Home » Forum » Argh kind van 9 lust nog steeds vrij weinig 0

Argh, kind van 9 lust nog steeds vrij weinig

151 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
AnneJ
Helpen met koken

Wat mij betreft zit daar wat meer achter. Als je kind helpt met koken en dat samen met jou doet dan leren ze ondertussen wat gezonde voeding is, hoe je dat klaarmaakt en hoe je ermee omgaat en daar keuzes in maakt.
Dat geeft ze zelf meer gereedschap en controle. Dan gaan ze vast niet de volgende dag met jou lunchen in een Frans restaurant, maar op den duur hebben ze dan wel meer keuze en meer kans om een evenwichtig menu samen te stellen voor zichzelf.
Op den duur he. Dochter is nu 16 jaar. Ze lustte nooit nassi.
Dus had ik gisteren nog een bordje zuurkool voor haar.
Maar ineens wilde ze toch wel de nassi proberen.
En ze vond het zelfs te flauw zodat ze het wilde opspicen met Maggi dat er eigenlijk alleen voor zoon is omdat we vrij flauw koken.
Ik ben blij dat ik me indertijd heb laten geruststellen door de huisarts.

Ad Hombre
My 2 cents

Voorbeeld is belangrijk maar wellicht vooral op lange termijn. Een onderschatte factor is n.m.m. dat het kind met eetgedrag zijn zelfstandigheid en wil laat blijken. Het is logisch dat kinderen bepaalde dingen niet lusten (ook wij zijn niet overal even dol op, laat staan als het aangebrand is of zo) dus ze moeten door een weerstand heen. Een goede gelegenheid om je hakken in het zand vaardigheden te testen.

Het moderne standaardverhaal dat dwang en straffen niet helpt kunnen wij niet beamen. Wij hebben bij dat soort incidenten er wel altijd (95% van de tijd) op gestaan dat het bord leeggegeten werd. Zoniet dan kwam de klok te voorschijn en als het niet binnen 15 of 20 minuten op was, dan hop, vroeg naar bed. (misschien een dozijn keer gebeurd) Voorspelbaar en regelmaat.

Het probleemeten is in de loop der tijd afgenomen (causaal verband natuurlijk niet bewezen) en de sfeer aan tafel verbeterd.

Over het algemeen eten onze kinderen 5 & 8 nu bijna alle normale gerechten, alleen de hoeveelheid (c.q. snelheid van eten) is soms nog een issue.

(Happy Meals nemen wij uit principe nooit, dan maar duurdere losse gerechten. Geen relatie tussen eten en kadootjes.)

Barvaux
ad hombre

Mijn kinderen zijn net als die van jou, beetje dwang er op en huppekee. Probleem is alleen dat helaas niet alle kinderen zo zijn. Dat jij er twee hebt en ik twee maakt het nog geen wet dat je ze kunt dwingen.

Mijn vriendin voedde haar dochters precies hetzelfde op als ik voor zover dat mogelijk is maar die twee hebben zeker tot de brugklas lastig gedaan en nu zie ik ze niet veel meer maar ze eten nog steeds heel veel dingen niet.

Soms werkt het gewoon niet en dat geldt voor eten, slapen, plotseling oversteken, accepteren dat je in een kinderstoeltje moet in de auto, driftbuien in de supermarkt en nog veel en veel meer.

Wij mogen blij zijn dat we voor ons wat dit betreft makkelijke kinderen hebben maar dat geldt niet voor iedereen.

Ad Hombre
Barvaux

"Mijn kinderen zijn net als die van jou, beetje dwang er op en huppekee. Probleem is alleen dat helaas niet alle kinderen zo zijn."

Dat heb ik ook nergens beweerd. Ik heb het uitsluitend over mijn eigen kinderen en wie weet waren ze nog wel veel betere eters geworden als we er juist heel tolerant mee omgegaan waren.

Vandaar dat 'my 2 cents'...
Het bewijst niks en het weerlegt niks net zoals alle andere persoonlijke verhalen.

