Kinderen afmelden op school
Ik open hier even een apart topic, omdat ik merk dat er veel discussie ontstond over het feit dat ik mijn kinderen heb afgemeld na de voetbalwedstrijd van Oranje.
Wij vinden samen herinneringen maken als gezin heel belangrijk. Daarom kiezen wij er soms bewust voor om onszelf of de kinderen thuis te houden als wij vinden dat het gezin op dat moment voorgaat. Dat kan voetbal zijn, maar ook een ander bijzonder moment. Wij geloven in een autonome opvoeding, waarbij kinderen ook mogen aangeven wanneer ze hun grens hebben bereikt en rust nodig hebben.
Ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Waarvoor melden jullie je kinderen wel eens ziek? En hoeveel inspraak geven jullie je kinderen?
Bakblik schreef op 05-07-2026 om 13:53:
Er zijn ook mensen die uitzonderlijk lang kunnen doen over taken die een ander in veel minder tijd kan doen.
In een job 30 jaar geleden moest de vroege dienst (start 6 30) een pakket formulieren printen en dan per afdeling in mappen stoppen. Als 1,5 uur later de tussendienst arriveerde had ik dat (behalve met ernstige printerstoring) altijd af. 1 collega was altijd nog bezig als de tussendienst arriveerde, dan moest je gaan helpen want vanaf 8.15 konden de afdelingen die map ophalen.
Ik heb daar bijna 8 jaar gewerkt en in al die jaren heeft de collega nooit snelheid in die taak gekregen, had nog altijd de lijst nodig welke afdeling hoeveel van lijst A, B of C kreeg. Ik ken een groot gedeelte nu nog uit mijn hoofd en ik werk er al 25 jaar niet meer.In mijn baan daarvoor werd zoveel gekletstv dat taken bleven liggen. Daar moest ik uiteindelijk weg, omdat ik met mijn snelheid een bedreiging was voor het aantal formatieplaatsen. Ik was als uitzendkracht ingehuurd om de achterstand weg te werken en dat lukte veel te snel naar de zin van de vaste medewerkers.
Ik heb snelle en trage collega's.
Tegelijk merk ik dat die trage collega's vaak héél secuur zijn. En dat die snelle collega's het dan wel snel afhaspelen, maar dat de boel vol fouten zit waardoor ik continu fouten aan 't rechtzetten ben. Of aan 't mailen ben of ze alsjeblief hun geknoei recht willen zetten*.
Er zijn er dan ook bij die uitpakken "dat ze sneller zijn dan X". Wat ze er dus niet bijzeggen is dat ze hun werk achteraf wel 10 keer kunnen corrigeren en dat ik er stapelgek van word.
*Vaak gaat het zelf maar weer rechtzetten sneller dan weer maar een mail sturen die dan een week ongelezen blijft. Af en toe ben ik dat echter zat en mogen ze weten dat ze voortdurend knoeien en ik nu voor de 10de keer deze week weer iets kan gaan rechtzetten en of ze dat alsjeblief zelf willen doen.
Aangezien ik 3 kwart van de tijd weer maar alles zelf oplos krijgt de leidinggevende alleen mee dat X zoveel sneller werkt dan Y want dat roept X zelf uit. En ontdekt hoogstens heel af en toe zelf de fouten.
Marty1984 schreef op 05-07-2026 om 15:45:
[..]
Ik heb snelle en trage collega's.
Tegelijk merk ik dat die trage collega's vaak héél secuur zijn. En dat die snelle collega's het dan wel snel afhaspelen, maar dat de boel vol fouten zit waardoor ik continu fouten aan 't rechtzetten ben. Of aan 't mailen ben of ze alsjeblief hun geknoei recht willen zetten*.
Er zijn er dan ook bij die uitpakken "dat ze sneller zijn dan X". Wat ze er dus niet bijzeggen is dat ze hun werk achteraf wel 10 keer kunnen corrigeren en dat ik er stapelgek van word.
*Vaak gaat het zelf maar weer rechtzetten sneller dan weer maar een mail sturen die dan een week ongelezen blijft. Af en toe ben ik dat echter zat en mogen ze weten dat ze voortdurend knoeien en ik nu voor de 10de keer deze week weer iets kan gaan rechtzetten en of ze dat alsjeblief zelf willen doen.
Aangezien ik 3 kwart van de tijd weer maar alles zelf oplos krijgt de leidinggevende alleen mee dat X zoveel sneller werkt dan Y want dat roept X zelf uit. En ontdekt hoogstens heel af en toe zelf de fouten.
