Tics sinds de start van de basisschool 😔😔

Kan dat door de zenuwen komen?

Mijn beide zonen hebben tics gehad sinds de basisschooltijd.

Bij mijn oudste (nu 18) is het op de middelbare school verdwenen. Ik zag wel een verband tussen ‘buiten de groep vallen/gepest worden’ op de basisschool en de lockdowns die vanaf de brugklas speelden (veel minder sociale interactie). De laatste plm 2 jaar kwamen ze wel weer opzetten.

Mijn jongste (nu 16) heeft ze vanaf groep 6 gehad, ook daarin een verband met stress op (nieuwe) school. Hele voortgezet onderwijs ook tics.

Bij mijn beide zonen is in de loop van de middelbare school ASS vastgesteld.
Ik zeg niet dat jouw kind dat heeft, maar ik kan je wel aanraden om notities bij te houden over hoe het op welke leeftijd/in welke groep of omstandigheden met hem gaat en wat je waarneemt en van school als feedback krijgt. Mocht er op een later tijdstip onderzoek plaatsvinden, dan heb je dat soort notities nodig om een beeld van zijn ontwikkeling te geven.

Nu zijn mijn beide zonen met diploma van school en leerplicht af, hebben ze een tussenjaar waarin ze werken in de supermarkt en heb ik 2 nagenoeg ticvrije jongens… 

Ik zag wel altijd een verband met stress. Of dat nou om een toets ging, of een aanvaring met een klasgenoot, een docent met wie het niet klikte of ziekig zijn, dat maakte niet uit. Zeg maar: minder energie, minder ontspannen, meer tics.

En hoe je je zoon kunt helpen hiermee? Ik zag het als een signaal over hoe het met hen ging, hoe ze in hun vel staken. Ik hielp ze door ontspannende dingen met ze te doen/aan te raden. En ik benoemde de tics nooit als ‘hou nou eens op met …’ Want hij kan er niets aan doen. Er gaat ook veel energie zitten in het onderdrukken van tics, voor zover dat mogelijk is. Dan lukte dat op school redelijk en kwam het er thuis allemaal uit. Ik benoemde wel dat ik zag dat ze moe waren bijvoorbeeld, en ik vroeg vaak hoe het was op school die dag. Maar dan moest ik wel heel gericht vragen ‘heb je nog met iemand gespeeld’ ‘wat hebben jullie vandaag met gym gedaan’ enzovoort, dus heel gericht want anders was het antwoord altijd ‘goed’ of ‘bleh’ of ‘weet ik niet meer’.

Herkenbaar Kaassoufflé, ik lees jouw bericht pas nadat ik mijne had geschreven. Vergeet ik bijna te zeggen dat het na de puberteit enorm is verbeterd. Gelukkig. Misschien geeft dat hoop voor TO. Zelf niet gaan huilen in bijzijn van je kind hoor. Wij zijn hiervoor overigens bij de kinderarts geweest. Toen hielden ze de tics keurig in. Dus wat deed de arts: die liet haar iets uitrekenen terwijl ze op 1 been moest staan en met haar vinger rondjes draaien. Daar kwamen de tics meteen hoor  breincapaciteit was nodig voor andere dingen dan tics inhouden. Heel duidelijk. 

@TootieToover: en ik las jouw bericht pas nadat ik mijn 2e had geplaatst 🤭

Kaassoufflee schreef op 04-10-2026 om 17:03:

En ik las jouw bericht pas nadat ik mijn 2e had geplaatst 🤭

ook wederom herkenbaar 

Mijn dochter (inmiddels 13) heeft ook tics. Begon rond haar 7e. Ik zie dat ze opspelen als ze laag in dr energie zit of spanning ervaart. Dat kan ook positieve spanning zijn. Wij zijn er altijd heel relaxt mee omgegaan. "Die tics, die horen gewoon een beetje bij ons". Ik heb ze zelf namelijk ook 😉. Het is hier nooit een ding geweest op school, en zelfs op de middelbare is ze een populaire dame die nou eenmaal soms gekke bewegingen maakt. 

