Ontmoeting met mijn dochter.
Beste,
Ik heb een vraag, ik heb een dochter in de leeftijd van 12 jaar, helaas heeft de moeder mij altijd op afstand gehouden (al in de zwangerschap)
Ik heb dan ook geen erkenning aangevochten omdat ik geen aantoonbaar
“ famillie life” had.
Ik heb meermaals getracht om info, dan wel in contact te komen met mijn dochter via haar moeder,dit wordt tegen gehouden.
(hier is geen goede reden voor).
Ik krijg het bericht terug, we vertellen het als we vinden dat zij de leeftijd heeft.
ik vind dit nogal lastig aangezien dit kan zijn wanneer ze getrouwd is of ect ect..
Liefst wil ik zelf de mogelijkheid krijgen om een band met haar op te bouwen.
Ik zie het dan ook niet zitten om te wachten totdat ze zelf komt, maar heb het idee om haar zelf op te zoeken en te benaderen.
nou ben ik wel is benieuwd naar jullie mening?
Hebben jullie evt ervaring en/of tips voor zo een eerste ontmoeting?
groeten…
tsjor schreef op 15-01-2026 om 16:36:
[..]
Dit zou al een fraai begin zijn van een vernieuwing: in het artikel dat je aanhaalt gaat het over 'de verwekker van een kind dat alleen een moeder heeft'. Zo'n kind bestaat niet. Tot op dit moment bestaat er nog niet de mogelijkheid van zelfbevruchting.
Bovendien gaat het dan alleen maar over de verplichting tot voorzien in de kosten van onderhoud, niets over het recht op kunnen uitvoeren van de zorg voor het kind.
Moeten we niet deze constructies gaan herzien op basis van gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, ook als het gaat om de zorg voor kinderen? Dus gelijke rechten en plichten?
Zou je al bij de aangifte van de geboorte van een kind verplicht moeten zijn om op te geven wie de vader is; en als daar door de vader twijfel over is, dat de moeder dan de dna-test moet betalen? Dan zijn er altijd de nare kwesties, maar ik kan me voorstellen dat je dat moet kunnen aangeven, maar dat er dan ook politie-onderzoek kan volgen, zodat verkrachting of incest echt niet meer zomaar onbestraft door kan gaan.
Zou je bij de aangifte dan niet al meteen een verklaring moeten laten ondertekenen door beide biologische ouders, dat zij bereid zijn de zorg voor onderhoud en opvoeding van het kind naar vermogen te dragen, zowel financieel als in zorgtaken. En dan aansluitend toevoegen hoe zij het verdelen van zorgtaken vastgelegd hebben (getrouwd, geregistreerd partnerschap, of al meteen een ouderschapsplan als beiden niets meer met elkaar te maken willen hebben).
De aangifte van een geboorte wordt dan wel een wat langere procedure, en soms ook ingewikkeld, maar nu is het wachten tot de ellende begint en dan sta je al mijlenver verwijderd van een zinnige regeling.
Juridisch gezien kan een kind alleen een moeder hebben. Als de vader het kind niet erkent is er juridisch alleen een moeder. Als je de wet leest heeft je eigen uitleg daaraan geven geen zin.
Garfield77 schreef op 15-01-2026 om 17:01:
[..]
kan een jaar duren, ja als je als vader geluk hebt. Ik heb voorbeelden gezien dat er na 10 jaar nog geen omgangsregeling was en moeders het maar bleven saboteren, waar ook geen sanctie tegenover stond als zij zich niet aan de afspraken hielden. Het klinkt heel makkelijk dat erkennen maar ook dat kan erg tegengewerkt worden en al jaren duren en dan daarna nog de omgangsregeling... Heel fijn dat te horen dat jij andere ervaringen hebt, en ook goed om te benoemen: want die zijn er immers ook! Maar ik kan me best voorstellen dat een jarenlang conflict ook niet iedereen ziet zitten en dan een andere weg kiest door niet te erkennen.