Dat is ook niet fijn natuurlijk dat jij steeds werk van anderen kan corrigeren. Hier werkt de trage collega inderdaad secuurder maar het gaat bij ons om ander soort werkzaamheden, ruimtes die vaak op een bepaald tijdstip schoon moeten zijn.
Ik zal heel eerlijk zijn want ik heb mijn zoon een keer ziek gemeld van school. Dat was op de Havo. Mijn man en zoon zijn hele grote fans van Feyenoord. Die moesten spelen in Groningen. Dat is natuurlijk een heel eind rijden vanuit Brabant. Hij viel wel door de mand want ze kwamen volop in beeld op tv. Vrienden van hem moesten er om lachen maar vanuit school hebben we er nooit iets over gehoord. Hij is inmiddels 33 maar sommige vrienden hebben het er nog wel eens over.
Mini39 schreef op 05-07-2026 om 11:54:
ik snap dat nooit, dat sommige collega's niks zouden doen! De werkgever heeft dat toch heel snel in de gaten als iemand niet productief bezig is.
Nee hoor. Dat is misschien het geval in productie-omgevingen, of in een winkel of in de bouw of zo. Daar valt het misschien op als je geen bal uitvoert.
Maar er zijn heel veel banen waarin het niet echt opvalt. Een uur met een collega beppen over van alles, vakantiebestemmingen uitzoeken, alle nieuwssites eens goed doornemen..... Zolang de werkgever daar niet met de neus bovenop zit valt dat niet op.
En dat dat rapport dan nog niet klaar is komt omdat je nog wacht op input van een andere afdeling, of je moet nog een bijeenkomst organiseren om draagvlak te creëren maar ja, niet in de zomer he, dan ligt alles stil. En zo zijn er nog wel tien redenen te verzinnen waarom het werk niet opschiet.
Er zijn ook mensen die er heel bedreven in zijn om hun werk terug over de schutting te gooien bij een ander ("kun je hier nog eens een commentaar geven op paragraaf 12?") zodat ze zelf een excuus hebben om weer een tijd niks te doen en de schuld voor de vertraging bij een ander te leggen.
Ik heb ADHD. Ik werk in de zorg en in een paar casussen moeten wij poetsen. Dit zijn dan cliënten die heel snel vervuilen en waar je iedere week een enorme bende moet opruimen. En echt ik kan daar niks van. Ik overzie de chaos niet, weet niet waar ik moet beginnen en zie ook niet als er nog rommel ligt. Dus een aantal collega's doen het veel sneller en dan ook nog veel beter. Ik ga wel want niemand vindt dit een leuke taak, maar men wat voel ik me dan soms een kneus. Daartegenover kan ik weer heel goed functioneren als er een crisis is. Waar anderen nog orde proberen te scheppen heb ik al 6 lijnen uitgezet. Moraal van het verhaal iedereen heeft kwaliteiten en uitdagingen. Die kunnen er maar beter een beetje accepteren van elkaar.
Ginevra schreef op 05-07-2026 om 16:47:
[..]
Nee hoor. Dat is misschien het geval in productie-omgevingen, of in een winkel of in de bouw of zo. Daar valt het misschien op als je geen bal uitvoert.
Maar er zijn heel veel banen waarin het niet echt opvalt. Een uur met een collega beppen over van alles, vakantiebestemmingen uitzoeken, alle nieuwssites eens goed doornemen..... Zolang de werkgever daar niet met de neus bovenop zit valt dat niet op.
En dat dat rapport dan nog niet klaar is komt omdat je nog wacht op input van een andere afdeling, of je moet nog een bijeenkomst organiseren om draagvlak te creëren maar ja, niet in de zomer he, dan ligt alles stil. En zo zijn er nog wel tien redenen te verzinnen waarom het werk niet opschiet.
Er zijn ook mensen die er heel bedreven in zijn om hun werk terug over de schutting te gooien bij een ander ("kun je hier nog eens een commentaar geven op paragraaf 12?") zodat ze zelf een excuus hebben om weer een tijd niks te doen en de schuld voor de vertraging bij een ander te leggen.
Bij ons valt het wel op als er werkzaamheden niet gedaan worden, het ene sneller dan het andere uiteraard. Een aantal collega's kunnen of willen niet bedenken dat ze iets voor een ander kunnen doen als ze hun werk af hebben en een ander nog niet want geen dag is hetzelfde qua drukte.