Barvaux
tja

Je hele alinea 'Het moderne standaardverhaal...' gevolg door nog een alinea en dan 'Over het algemeen eten onze kinderen 5 & 8 nu bijna alle normale gerechten, alleen de hoeveelheid (c.q. snelheid van eten) is soms nog een issue.' duidt er niet op dat jij denkt wat je nu zegt. Natuurlijk begin je met jouw twee centen maar dat zegt toch niet dat jij dan ook gaat zeggen wat voor jouw kinderen zo is? Ik lees dat toch als: doe als ik en alles komt goed.

Ad Hombre
Barvaux

Voor een goed verstaander:

"Natuurlijk begin je met jouw twee centen maar dat zegt toch niet dat jij dan ook gaat zeggen wat "

Ik begin met 'my 2 cents', vervolgens voeg ik nog eens toe 'causaal verband natuurlijk niet bewezen'.

Wat ik hier schrijf:

"Het moderne standaardverhaal dat dwang en straffen niet helpt kunnen wij niet beamen."

Daar staat ook zeker niet dat ik daarmee bewijs dat het *altijd* helpt. Ik ben over het algemeen best precies in dit soort formuleringen. Ik heb het ook nadrukkelijk over 'onze kinderen' en niet over 'kinderen'.

Maar het helpt niets, want Barvaux leest blijkbaar vooral graag wat zij wil lezen.

Hoeveel disclaimers wil je dat ik opneem?

(die Happy meals zou ik trouwens iedereen afraden)

http://bangordailynews.com/2011/11/30/health/san-francisco-bans-happy-me...

Niki75
Wel enige dwang

Ik ben gezegend met kinderen die vrijwel alles lusten, maar er is ooit wel enige dwang aan te pas gekomen. Ik ben ervan overtuigd dat kinderen alles wat ze niet lekker vinden, minstens 2 x moeten proeven en dat het daarna wel gaat. Dus als er champignons op tafel stonden, moest mijn zoon elke keer twee happen ervan eten. Zo niet, meteen na het eten naar bed. Maar dat is misschien 5 keer voorgekomen en dat is al heel lang geleden. Na die 2 happen mocht hij ze laten staan (of geef maar aan mij, ik ben er dol op). Zelfde verhaal met spruitjes. Twee eten. En weet je, het werkt. Ik blijf kalm, ze kennen de regels, er is geen discussie en geen drama daarover. Spoel het "vieze" eten desnoods maar snel weg met een slok water. Kieskauwen is dom, dan proef je het extra lang. (Trouwens, eten is niet vies. Zand in je mond is vies! Poep is vies! - hilariteit)
Maar inmiddels gaat vrijwel alles met plezier naar binnen. Ik ben daar blij mee. Verder zeg ik ze ook dat "niet (zo) lekker" geen argument is, dat betekent niet dat je het niet kunt eten. Dan eet je maar wat minder. Morgen eten we weer wat anders.

Niki73
20 keer!

2 keer? Nee, 20 keer!

Barvaux
niki73

"En weet je, het werkt. Ik blijf kalm, ze kennen de regels, er is geen discussie en geen drama daarover."

Hele volksstammen ouders pakten het precies aan zoals jij en toch lukte het bij hun kinderen niet. Dat het bij die van jou (en mij) gelukt is ligt niet aan ons maar aan het karakter van onze kinderen.

Hanne.
mee eens

Helemaal mee eens. Bij mijn oudste ben ik de hemel ingeprezen door de familie omdat mijn opvoeding er voor zorgde dat hij zo goed at.

Helaas werkte die opvoeding bij nr 2 niet. Die stopte met 9 maanden van de ene op de andere dag met avondeten. Inmiddels zijn we bijna 5 jaar verder en het is nogsteeds een zeer beperkt repetoir producten die ik naar binnen krijg.

swaen
revolutie

Hier heeft zich echt een kleine revolutie voltrokken sinds we de afspraak hebben dat ik niet meer zeur, dram en dwing en zij niet meer piept en lusikniet.

