Mijn zoontje van 9 jaar botst heel erg met zijn vader

Pa naar de pschyoloog slepen om eindelijk ook emotioneel volwassen te worden.

Nu een wat genuanceerder antwoord: kind heeft de leeftijd om een beetje opstandigheid te creëren, dat is natuurlijk. Dat vader hier niet ontspannen mee om kan gaan kan nog heel vervelend worden in de verdere puberteit. Ik zou toch echt proberen om met vader te gaan praten over z’n ongeduld. Hij zal moeten inzien dat hij toch echt het probleem is.

Dat klinkt heel vervelend voor je zoontje en voor jou. Goed daf je hulp of ondersteuning zoekt. Ik heb zelf veel gehad aan het boek Luisteren naar kinderen van Thomas Gordon. Dat gaat over de relatie met je kind, over macht, dreigen en straffen. En dat dus allemaal niet doen, maar vooral contact zoeken en de relatie goed houden. Terwijl je wel duidelijk bent naar je kind en je grenzen en kaders aangeeft.

Jij zou het kunnen lezen, en net je man bespreken. 

Hoe dan ook zou ik hulp zoeken.  Eventueel via de huisarts, hij kan jou mogelijk vertellen waar je terecht kunt. 

Het klinkt of je man niet open zal staan voor hulp. Ik hoop dat je toch een ingang vindt, als je zoon ouder wordt kun je alleen maar botsingen verwachten. De oplossing ligt zeer waarschijnlijk een je man (en bij jou), niet bij je zoon. Als je man anders reageert, vooraf, tijdens of achteraf, zal er verandering optreden. Tenminste,  dat ligt voor de hand; ik weet natuurlijk niets van jullie. Goed dat je hulp zoekt.

Ik vind het wat kort door de bocht om op basis van deze vier regels te oordelen dat het allemaal geheel en al aan Pa ligt.

Misschien krijgt zoon wel veel teveel ruimte van moeder, die door alles maar met zachte hand aan te pakken niet duidelijk genoeg is. Daar kan je knap lastige kinderen van krijgen.

We weten het niet als TO niet vertelt hoe het gaat.

Het bij je man laten. Je er niet mee bemoeien en dat op een rustig moment ook even melden. Zolang er geen klappen vallen kan je man zijn vaderrol naar eigen inzicht invullen. Als moeder kan je daar een hoop in verpesten. En ook pre-pubers kunnen heel goed ouders tegen mekaar uitspelen.

FruitMoeder schreef op 31-07-2026 om 06:52:

Dus je volwassen man laat zich op de kast jagen door een jochie van 9!?!? Meid, waarom ben je met die vent? Heb je nog meer kinderen? En schiet je man daar ook zo bij uit de bocht? Hou je hart maar vast als je zoon in de puberteit komt. Ik zou echt een scheiding overwegen. En als ik jou was zou ik mijn zoon hier niet de schuld van geven, door te zeggen dat die grenzen opzoekt. Je man moet zorgen dat hij zijn grens zo kan bewaken dat een 9 jarige niet over hem heen walst.

Eerst eens met elkaar praten is geen optie? 

Wat gebeurt er dan precies waar je je zorgen over maakt. Heb je wat voorbeelden van het uitdagende gedrag, de reactie van je partner en waar het volgens jou aan schort? Wat maakt het wat makkelijker om echt inhoudelijk met je mee te denken en heb je waarschijnlijk meer aan. 

Moxxie schreef op 31-07-2026 om 07:31:

Ik vind het wat kort door de bocht om op basis van deze vier regels te oordelen dat het allemaal geheel en al aan Pa ligt.

Misschien krijgt zoon wel veel teveel ruimte van moeder, die door alles maar met zachte hand aan te pakken niet duidelijk genoeg is. Daar kan je knap lastige kinderen van krijgen.

We weten het niet als TO niet vertelt hoe het gaat.

Dit! 

Verder: 

Bij elke levensfase van onze kinderen bespraken wij wat we wel een niet wilden en hoe we dat vorm zouden geven. We, als ouders samen. Natuurlijk kon ieder een stukje eigenheid hebben, maar het streven was een gelijke aanpak van beide ouders. Puberteit vond man ook het lastigste, ik had ineens het idee dat ik met mijn schoonvader in één huis woonde. Daar hebben we wel even wat gesprekken over gehad. 

Man en zijn broer en zus schelen nogal wat jaartjes en ik kwam daar al over de vloer toen zijn jongste broer nog moest gaan puberen. 