Mini39 schreef op 05-07-2026 om 11:54:
ik snap dat nooit, dat sommige collega's niks zouden doen! De werkgever heeft dat toch heel snel in de gaten als iemand niet productief bezig is.
In bepaalde jobs met onmiddellijk resultaat of onmiddelijk werk zal het wel opvallen. Aan de kassa van de supermarkt kan je je niet wegsteken.
In bepaalde kantoorjobs valt het toch echt niet of niet onmiddellijk op. Steek jezelf weg in vergaderingen en je hebt het "druk druk druk". Werk officieel elke week 2 dagen thuis en je hoeft ook geen barst te doen want er is toch geen controle. Af en toe bijpraten met collega's is ook gewoon nodig en "gaat dan over de lopende projecten" en "over de problemen in huis".
Na een tijd zal er wel wat geprotesteerd worden, maar tegen de tijd dat dat effectief bij leidinggevenden terecht komt én dat die er ook effectief iets mee doen zijn we tijden verder. En dan nog mompel je waarschijnlijk het eerste half jaar nog iets over "veel vergaderingen", "druk druk druk" of "familieproblemen waardoor ik regelmatig moet thuiswerken".
Mompel je iets over familieproblemen word je het komende jaar toch echt gevrijwaard door de leidinggevende "want hij of zij heeft het thuis heavy". Kan je als collega echt niets mee, ook al weet je dat die smoes onzin is.
Standaard houdt de rest dus wel de boel alsnog draaiend want het werk moet gewoon afraken. En in the end is dat het belangrijkste en is dat wat de leidinggevende ziet.
Ik ben momenteel aan 't aftellen tot een bepaalde collega annex semi-leidinggevende met pensioen gaat. Kookrecepten opzoeken lukt prima. Vakanties plannen ook. Zichzelf wegsteken in vergaderingen waar ze helemaal niet moet zijn ook. Maar ho maar als ze zich moet bezig houden met haar eigen werk ... En tja, zowat elke andere leidinggevende wordt ook stapelgek maar haar eigen leidinggevende is stekeblind, potdoof en nagenoeg nooit in huis. Nog 15 maanden.
Kimdekim schreef op 05-07-2026 om 17:28:
Ik heb ADHD. Ik werk in de zorg en in een paar casussen moeten wij poetsen. Dit zijn dan cliënten die heel snel vervuilen en waar je iedere week een enorme bende moet opruimen. En echt ik kan daar niks van. Ik overzie de chaos niet, weet niet waar ik moet beginnen en zie ook niet als er nog rommel ligt. Dus een aantal collega's doen het veel sneller en dan ook nog veel beter. Ik ga wel want niemand vindt dit een leuke taak, maar men wat voel ik me dan soms een kneus. Daartegenover kan ik weer heel goed functioneren als er een crisis is. Waar anderen nog orde proberen te scheppen heb ik al 6 lijnen uitgezet. Moraal van het verhaal iedereen heeft kwaliteiten en uitdagingen. Die kunnen er maar beter een beetje accepteren van elkaar.
Dat is ook zo maar als je van jezelf weet dat je bijvoorbeeld langzaam bent, is het niet zo handig om tussendoor ook nog overal rond te gaan lopen en dingen te doen die totaal niet bij je takenpakket horen. Daardoor komt die collega vaak niet aan werkzaamheden toe die ook moeten gebeuren en draait een sneller werkende collega daar wel voor op.
Bij ons valt het niet op als iemand een keer een dagje wat minder doet, maar wel als iemand structureel veel minder werk oppakt dan anderen. En dat hoeft absoluut niet helemaal gelijk te zijn, de een werkt sneller dan een ander, kan meer of minder tegelijk hebben, of heeft net een lastige klus te pakken ook al leek dat niet zo bij het verdelen. Maar er zitten bij ons wel grote structurele verschillen in de werklast en dat wordt echt wel gezien.
CharlieB schreef op 05-07-2026 om 18:16:
Bij ons valt het niet op als iemand een keer een dagje wat minder doet, maar wel als iemand structureel veel minder werk oppakt dan anderen. En dat hoeft absoluut niet helemaal gelijk te zijn, de een werkt sneller dan een ander, kan meer of minder tegelijk hebben, of heeft net een lastige klus te pakken ook al leek dat niet zo bij het verdelen. Maar er zitten bij ons wel grote structurele verschillen in de werklast en dat wordt echt wel gezien.