Nee hoor verhalen van vrouwen worden op dit forum niet voor zoete koek geslikt' als je langer meeleest zie je dat bij elk probleem het eigen aandeel onder de loep genomen wordt want dat is het enige wat je kunt veranderen in elke situatie...
tsjor schreef op 15-01-2026 om 16:36:
[..]
Dit zou al een fraai begin zijn van een vernieuwing: in het artikel dat je aanhaalt gaat het over 'de verwekker van een kind dat alleen een moeder heeft'. Zo'n kind bestaat niet. Tot op dit moment bestaat er nog niet de mogelijkheid van zelfbevruchting.
Bovendien gaat het dan alleen maar over de verplichting tot voorzien in de kosten van onderhoud, niets over het recht op kunnen uitvoeren van de zorg voor het kind.
Moeten we niet deze constructies gaan herzien op basis van gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, ook als het gaat om de zorg voor kinderen? Dus gelijke rechten en plichten?
Zou je al bij de aangifte van de geboorte van een kind verplicht moeten zijn om op te geven wie de vader is; en als daar door de vader twijfel over is, dat de moeder dan de dna-test moet betalen? Dan zijn er altijd de nare kwesties, maar ik kan me voorstellen dat je dat moet kunnen aangeven, maar dat er dan ook politie-onderzoek kan volgen, zodat verkrachting of incest echt niet meer zomaar onbestraft door kan gaan.
Zou je bij de aangifte dan niet al meteen een verklaring moeten laten ondertekenen door beide biologische ouders, dat zij bereid zijn de zorg voor onderhoud en opvoeding van het kind naar vermogen te dragen, zowel financieel als in zorgtaken. En dan aansluitend toevoegen hoe zij het verdelen van zorgtaken vastgelegd hebben (getrouwd, geregistreerd partnerschap, of al meteen een ouderschapsplan als beiden niets meer met elkaar te maken willen hebben).
De aangifte van een geboorte wordt dan wel een wat langere procedure, en soms ook ingewikkeld, maar nu is het wachten tot de ellende begint en dan sta je al mijlenver verwijderd van een zinnige regeling.
Geweldig plan. Je wordt verkracht, op zich al geen pretje lijkt me zo, en daarop volgt een zwangerschap. Je weet dan dat als je besluit het kind geboren te laten worden, je de keuze hebt: of je moet bij de geboorteaangifte de naam van de vader opgeven waarmee hij dan meteen allerhande rechten krijgt. Of je moet, als je de naam opgeeft, aangeven dat je bent verkracht, en vervolgens word je door het juridische systeem gesleept. En uiteindelijk volgt waarschijnlijk een sepot, want bewijs die verkrachting nog maar eens, 9 maanden na dato. Waarschijnlijk waren bewijsproblemen nou juist mede een reden waarom je niet meteen al aangifte had gedaan.
Dit geweldige idee zal, naast een toename van een beroep op de GGZ en de jeugdzorg waarschijnlijk tot twee dingen leiden: een stijgend aantal abortussen (liever dat, dan opgescheept zitten met een vader waar je niks mee te maken wil hebben) en een stijging in het aantal meldingen van verkrachtingen door een volstrekt onbekende ("ik nam een slok van mijn drankje en toen werd alles zwart, en toen ik wakker werd, was ik alleen in het park").
Jij blijft maar scenario's verzinnen voor jouw ideale wereld, waarin alle mensen alleen maar na rijp beraad kindertjes op de wereld zetten waar ze dan ook na even rijp beraad in onderling overleg de verantwoordelijkheid voor nemen. Maar zie die posting van Ginevra. Men rotzooit maar wat aan. En daar is niks, ik herhaal, niks aan te doen zolang mensen zwanger kunnen worden of kinderen kunnen verwekken zonder voorafgaande goedkeuring. Mensen naar de overlegtafel knuppelen gaat dat niet verhelpen. En gaat er ook niet voor zorgen dat het met die kinderen beter gaat dan als we niet bovenop die ouders gaan zitten.