Daar was deze poster van Loesje echt aan de orde van de dag. 

yasmijn27 schreef op 31-07-2026 om 07:36:

Het bij je man laten. Je er niet mee bemoeien en dat op een rustig moment ook even melden. Zolang er geen klappen vallen kan je man zijn vaderrol naar eigen inzicht invullen. Als moeder kan je daar een hoop in verpesten. En ook pre-pubers kunnen heel goed ouders tegen mekaar uitspelen.

Ook als wat vader doet schadelijk blijkt te zijn voor de ontwikkeling? Je gaat toch als moeder niet staan toekijken hoe vader zijn band met zijn kind voor eeuwig verpest? 

Moxxie schreef op 31-07-2026 om 07:31:

Ik vind het wat kort door de bocht om op basis van deze vier regels te oordelen dat het allemaal geheel en al aan Pa ligt.

Misschien krijgt zoon wel veel teveel ruimte van moeder, die door alles maar met zachte hand aan te pakken niet duidelijk genoeg is. Daar kan je knap lastige kinderen van krijgen.

We weten het niet als TO niet vertelt hoe het gaat.

Dat gebeurt idd bij mijn broer.  Zijn zoon is echt ontzettend vervelend bij mijn broer mede omdat zijn moeder mijn broer regelmatig afvalt bij hem ( samen met een diagnose bij zowel broer als neefje).  Mijn broer heeft overigens wel hulp gezocht want het was ècht niet meer leuk in huis.  Waar hij dacht dat hij anders het zijn zoon om moest gaan bleek al snel dat de hele dynamiek in huis om moest en dat het dus ook aan moeder lag. 

En hoe mijn neefje deed daar zou ik ook echt frustreert van raken zeg ik eerlijk.  En ik vind mezelf best geduldig. De oplossing ligt altijd bij de volwassenen,  en kind van 9 kan alleen veranderen als de dynamiek verandert, maar het is wel echt zwaar voor iedereen als er een enorme strijd ontstaat.  

dus mijn tip zou zijn,  zoek hulp en neem de hele gezinsdynamiek mee.

Ninoea schreef op 31-07-2026 om 07:49:

Wat gebeurt er dan precies waar je je zorgen over maakt. Heb je wat voorbeelden van het uitdagende gedrag, de reactie van je partner en waar het volgens jou aan schort? Wat maakt het wat makkelijker om echt inhoudelijk met je mee te denken en heb je waarschijnlijk meer aan.

Ja dit. Er staat weinig concrete info in de OP. 

Oh, en je zoontje is inmiddels groot genoeg om zoon genoemd te worden. 

Kampeerder schreef op 31-07-2026 om 07:56:

[..]

Ook als wat vader doet schadelijk blijkt te zijn voor de ontwikkeling? Je gaat toch als moeder niet staan toekijken hoe vader zijn band met zijn kind voor eeuwig verpest?

Nou,dat lees ik nergens. Zoon zoekt de grenzen op bij vader en aan de vader om die aan te geven. Als vader die grenzen aangeeft en moeder staat daarnaast zijn autoriteit weg te halen, dan zet ze vader in zijn hemd.

yasmijn27 schreef op 31-07-2026 om 07:36:

Het bij je man laten. Je er niet mee bemoeien en dat op een rustig moment ook even melden. Zolang er geen klappen vallen kan je man zijn vaderrol naar eigen inzicht invullen. Als moeder kan je daar een hoop in verpesten. En ook pre-pubers kunnen heel goed ouders tegen mekaar uitspelen.

Schreeuwen en dreigen lijkt mij ook niet erg succesvol voor de opvoeding. Die man moet zich niet zo laten kisten door zo'n jochie.

yasmijn27 schreef op 31-07-2026 om 08:41:

[..]

Nou,dat lees ik nergens. Zoon zoekt de grenzen op bij vader en aan de vader om die aan te geven. Als vader die grenzen aangeeft en moeder staat daarnaast zijn autoriteit weg te halen, dan zet ze vader in zijn hemd.

Dat lees ik nou ook echt nergens. 

Ik ben van mening dat ouders moeten gaan zorgen dat ze min of meer op een lijn komen. Wel grenzen aangeven maar uit het conflict blijven. Dat spreken ze af waar zoon niet bij is en voeren ze beiden uit als zoon een grens opzoekt. 

En misschien moeten sommigen grenzen wel best verlegd worden. Kan allemaal. 

Maar als vader van elke grens die gezocht wordt een strijd zonder einde maakt kan dat wel degelijk schadelijk zijn voor het kind in kwestie.