten echt alles op slot doen en ze heeft zelfs van haar derde tot zesde een haakje op haar slaapkamerdeur gehad zodat ze ‘s nachts niet op pad ging.
EToen ze anderhalf was en haar zusje net geboren, de andere twee waren op school, zat ik de baby te voeden en zij was een beetje met speelgoed aan het rondscharrelen. Ik hoor haar naar de wc gaan, dacht ik, maar bleek de buitendeur van het slot te hebben gedraaid. Dus terwijl ik met de baby aan de borst naar buiten zit te kijken zie ik ineens een blond koppie over het tuinpad hobbelen, richting die grote weg voor ons huis. Shit!
Ik ruk de baby van mijn borst (voel het nog), gooi haar in de box en ren naar buiten. Alwaar ik vier auto’s uit beide richtingen boven op de rem zie staan en dat blonde koppie er tussendoor zie rennen. Hartverzakking!
En dan denk je al rennend dat het klaar is? Het kind rent ook daarna nog even vrolijk richting de sloot! Tegen de tijd dat ik bij haar was, was ze al naar beneden gehobbeld en kon ik haar nog net pakken. Ze wilde een bloem voor mij en de baby plukken 😬.
Vlak daarna zij we verhuisd maar deze madam besloot ook dus eens midden in de nacht om after shave te drinken. Kwam ze onze kamer in om te zeggen dat het drinken prikte…
Gut, giflijn gebeld. Liep met een sisser af. Daarna alles in de badkamer achter slot en grendel.
Vervolgens is ze een keer lekker in haar vensterbank gaan zitten. Hup, ramen barricaderen met zo’n stang.
Op straat aan een tuigje want ze rende alle kanten op als ze ook maar één interessant grassprietje zag.
Toen is ze een keer ‘s nachts uit huis gegaan om op het schoolplein te gaan spelen (woonden we achter, moest wel over een sloot) … ze wist dus de verborgen sleutel van de voordeur te vinden, die open te maken en naar buiten te gaan. Vond ik haar ‘s ochtends om half 6 helemaal vies van de modder slapend op de bank. Zandbakspeelgoed lag op het plein… Daarop kwam dus die haak op haar slaapkamerdeur.
En wel eng maar niet een Houdini-actie: Ze mocht samen met haar broer de lampjes aan doen in huis. Een glazen lamp stond boven op een kast en de stekker daarvan liep achter de kast en een klein stukje van achter de kast hangend naar het stopcontact. Daar bleef ze dus net met haar elleboog in haken, daardoor viel die lamp van de kast en bovenop haar hoofd. Die lamp knalde uit elkaar in wel duizenden hele kleine splinters. Ze zat er helemaal onder. In haar haar, kleding en zelfs tot in de luier aan toe. We hebben thuis het meeste van en uit haar weggehaald en toen naar de huisartsenpost waar ze met twee man en een loep alle splintertjes die nog wel in haar zaten hebben verwijderd.
Ik heb vijf kinderen en het is een wonder dat deze nog leeft. Man, wat hebben we daar vaak een hartverzakking van… De oudste twee zijn wat dat betreft makke schapen, en toen kwam zij 😬.
OMG! 
dat je haar heelhuids (nou ja bijna dan) naar jaar 18 hebt geloodst.
In het verkeer heb ik gelukkig niet zoveel meegemaakt met dochter, behalve dat ik regelmatig zat te krijsen 'stoppen.... stoppen... STOPPEN!!!' als ze op haar fietsje op een kruispunt afscheurde. Maar mijn kind was een verstopper. Die kon uit zicht verdwijnen als je haar letterlijk 2 seconden uit het oog verloor.
Op een dag waren we bij de HEMA, ze was een jaar of 2, 3. Onze HEMA heeft een bovenverdieping waar de kinderkleertjes hangen. Ik pakte iets uit een rek en het kind was ineens verdwenen. Ik keek om me heen, riep haar naam... niks. Ik zoeken, niks. Nog een keer roepen, niks. Op een gegeven moment stond ik om me heen te brullen dat het NIET LEUK MEER was en dat kind NU tevoorschijn moest komen. In die tijd ging er een broodje aap verhaal rond dat drugsbazen uit Zuid Amerika graag blonde dochtertjes wilden hebben en dat ze dus blonde blauwogige kindjes uit West Europa lieten ontvoeren. Sloeg natuurlijk helemaal nergens op (en was nogal discriminerend ook), maar het spookte ineens door mijn hoofd.
Uiteindelijk heb ik dochterlief gevonden achter een rek met sokken. Ze was zo geschrokken van mijn geschreeuw dat ze niet meer tevoorschijn durfde te komen. We zijn van de schrik maar even warme chocolademelk gaan drinken bij diezelfde HEMA (had toen nog een restaurant). Ik kon haar gelukkig uitleggen dat ik heel erg was geschrokken omdat ik haar niet kwijt wilde en even bang was dat ze echt weg was. Ze heeft zich nooit meer verstopt, of heel schattig dat ze van tevoren zei waar ze ging zitten.