Een dag iets minder doen valt hier ook niet altijd gelijk op. Hier is het begin van de week tot en met woensdag doorgaans vrij druk, eind van de week is het rustiger. Sommige collega's zijn overal inzetbaar, waaronder ikzelf, het zorgt wel voor de nodige afwisseling (vind ik fijn) maar kan ook erg zwaar zijn en zeker na een periode met een te lage bezetting van personeel door ziekte. Om een voorbeeld te geven, ikzelf zal me even A noemen, verder hebben we B, C, D en E. Ikzelf en collega B werken veel samen, mogen niet tegelijkertijd vrij zijn. Maar een paar maanden geleden waren collega's C, D en E wel tegelijkertijd vrij en dan meer dan 1 dag, tja...
Bij ons valt het wel op als mensen minder doen dan anderen. De leidinggevende weet dat ook, heeft het er wel over met diegene maar vervolgens blijft het zoals het was. En zo kan iemand jaren doorgaan met weinig werk doen en wel hetzelfde loon hebben als de collega’s. Daar vind ik wat van. Het zorgt er m.i. voor dat bij iedereen de productie naar beneden gaat, intrinsieke motivatie houdt ook een keer op.
Ik was vroeger telefoniste/receptioniste. Dat was nog voor de tijd van de mobieltjes. Dan moesten ze via mij doorverbonden worden naar personeelszaken. Vooral vrouwen als ze eenmaal moeder waren geworden die meldden zich ziek als hun kind ziek was. Daarvoor vonden ze het zonde om een vrije dag op te nemen. Dat hebben ze ook toe gegeven aan mij maar ik heb hen nooit verraden.
Marty1984 schreef op 05-07-2026 om 18:00:
[..]
In bepaalde jobs met onmiddellijk resultaat of onmiddelijk werk zal het wel opvallen. Aan de kassa van de supermarkt kan je je niet wegsteken.
Na een tijd zal er wel wat geprotesteerd worden, maar tegen de tijd dat dat effectief bij leidinggevenden terecht komt én dat die er ook effectief iets mee doen zijn we tijden verder.
Ik ben momenteel aan 't aftellen tot een bepaalde collega annex semi-leidinggevende met pensioen gaat. Kookrecepten opzoeken lukt prima. Vakanties plannen ook. Zichzelf wegsteken in vergaderingen waar ze helemaal niet moet zijn ook. Maar ho maar als ze zich moet bezig houden met haar eigen werk ... En tja, zowat elke andere leidinggevende wordt ook stapelgek maar haar eigen leidinggevende is stekeblind, potdoof en nagenoeg nooit in huis. Nog 15 maanden.
Het is toch triest als je zo moet werken.
Netherfield schreef op 05-07-2026 om 18:47:
Bij ons valt het wel op als mensen minder doen dan anderen. De leidinggevende weet dat ook, heeft het er wel over met diegene maar vervolgens blijft het zoals het was. En zo kan iemand jaren doorgaan met weinig werk doen en wel hetzelfde loon hebben als de collega’s. Daar vind ik wat van. Het zorgt er m.i. voor dat bij iedereen de productie naar beneden gaat, intrinsieke motivatie houdt ook een keer op.
Dat is ook zo, het houdt op den duur eens op. Hier spelen de vele ziekmeldingen en naderhand steeds langdurig opbouwen van steeds dezelfde collega ook een rol, vooral omdat de collegialiteit bij haar ver te zoeken is wanneer ze wél aan het werk is.
Collega B heeft mede om die reden aangegeven vervroegd te willen stoppen, begrijpelijk maar voor mezelf erg jammer want de samenwerking tussen ons is echt goed. Ikzelf acht de kans zeker aanwezig dat ik op den duur een andere baan ga zoeken.
watertoren schreef op 05-07-2026 om 18:55:
Ik was vroeger telefoniste/receptioniste. Dat was nog voor de tijd van de mobieltjes. Dan moesten ze via mij doorverbonden worden naar personeelszaken. Vooral vrouwen als ze eenmaal moeder waren geworden die meldden zich ziek als hun kind ziek was. Daarvoor vonden ze het zonde om een vrije dag op te nemen. Dat hebben ze ook toe gegeven aan mij maar ik heb hen nooit verraden.
Gelukkig is er zorgverlof voor dit soort zaken tegenwoordig. Zorgen voor een ziek iemand zie ik toch anders dan een voetbalwedstrijd midden in de nacht willen kijken op kosten van een ander. Kotst etc opruimen doe je ook niet voor je plezier.