Bedenk overigens dat in heel veel zaken waarin kindertjes niet weloverwogen op de wereld worden gezet, en misschien niet zijn erkend, en/of geen actieve vader in hun leven hebben, het gewoon prima gaat met zo'n kind. En omgekeerd, veel weloverwogen verwekte kindertjes komen alsnog klem te zitten tussen de ouders, en dan zijn al die prachtige plannen bitter weinig waard.
Dat wetsartikel over de verwekker van het kind dat alleen een moeder heeft, dat gaat over het kind dat alleen een juridische moeder heeft (de bepaling staat in het wetboek, nietwaar), want ook vroeger (die bepaling is al oud) wist men wel dat er voor een kind 2 mensen nodig waren.
Volgens mij dateert de bepaling nog uit de tijd dat het voor een gehuwde man niet mogelijk was een kind te erkennen dat hij bij een ander dan zijn echtgenote had verwekt. Omdat in die tijd (19e eeuw, schat ik zo) het nog gebruikelijk was om een onderscheid te maken in rechtspositie tussen "echte" (in een huwelijk geboren) en "onechte" (buiten echt, dus buiten huwelijk geboren) kinderen.
Dus als jij als niet gehuwde vrouw een kind kreeg - vrijwillig of niet - van een man die met een ander was getrouwd, dan was het toch wel prettig als je van die man in elk geval nog een financiële bijdrage kon krijgen om je bastaardje van eten en kleren te voorzien. En ook als je was bezwangerd door een niet-getrouwde man kon het nodig zijn om een financiële bijdrage te claimen natuurlijk. Nu is die bepaling ook van voor de DNA-test, dus bewijs was niet eenvoudig, maar toch.
Dat die bepaling amper nog gebruikt wordt is omdat de vrouw die van meet af aan wel een kind wil maar geen man, die man gewoonlijk ook niet (itt tot wat jij lijkt te denken) financieel aanspreekt. Jij komt steeds maar met het spookbeeld van vrouwen die vanaf dat ze zwanger zijn alleen de zorg voor hun kind willen, de man buiten het leven van het kind willen houden, maar ondertussen wel die verwekker als flappentap willen gebruiken. Ik heb veel familiezaken gezien, bij de rechtbank en daarbuiten - ik zie zulke vrouwen niet. Vrouwen die wel het kind willen en niet de man gaan iha niet heel actief achter de centen aan als die man zich verder niet in hun leven mengt. In dat soort situaties is een alimentatieverzoek gewoonlijk een reactie op een verzoek van de kant van de man - om vervangende toestemming tot erkenning, om omgang, om gezag (of alledrie) (zie ook hier de draad van Catwoman).
Overigens, ik bedenk me net dat je natuurlijk bij jouw plan ook gewoon geboorteaangifte kan doen en kan roepen dat je geen idee hebt wie de vader is omdat je zwanger bent geworden na een wilde nacht vol drugs en groepsseks. En dan zal een jaar of 10 na invoering van dergelijke regels een onderzoek uitwijzen dat Nederlandse vrouwen recent een veel wilder seksleven zijn gaan leiden 
tsjor schreef op 14-01-2026 om 10:30:
Oh, vergeten, en de altijd onschuldige moeder die nergens iets aan kan doen, dat laat ik ook aan anderen over. Ik heb een ander beeld van vrouwen. Voor mij zijn het mensen die verantwoordelijkheid kunnen nemen, ook als iets niet goed gaat, of als je in een korte tijd twee mannen hem erin laat hengelen (ik pas mijn taalgebruik aan).
Je projecteert eigen ( negatieve ) ervaring op alle vrouwen die man de toegang tot het kind ( met of zonder goede reden) ontzeggen.
Je oplossingen lijken op het belichten vanuit andere hoeken, maar klinken vaak eerder verbitterd naar de vrouw/moederschap. Daarnaast vind ik de oplossingen vaak praktisch onhaalbaar en bijzonder wreed naar de ene ouder( meestal de moeder): haal maar weg dat kind, geef het dan maar aan de vader, ga maar in een caravan wonen. Geen enkel redelijk denkend mens zou daarmee komen. Ik vind het een weinig empathisch; daargelaten hoeveel andere zinnige dingen je in andere topics ook bijdraagt ( want zo is het ook). Alleen bij relatie/scheiding begrijp ik er oprecht niets van.