Het is gezellig tijdens het eten en eet meer dan ooit. Er komt zelfs variatie in wat ze als lunch mee wil.

Hallelujah! It takes a forum to raise a child!

Katniss
Bijzonder

Ik blijf het bijzonder vinden, kinderen die onder 'lichte dwang' gewoon wel doen wat je wilt (zoals hun eten proeven). Die van mij gingen al van jongs af aan op tilt zodra ik dwang toepaste. Meteen na het eten naar bed? Dat zou alleen lukken na een heleboel heibel, zodat ik er waarschijnlijk tot 21.30 uur mee bezig was geweest.
Best wel flauw, want ik ben zelf juist best wel volgzaam (al moet ik er niet aan denken dat iemand me dwingt om bietjes of kippenlevertjes te eten).

Moni
Dat is geen lichte dwang katniss

Meteen na het eten naar bed is zware dwang.

Lichte dwang is:
Hoeveel jaar ben jij? 3! Dan moet jij drie hapjes eten. Een hapje kan dan 1 erwtje zijn, 1 stukje wortel of wat kind dan ook niet zo graag lust. En als kind vier jaar is geworden, dan wil hij vanzelf vier hapjes. Hij is immers vier! Dan ga je geen drie erwtjes meer eten.....

Of bij vlees, groenten, aardappelen/pasta/rijst
Alle hapjes gaan om de beurt. Welke wil je eerst? Dat is meestal het vlees. Wat neem je dan? En zo verder. Zo wordt het bordje gegeten in rondes van drie.

Zware dwang zou ik niet toepassen. Creativiteit in lichte dwang vind ik prima bij jonge kinderen.

Hier mogen ze drie dingen aangeven die ze echt niet willen eten.
De rest is eetbaar en dat moeten ze dus eten (het zijn nu pubers). Dat categorie 'het is niet lekker maar ik kan het eten' moet dus wel gegeten worden in kleine hoeveelheid. Groenten opzij schuiven omdat ze het niet zo lekker vinden, wordt niet geaccepteerd. Eten dat ze echt vies vinden, hoeven ze niet te eten. Een 'beetje vies' betekent elke keer een beetje eten.

Mijn kinderen vinden dit prima. Ze ergeren zich aan vrienden/vriendinnen die niets lusten en zich enorm aanstellen over elk ingrediënt.

AnneJ
Leuk Swaen!

Wordt het toch nog genieten aan tafel. Gefeliciteerd met je resultaat!:-)
Ja, als dat goed is ligt het toch aan jou opvoeding nietwaar.:-)

Katniss
Moni

Het verschil tussen jouw en mijn kinderen is dat dat bij die van mij echt niet zou aanslaan. Alle hapjes om de beurt? Ze weigerden gewoon om die eerste hap te nemen. En dan? Wat zou jij doen als je puber wel die groente opzij zou schuiven?
Maar goed, inmiddels is het ook bij die van mij vanzelf 'min of meer' goed gekomen. En gelukkig bij swaen ook, met de loslaatmethode (ik wist het wel!).

Ad Hombre
Hond en kind

Geinspireerd door de tekening van de dag:

Er zijn ook huishoudens waar de hond de baas is. Ligt dat aan de hond of aan het baasje?

helga
hond

Ik heb een hond en uiteraard ben ik 100 procent de baas. Maar de hond is toch echt de baas over zijn eigen lichaam. Hij bepaalt wat hij eet en wanneer.
Uiteraard heb ik daar als *baas* wel invloed op. Ik kan hond hierin manipuleren. Ik kan hem echter niet dwingen te eten. Als ik dat wel zou proberen is de kans trouwens groot dat hij het vertrouwen in mij als baas verliest waardoor het heel moeilijk wordt voor hem mij nog als baas te accepteren. Respect voor lichamelijke integriteit is ook bij honden belangrijk. Ook aandacht voor de persoonlijkheid en gevoeligheden vd hond maken je tot een betere baas.
Heb een hoop honden gehad en ook bij honden zitten er miepers tussen qua eten.

