Meer ouders die dit spannend vinden?
Hi allemaal,
Ik ben moeder van een dochter en woon in Rotterdam. ik merk dat ik een beetje in zo’n nieuwe fase kom met mijn kind en ben benieuwd hoe andere ouders dit aanpakken.
Ik wil haar eigenlijk steeds meer kleine stukjes vrijheid geven. Bijvoorbeeld alleen even naar de speeltuin hier achter het huis, straks misschien zelf naar een vriendinnetje lopen, een boodschapje om de hoek, of later zelf naar school fietsen. Ik vind ook echt dat dat erbij hoort en ik gun haar dat heel erg.
Alleen merk ik dat ik het zelf best spannend vind zodra ik haar niet meer direct kan zien. Niet omdat ik haar de hele tijd wil controleren, maar meer omdat ik dan toch denk: gaat alles goed, is ze veilig aangekomen, waar is ze nu ongeveer?
Ik wil haar ook nog geen mobiel geven, dus ik ben daar zelf een beetje zoekende in. Ik heb nog gedacht aan zoiets als een AirTag, maar dat voelt voor mij ook niet helemaal ideaal. Best groot, eigenlijk meer bedoeld voor spullen, en update de locatie ook heel onregelmatig in mijn ervaring..
Hoe doen jullie dit? Vanaf wanneer lieten jullie dit soort dingen toe en wat hebben jullie geprobeerd of doen jullie wat werkt?
Ik ben vooral benieuwd hoe anderen dit in de praktijk aanpakken.
Gewooneenmoeder.
Tja, iedere ouder gaat hier doorheen en het is een kwestie van stap voor stap meer vrijheid geven en dat zelf leren verdragen.
Zelf naar school pas na vaak samen fietsen, dan erachter gaan fietsen, dan nog verder erachter.
Je kunt haar ook met een vriendinnetje naar de speeltuin laten gaan, en dan na 10 minuten even gaan kijken.
De eerste keer alleen naar de winkel doe je ook pas als ze met jou kan laten zien hoe ze zich door het verkeer begeeft.
Ze vinden dingen zelf ook spannend, en zullen echt niet gelijk de stad uit fietsen.
Maar vooral: dit blijft de komende tig jaar nog wel want ze gaan steeds verder en elke eerste keer is weer eng..dus leer je eigen angst verdragen.
Ja, ik denk ook wel dat het vooral stap voor stap gaat. Misschien is het juist die eerste fase van loslaten die ik lastig vind.
Ik hoef echt niet alles continu te zien, maar ik merk wel dat ik op die eerste momenten soms denk: wat zou nou een fijne tussenoplossing zijn? Nog geen mobiel, en een smart watch oid voelt ook weer als veel… dus ik ben wel benieuwd of jij/anderen daar iets in hebben geprobeerd of dat jullie het echt alleen met afspraken en opbouw hebben gedaan.
Ambra schreef op 24-04-2026 om 13:16:
Tja, iedere ouder gaat hier doorheen en het is een kwestie van stap voor stap meer vrijheid geven en dat zelf leren verdragen.
Zelf naar school pas na vaak samen fietsen, dan erachter gaan fietsen, dan nog verder erachter.
Je kunt haar ook met een vriendinnetje naar de speeltuin laten gaan, en dan na 10 minuten even gaan kijken.
De eerste keer alleen naar de winkel doe je ook pas als ze met jou kan laten zien hoe ze zich door het verkeer begeeft.
Ze vinden dingen zelf ook spannend, en zullen echt niet gelijk de stad uit fietsen.
Maar vooral: dit blijft de komende tig jaar nog wel want ze gaan steeds verder en elke eerste keer is weer eng..dus leer je eigen angst verdragen.
Ja, ik denk ook wel dat het vooral stap voor stap gaat. Misschien is het juist die eerste fase van loslaten die ik lastig vind.
Ik hoef echt niet alles continu te zien, maar ik merk wel dat ik op die eerste momenten soms denk: wat zou nou een fijne tussenoplossing zijn? Nog geen mobiel, en een smart watch oid voelt ook weer als veel… dus ik ben wel benieuwd of jij/anderen daar iets in hebben geprobeerd of dat jullie het echt alleen met afspraken en opbouw hebben gedaan.
Ik denk dat je gevoelens heel normaal zijn. En verder kleine stapjes. Kijken hoe het gaat, samen evalueren (klinkt heel groot maar was voor mij heel belangrijk)
Ze kunnen op hun achttiende nog niks als je er als een helicopter boven blijft hangen, maar als je te vroeg dingen toelaat of zelfs pusht heeft dat een averechts effect.
Ik maakte de controle onzichtbaar voor kind. Kind ging alleen naar vriendinnen maar ik belde/apte dan even dat ze eraan kwam en en kreeg een berichtje als ze er was. In het begin dan.
Als je wilt weten of het goed is gegaan, is alleen maar een vriendinnetje of naar de winkel denk ik de kleinste stap. De winkel is meestal zo gebeurd (al voelt het als uren; ik sta af en toe nog bij de straat om te kijken of zoon er al aankomt). Bij alleen naar vriendjes en vriendinnetjes was hier in het begin de afspraak dat ouders altijd even appen als er een kind voor de deur stond. Dan wist je dus dat je kind daar welkom was (soms gaan ze gewoon op de bonnenfooi, kijken wie er kan spelen) en dat je kind veilig was aangekomen 😉.
Maar het speeltuintje achter lijkt me ook een mooi begin. Daar kun je af en toe even gaan spieken hoe het gaat, toch?
Alleen even een praktische tip voor als ze eenmaal zelfstandig op pad gaan.
Wij hebben zo'n hele simpele (ouderwetse) casio horloge aangeschaft voor de kinderen. Daar kan je een alampje op instellen en zodra die gaat komen ze naar huis.
Ben bang dat het blijft. Hier heb ik ze stap voor stap meer vrijheid gegeven. Maar een mobiel helpt uiteindelijk ook niet. Oudste is nu 11 en gaat 1x per week met het OV naar huis. In d'r uppie drie kwartier onderweg. Kan ze prima en ze heeft een telefoon bij zich voor als er wat is. Maar ik ben toch elke keer weer oplucht als ze veilig en wel weer binnen komt lopen.
Hoe oud is je kind? Tussen zelf naar de speeltuin achter het huis en een telefoon zaten bij mijn kinderen nogal wat jaren.
Elke "eerste keer alleen" blijft spannend.
De eerste keer naar vriendinnetje hier in de straat met 3 jaar......
De eerste keer alleen naar school met 5 jaar....
De eerste keer alleen naar de winkel met 6 jaar......
De eerste keer alleen naar de training met 7 jaar.....
De eerste keer alleen naar de bieb met 8 jaar.....
De eerste keer alleen maar een vriendje aan de andere kant van de rondweg met 9 jaar......
De eerste keer alleen naar de middelbare 8 km fietsen met 12 jaar
De eerste keer alleen met de trein met 15 jaar......
De eerste keer alleen op vakantie met 18 jaar......
De eerste keer alleen met de auto naar het buitenland met 21 jaar.......
Het zijn allemaal dingen die je als moeder spannend blijft vinden. Als het goed is groei je er in mee. Schenk je je kind het vertrouwen dat het goed komt en laat je de angst bij jou. Daar hoort die angst.
Eventueel controleren doe je verborgen.
De eerste keer dat mijn kind alleen op het schoolplein ging spelen moest ik (halverwege de tijd die ze daar van mij mocht zijn) even naar de apotheek en dan fietste ik langs het schoolplein.