Als TO contact wil, zal hij de juiste wegen moeten bewandelen.
Hij stelt de zaak voor als een kerstfilm: hóe geweldig is het als ik op juist dát moment me in haar leven binnendring.
Nouja tel uit je winst als dat je gedachte is.
Me voorbehoedsmiddelen zorg je beiden, samen voor je deel, al zijn dat 2 condooms. Kan me goed voorstellen dat iemand niet aan de pil wil, dus dan neem je andere maatregelen.
Eerst ter geruststelling van Max, ik heb geen negatieve ervaringen met vrouwen (in het algemeen), behalve dan één verhaal. Dat is ook meteen een deel van het antwoord voor Temet: de man had een relatie met een vrouw, seks voor het huwelijk, in een tijd waarin dat echt not-done was (die tijd bestond, nog niet eens zo heel lang geleden, de man is jonger dan ik ben en zou oud ben ik nou ook weer niet). Zij trouwen, het kindje wordt geboren (krijgt een vader en een moeder), maar de relatie gaat stuk. Ze scheiden en hij gaat alimentatie betalen en heeft moeizaam contact met het kind. Hij krijgt een nieuwe vriendin, zij willen kinderen, maar dan blijkt dat hij onvruchtbaar is. Niet tijdelijk, maar permanent en definitief, het is onmogelijk dat het kind van hem kan zijn. Hij schakelt een advocaat in, want hij wil een dna-test laten doen. Die advocaat geeft hem een verkeerd advies: regel eerst de omgang. Die strijd duurt langer dan een jaar. Als je vaderschap wil ontkennen moet je dat binnen een jaar aan de rechter vragen. Te laat dus voor een dna-test. Hij weigert alimentatie te blijven betalen, bouw schulden op en leeft nu onder de radar: geen officieel werk, geen officieel huis, niets op zijn naam. Moeder is gaan samenwonen met een vriendin (bleek lesbisch) die dus ook voor het kind zorgt.
Verder verwijs ik toch maar weer naar de documentaire 'verstoten vaders'. Er zijn wel meer bronnen overigens.
tsjor schreef op 16-01-2026 om 08:25:
Hij weigert alimentatie te blijven betalen, bouw schulden op en leeft nu onder de radar: geen officieel werk, geen officieel huis, niets op zijn naam.
En het verband tussen alimentatie (niet) betalen en in de schulden komen is...?
Ik vermoedde wel dat alle kinderen waarvan moeder de vader niet lust dan voort zouden zijn gekomen uit verkrachtingen. Dat past een beetje in het plaatje van de vrouw als willoos slachtoffer, waar ik zo graag vanaf zou willen. Overigens is die behoefte, om daar vanaf te willen, juist ingegeven doordat ik opgegroeid ben met een heel sterke vrouw, mijn moeder. Ik geloof of zou willen dat alle vrouwen zo sterk zijn, misschien is dat wel te idealistisch. Speciaal voor Max88, die graag de ongevraagde psycholoog wil spelen.
Ik gaf aan dat de opvatting dat een kind juridisch gezien alleen een moeder kan hebben toe is aan herziening. Dat kan nu vrij simpel met DNA.
Het zou juridisch gezien dan ook aansluiten bij het IVRK artikel 7: 'The child shall be registered immediately after birth and shall have the right from birth to a name, the right to acquire a nationality and, as far as possible, the right to know and be cared for by his or her parents'. De staten moeten dat zelf regelen. Het gaat dus om een regeling die 'onmiddellijk na de geboorte' moet plaatsvinden. Dat is bij de aangifte van de geboorte.
De ontsnappingsclausule zit natuurlijk in 'as far as apossible'. Maar als het niet mogelijk is om een vader te noemen is er ook niemand van wie je alimentatie zou kunnen claimen.