Moni
Katniss

Ja, ik weet het. Bij onze kinderen sloegen dit soort dingen aan, vanaf heel jonge leeftijd al. Dat is geluk hebben.
Maar er zijn ook mensen die zeggen dat je ze van jongs af aan los moet laten. Alsof lichte dwang/trucjes bij geen enkel kind zouden werken. En dat klopt niet. Het kan best handig zijn als het werkt. Ook voor het kind zelf.

Het grappige is dat mijn pubers zich ergeren aan andere pubers die over al het eten zeuren. Die bij ons wel groente eten maar thuis niet (zelfde groente) omdat ze het wel prettig vinden om het thuis niet te hoeven. Die groente vinden ze niet geweldig maar best eetbaar. Ze eten alleen liever vlees en aardappelen/pasta.

Sanne
Vroeger

Ik vind het maar niks dat mijn dochter maar iets van 5 groentes lust, niks gemixt, niks met een saus en nog zo wat lastigs.

Maar dan troost ik me maar met de gedachte aan mezelf vroeger. Ik lustte niks. Echt niks. Aardappelen met spinazie. Iedere avond warmde ik zelf een potje hak spinazie op en at die bij de aardappelen. Jaren lang.

Inmiddels eet ik praktisch alles. Orgaanvlees liever niet, oesters niet zo lekker, zo wat dingen, zeg maar: wat niet dagelijks op tafel staat soms niet, maar verder alles.

Dus hopelijk eet ze ooit ook alles. En tot die tijd maar een zakje rauwe worteltjes bij de rijst / aardappelen / pasta.
Sanne

Barvaux
wat ik denk

Ik denk dat de 'koppige' kinderen (om ze even een naam te geven) niet het verschil weten tussen lusten en minder lekker vinden en niet lusten.

Er is eten/snoep etc wat ze heel lekker vinden (patat koek snoep pizza) en eten wat wij zouden scharen onder gewoon en eten wat ze niet lusten. De koppige kinderen hebben de groep eten wat ze heel lekker vinden onder de groep 'gewoon' gezet en de rest lusten ze niet. De paar groenten die je per ongeluk gewend bent om te eten (want waarom zou je alleen spinazie lusten) is per ongeluk in die groep "heel lekker maar dat voelt als gewoon' gekomen. All het overige eten, wat bij mijn kinderen in de groep 'gewoon' valt zit bij de koppige exemplaren bij 'lustiknie'. Ze hebben dus te weinig groepen in hun hoofd om iets gewoon te kunnen eten.

Mijn oudste had dat andersom. Hij wist amper dat er een groep 'niet lusten' bestaat en daarom ging hij overgeven van roggebrood omdat hij het gewoon at. Verder hing er een rare sfeer rond pepernoten (dat wil toch iedereen?) zodat het heel lang duurde voor we (inclusief hijzelf) wisten dat hij dat niet lust (samen met speculaas en ontbijtkoek). Ik bedacht me dit van de week toen bleek dat hij, inmiddels 16, ook niet zo van bananen houdt...

Misschien moeten ouders van kinderen met lustiknie problemen dit inzichtelijker maken met wel vijf groepen op de tablet met foto's van het eten. Maak dus vijf groepen van 'heel erg lekker' via beetje lekker naar neutraal en leer ik eten naar lustiknie. Laat je kind bij alles wat iedereen eet of drinkt in het gezin zien waar iedereen dat eten plaatst. Dus per persoon die vijf groepen. Ook met snoep en drnken. Koppigkind zal wellicht leren dat er meer dan twee groepen zijn (lussikwel en lussiknie) en uitgedaagd worden om een voedingsmiddel de volgende keer te promoveren. Houd dan dus ook per foto/voedingsmiddel bij hoe vaak het gegeten is en laat zien dat jij iets ook kan promoveren.

skik
Quit your day job

Barvaux, als je daar nou eens een app van maakt? Als dit systeem van categorién werkt en alle ouders van lastige eters je app downloaden ben je binnen!

skik

Barvaux
haha skik

Nee, de ouders van de koppige kinderen hier gaan het eerst even testen en als het werkt ga ik quiten met mijn daytimejob (maar dan moet ik eerst een appmaker vinden hier).

