Kinderen afmelden op school
Ik open hier even een apart topic, omdat ik merk dat er veel discussie ontstond over het feit dat ik mijn kinderen heb afgemeld na de voetbalwedstrijd van Oranje.
Wij vinden samen herinneringen maken als gezin heel belangrijk. Daarom kiezen wij er soms bewust voor om onszelf of de kinderen thuis te houden als wij vinden dat het gezin op dat moment voorgaat. Dat kan voetbal zijn, maar ook een ander bijzonder moment. Wij geloven in een autonome opvoeding, waarbij kinderen ook mogen aangeven wanneer ze hun grens hebben bereikt en rust nodig hebben.
Ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Waarvoor melden jullie je kinderen wel eens ziek? En hoeveel inspraak geven jullie je kinderen?
Poezenmeisje schreef op 02-07-2026 om 19:49:
Zoon kreeg direct vrij van de hoofdmeester voor de huwelijken van zijn ooms.
Uhm ja, beetje vreemde vergelijking omdat dit een van de uitzonderingen is voor bijzonder verlof van school. Uiteraard is dit niet vergelijkbaar met je kinderen ziek melden van school omdat ze in de nacht voetbal hebben gekeken.
Als ik zo'n zelfde actie als TO zou uithalen, dan worden er 29 kinderen naar huis gestuurd en hebben dus 29 andere werkgevers een probleem aangezien papa of mama niet kan werken omdat de juf ziek is.
Ik vind je manier van handelen erg egocentrisch. Toch begrijp ik ook wel wat je bedoelt. Kinderen van school een keertje thuis houden omdat ze echt moe zijn 'alla' maar kinderen thuis houden omdat ze te moe zijn omdat ze voetbal hebben gekeken en jezelf ook ziek melden bij je baan, echt hoe krijg je het bedacht. Als ik erachter zou komen en je was mijn collega. Had je de wind echt keihard van voren gekregen.
Fijn dat je het besef hebt gekregen wat betreft je kinderen en school. Ga je jezelf dan ook niet meer ziek melden als je niet ziek bent?
Waarom heet het tegenwoordig 'herinneringen maken'? Je bedoelt toch gewoon 'leuke dingen doen'? Het gaat toch om het moment zelf en niet om de gedachte achteraf?
Maar los daarvan: is samen een voetbalwedstrijd kijken serieus zo'n belangrijk iets dat je je dat nog jaren herinnert? Je geeft je kinderen zo niet echt arbeidsethos mee, maar dat heb je zo te lezen zelf ook niet.
TwoThirds schreef op 02-07-2026 om 22:26:
Waarom heet het tegenwoordig 'herinneringen maken'? Je bedoelt toch gewoon 'leuke dingen doen'? Het gaat toch om het moment zelf en niet om de gedachte achteraf?
Maar los daarvan: is samen een voetbalwedstrijd kijken serieus zo'n belangrijk iets dat je je dat nog jaren herinnert? Je geeft je kinderen zo niet echt arbeidsethos mee, maar dat heb je zo te lezen zelf ook niet.
Nou ja ik ben geen voetbalfan maar met de finale in 2010 kon ik het me nog wel voorstellen. Maar dit toch niet? 🫣🤣
Sowieso is eerlijkheid een kernwaarde in een autonome opvoeding. Dat je dat niet weet en daar niet naar handelt zegt eigenijk al hoe serieus we de autonome opvoeding van jou moeten nemen. Het is zelfs zo dat je compleet tegen de principes van een autonome opvoeding ingaat als je je kind na een nachtje doorhalen laat thuisblijven en hier over liegt. Maar het klinkt heel leuk hoor, zo'n moeilijk woord.
Ik weet trouwens nog een ander moeilijk woord: permissieve opvoeding. Want dat is volgens mij veel meer wat je doet.
Ik vind de sterke reacties op TO eigenlijk opvallender dan de keuze van TO om voetbal te kijken met haar kinderen. Sommige reacties voelen voor mij meer als "trollen" bedoel ik. Alsof dit echt het einde van de wereld is en een extreem moreel falen. Ik heb al gezegd dat ik er zelf wat milder insta, en vind het andersom ook echt niet erg om een dagje harder te moeten lopen omdat een collega een snipperdag neemt. Elke week is wat anders, maar een paar keer per jaar... Beetje relaxed mag wel. Het is maar werk. Veel vervelender als een collega er 3+ maanden uitligt wegens burnout (niet dat ze daar wat aan kunnen doen, maar geeft wel aan dat iemand veel te lang op standje "doorbijten" heeft gestaan).
Renmuis schreef op 02-07-2026 om 23:14:
Ik vind de sterke reacties op TO eigenlijk opvallender dan de keuze van TO om voetbal te kijken met haar kinderen. Sommige reacties voelen voor mij meer als "trollen" bedoel ik. Alsof dit echt het einde van de wereld is en een extreem moreel falen. Ik heb al gezegd dat ik er zelf wat milder insta, en vind het andersom ook echt niet erg om een dagje harder te moeten lopen omdat een collega een snipperdag neemt. Elke week is wat anders, maar een paar keer per jaar... Beetje relaxed mag wel. Het is maar werk. Veel vervelender als een collega er 3+ maanden uitligt wegens burnout (niet dat ze daar wat aan kunnen doen, maar geeft wel aan dat iemand veel te lang op standje "doorbijten" heeft gestaan).
Vandaag mag ik opdraaien voor het voetbalgekijk van X, morgen voor de basket van Y, volgende week voor het WK schaatsen van Z en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
En voor je het weet zit ik in een burn-out omdat al die collega's toch echt "even een dagje ziekte" nodig hadden terwijl ze eigenlijk gewoon (eventueel onbetaalde) vakantie konden nemen.
Als 20 personen 3 dagen nodeloze ziekte-zonder-ziek-zijn per jaar nemen ben ik 60 dagen per jaar aan 't vervangen, inspringen en bijpassen. Diezelfde collega's geven dan overigens standaard niet thuis als ik wel écht ziek ben want "druk druk druk met hun eigen werk en herinneringen maken met hun kinderen".
Voor iemand die écht ziek is wil ik gerust inspringen. Desnoods 6 maanden lang. Voor iemand die systematisch regelmatig zich ziek meldt zonder ziek te zijn ... stuur wat mij betreft gerust bij de X-de keer maar een keer een controle-arts als afschrikmiddel of wake-up-call.
Net zoals opstartster dus een wake-up-call nodig had dat dit toch echt voor een heel deel mensen not done is.