Het tweede punt van herziening is dan toch de koppeling met financieel onderhoud. De tijd dat het grootste probleem was dat een getrouwde man elders kinderen verwekte (dat was het probleem dat opgelost moet worden) ligt toch al ver achter ons, ook al zal het nu ook nog bestaan. De tijd dat vrouwen geen geld hadden om voor kinderen te zorgen en daarvoor afhankelijk waren van mannen ligt gelukkig ook achter ons. Op dit moment geeft de staat bovendien aan een ouder met een laag inkomen per maand 720 euro om voor het kind te zorgen. Dat is nogal wat. (Het huidige probleem is dat het vervalt als het kind 18 wordt). Dus de behoefte aan geld is niet het meest dringende.
Ik denk niet dat je TO helpt met je rant, tsjor.
tsjor schreef op 16-01-2026 om 08:34:
Ik vermoedde wel dat alle kinderen waarvan moeder de vader niet lust dan voort zouden zijn gekomen uit verkrachtingen. Dat past een beetje in het plaatje van de vrouw als willoos slachtoffer, waar ik zo graag vanaf zou willen. Overigens is die behoefte, om daar vanaf te willen, juist ingegeven doordat ik opgegroeid ben met een heel sterke vrouw, mijn moeder. Ik geloof of zou willen dat alle vrouwen zo sterk zijn, misschien is dat wel te idealistisch. Speciaal voor Max88, die graag de ongevraagde psycholoog wil spelen.
Ik vind dit echt om te kotsen... dus alle verkrachte vrouwen zijn geen sterke vrouwen? 1 op de 4 vrouwen krijgt te maken met seksueel geweld en ja daar onstaan ook zwangerschappen door. Wat een nare post dit.
Anoniemvoornu schreef op 16-01-2026 om 09:03:
[..]
Ik vind dit echt om te kotsen... dus alle verkrachte vrouwen zijn geen sterke vrouwen? 1 op de 4 vrouwen krijgt te maken met seksueel geweld en ja daar onstaan ook zwangerschappen door. Wat een nare post dit.
Waren we allemaal maar zo sterk als de moeder van tsjor, dan zou het ons niet overkomen.
Inderdaad, walgelijk.
tsjor schreef op 16-01-2026 om 08:25:
Eerst ter geruststelling van Max, ik heb geen negatieve ervaringen met vrouwen (in het algemeen), behalve dan één verhaal. Dat is ook meteen een deel van het antwoord voor Temet: de man had een relatie met een vrouw, seks voor het huwelijk, in een tijd waarin dat echt not-done was (die tijd bestond, nog niet eens zo heel lang geleden, de man is jonger dan ik ben en zou oud ben ik nou ook weer niet). Zij trouwen, het kindje wordt geboren (krijgt een vader en een moeder), maar de relatie gaat stuk. Ze scheiden en hij gaat alimentatie betalen en heeft moeizaam contact met het kind. Hij krijgt een nieuwe vriendin, zij willen kinderen, maar dan blijkt dat hij onvruchtbaar is. Niet tijdelijk, maar permanent en definitief, het is onmogelijk dat het kind van hem kan zijn. Hij schakelt een advocaat in, want hij wil een dna-test laten doen. Die advocaat geeft hem een verkeerd advies: regel eerst de omgang. Die strijd duurt langer dan een jaar. Als je vaderschap wil ontkennen moet je dat binnen een jaar aan de rechter vragen. Te laat dus voor een dna-test. Hij weigert alimentatie te blijven betalen, bouw schulden op en leeft nu onder de radar: geen officieel werk, geen officieel huis, niets op zijn naam. Moeder is gaan samenwonen met een vriendin (bleek lesbisch) die dus ook voor het kind zorgt.
Verder verwijs ik toch maar weer naar de documentaire 'verstoten vaders'. Er zijn wel meer bronnen overigens.
Maar dit heeft niks met to te maken die heeft geen moment voor kind gezorgd. En heeft wel een dna test gedaan. Ouderverstoting bestaat zeer zeker maar dit is niet aan de orde want to vond de eerste jaren zelf helemaal niet van belang... hij zag er zelf het nut niet van in om zo vroeg een band op te bouwen met zijn eigen kind.