Lijkt me wel grappig overigens: je ziet een gezin met vier personen met een koppige eter voor je waar iedereen de hele tijd foto's maakt van het eten en in groepjes deelt.. Mama je bent je thee vergeten te fotograferen!

Barvaux
nu
AnneJ
Inderdaad

Ja, dankje Barvaux.
"Dit suggereert dat kieskeurig zijn meestal gedrag is dat van voorbijgaande aard is. En dat het onderdeel is van de normale ontwikkeling van jonge kinderen", aldus de auteurs van het onderzoek."

Een deel van de kinderen is gewoon kieskeurig maar dat deel wordt steeds kleiner.
Maar ja, je zult er maar mee zitten.

Piep
Ik heb een gekke

Dochter van bijna vijf lust heel veel maar eet weinig. Vijf happen avondeten (de rest gaat prima) uit haarzelf is veel. Maar met afleiden of een spelletje of gewoon wat hapjes voeren gaat er meer in. Ik speel met het idee om haar dan maar met een halflege maag naar bed te laten gaan maar door omstandigheden ben ik op t moment extra gehecht aan mijn nachtrust en ik voorzie geroep en gehuil om eten snachts.
Wat zouden jullie doen?

Hanne.
tja

Als mijn 5 jarige niet eet dan gaat ze inderdaad met een (half)lege maag naar bed.

Midden in de nacht wakker worden van de honger heeft ze nog nooit gedaan. Hoogstens 's morgens vroeg met GROTE honger wakker worden. En dan is ze prima instaat om een boterham te pakken.

Maar dat gebeurt eigenlijk alleen als ze meerdere dagen achter elkaar vrijwel geen avondeten heeft gegeten.

amk
piep

wat dacht je van een boterham in een trommeltje naast haar bed. Kan ze iets eten zonder jou wakker te hoeven maken.

Die van mij werd standaard wakker van de honger ook al at en eet ze als een bootwerker. Maar om half 5 begint mijn dag nog niet. Zij at haar bammetje,,draaide zich om en sliep weer verder.

Barvaux
tja

Ze wil dus wel eten maar is snel vol. Hoe gaat dat met de andere maaltijden? Hoeveel eet ze aan boterhammen?

Ik zou de avondmaaltijd in tweeën verdelen, dus na een uurtje nog een beetje opwarmen en dat geven voor ze echt naar bed gaat.

Piep
Dank

Hier heb ik wat aan. Ik zat er een beetje mee 'vast'. Gek is dat, dat het helpt om het op te schrijven en jullie nuchtere reacties te lezen. Ze eet verder aardig goed denk ik. Sochtends een boterham of ontbijtgranen, smiddags 1 of 2 boterhammen, goed fruit en einde middag cracker, koekje of nog wat fruit. Nu ik erover nadenk realiseer ik me dat we de laatste tijd savonds later zijn gaan eten, ik zal het weer vervroegen, misschien is ze gewoon te moe om goed te eten.
Ook ga ik het loslaten, voor een deel dan. Ze moet vier happen proeven en de rest laat ik gaan. Boterham naast haar bed vind ik wel een grappig plan. Ben benieuwd.
Dank!

Moni
Mijn jongste kreeg altijd een voorafje (half uur voor eten)

anders had hij te veel honger bij het avondeten, en dan wilde het niet meer.

Voorafje was rauwkost, droge cracker of zoiets.

Pagina's