mijn dochter in groep 3 (geen diagnoses, verwacht er ook geen) ook nu weer een tic. Ik had ze vroeger ook. Voor mij was het manier om mezelf te reguleren. Bij dochter komen en gaan ze. We zeggen er niets van maar hebben wel extra goed oog voor slaap, ontspanning en spiegelverhalen. In spiegelverhalen maakt in ons geval Roodkapje mee wat mijn dochter mee maakt. Ik vertel dan en zij vertelt wat Roodkapje spannend vind en ervaart. Zo kom ik er achter wat haar bezig houdt en we bedenken samen wat Roodkapje kan doen om het beter te maken. Dit werkt voor hier heel goed om de druk van de ketel te halen. 

Onze dochter heeft ook verschillende tics gehad vanaf de basisschool tot ruim in de middelbare. We hebben er nooit veel aandacht aangeschonken, al zijn we met 1 tic wel bij de huisarts geweest, omdat we niet zeker wisten of het een tic was of een aandoening (iets met krabben/jeuk, dachten we). Ze had altijd veel spanning en de tics waren haar manier van reguleren. Nu is ze 15 en zijn de tics verdwenen.

Onze zoon heeft ook op basisschoolleeftijd een aantal tics gehad. Verdween er een, dan kwam er wel weer een ander. Maar niet zorgelijk verder. We hebben er zo min mogelijk aandacht aan besteed, het is vanzelf op een gegeven moment over gegaan.

Wat voor tics heeft hij en hoe erg is het dat je zegt dat je er zelf bijna van moet huilen?

Mijn zoon van 15 heeft ook tics. Ik denk begonnen in de kleuterklas. Ik weet dat er bij hem een verband met spanning is, maar ligt ook aan de tic van het moment. Nu is het al langere tijd wondjes pulken (op zijn gezicht). Zijn spanning is in jaren niet zo laag geweest als nu, maar het is nu wel veel zichtbaarder.

Zoon had het niet naar zijn zin op school (mild uitgedrukt) vanaf de kleuterklas. Het lesprogramma sloot niet aan, maar ook sociaal sloot het niet aan (en werd hij uiteindelijk flink gepest). Daarbij had zoon vanaf jonge leaftijd veel moeite om de (intense) emoties die hij voelde te reguleren en waren de tics een manier om een beetje rust in zijn hoofd te krijgen. Overigens komt spanning bij zoon van zowel teveel prikkels om hem heen (op welke wijze dan ook) als te weinig prikkels (verveling, on voldoende uitdaging).

Hier ook een dochter met tics sinds groep 3. In het begin vroegen we haar steeds ermee te stoppen maar dan hield ze het juist in wat haar meer energie kostte. Uiteindelijk blijkt ze o.a. ASS te hebben en worden de tics verergert bij spanning en veel prikkels.

Wat hier helpt, we proberen het te laten gaan en haar spanning op andere manieren te laten reguleren. Een fidget ring op school, een ketting waar ze aan kan frummelen of even traplopen (op school in overleg met juf) / rennen buiten. Het is haar manier om prikkels te verwerken.

Ik had als kind overigens ook tics en nu als volwassene niet meer.

Wat ontzettend naar voor je, ik snap heel goed dat je moederhart hiervan breekt. De overgang naar groep 3 is voor zo'n kleintje echt een enorme stap met veel meer structuur en prikkels, en die ziekte er vlak voor heeft zijn weerstand natuurlijk ook geen goed gedaan. Bij kinderen zie je tics heel vaak verergeren door een combinatie van stress en vermoeidheid. Het beste wat je nu kunt doen is er thuis absoluut geen nadruk op leggen of er iets van zeggen, hoe moeilijk dat ook is. Zorg voor wat extra rust na schooltijd, beperk schermen even en geef hem simpelweg de tijd om te wennen aan het nieuwe ritme. Mocht hij er zelf last van krijgen of als je je erg zorgen blijft maken, kun je altijd even sparren met de huisarts voor je eigen gemoedsrust. Heel veel sterkte!