Dan kom je bij de regels voor alimentatieberekeningen, want dat er iets moet worden verdeeld bij scheiding is onweerlegbaar.
Als je uitgaat van een gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen (waarom niet) dan zou het uitgangspunt moeten zijn dat de zorg voor het kind gelijkwaardig verdeeld wordt. Dat is zowel de zorg in tijd als in geld. Dat uitgangspunt verhoudt zich niet tot de tremanormen, waarin gesproken wordt over een onderhoudsgerechtigde en een onderhoudsplichtige. Cruciaal daarbij is het adres waar het kind ingeschreven staat, dat is ook het adres waar de ouder KB en KGB krijgt, dus die 720 euro.
Een kind kan niet op twee adressen ingeschreven staan. Maar dat wil niet zeggen dat die ouder dan rechts heeft op 60% om van te leven, terwijl de andere ouder maar 40% heeft, de gedachte dat een kind bij de andere ouder geen slaapkamer etc. nodig heeft klopt niet. Zelfs als de verdeling in tijd niet gelijk is dan nog wil je niet dat een kind bij de andere ouder in de caravan moet slapen. Die kosten zijn gelijk.
Dan het bepalen van de behoefte van het kind. Daarvoor worden cijfers gebruikt die gebaseerd zijn op onderzoek van het Nibud. Bij dat onderzoek concludeert Nibud echter zelf al dat kosten van de kinderopvang niet meegenomen worden, omdat die blijkbaar geen echte invloed hebben op het geld wat beschikbaar is voor de opvoeding, met andere woorden: als er ergens meer kosten zijn schuiven ouders met de potjes geld, zodat er toch goed voor een kind gezorgd kan worden. Volgens het rapport van de tremanormen zelf. Met andere woorden: die behoefteschalen zijn niet zo keihard als het lijkt op basis van de cijfertjes. Ouders passen zich aan aan wat er beschikbaar is, gelukkig wel.
Dan het laatste, het uitgangspunt dat het patroon van leven voordat er een scheiding is gehandhaafd zou moeten blijven voor het kind. Of anders een fictief patroon, als ouders nooit samengewoond hebben, op basis van de opgetelde inkomens. Fictie is niet echt, en na een scheiding twee huizen onderhouden betekent dat er niet evenveel geld beschikbaar is. Bovendien is het niet zo dat dat levenspatroon door één ouder moet worden onderhouden. Dus de gedachte dat die ene ouder dan alsnog 3 keer op vakantie moet kunnen klopt niet. Het kind kan met de ene ouder 1 keer gaan en met de andere ouder ook 1 keer en dan is het ook goed. Of ze gaan niet, als er geen geld is, ook geen ramp weet ik uit ervaring.
Het uitgangspunt moet dus zijn dat er in principe een gelijke verdeling is in de zorgtijd van het kind, dat elke ouder in principe zelf de kosten moet dragen, waarbij de ouder bij wie het kind ingeschreven staat hulp van de overheid krijgt. Elke ouder draagt zelf het percentage van 15% van het eigen inkomen bij aan die zorg. Dat maakt het dan ook mogelijk voor vaders om minder te gaan werken en meer tijd aan het kind te besteden, een eigen keuze die nu feitelijk niet mogelijk is.
Als dit het uitgangspunt wordt dan kun je gaan praten over: wat als iemand niet 50% van de tijd wil of kan investeren. Bijvoorbeeld dat de lasten van kinderopvang dan voor die persoon voor rekening komen. Of dat die persoon de andere ouder dan een bepaald bedrag per dag betaalt, gebaseerd op het minimumloon, in 2025 112,48 per dag, dat is 487,41 euro per maand (eindelijk toch betaalde arbeid in het huishouden). Daar kun je nog in schakelen, want een kind dat naar school gaat heeft geen ouder nodig die de hele dag thuis is (bijvoorbeeld). Of gebaseerd op de uurbedragen van de kinderopvang (met recht op toeslag).
