Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
De puberteit is sowieso al lastig. Je bonusdochter heeft een hoop te verwerken gehad de laatste jaren. De scheiding van haar ouders, de nieuwe relatie van haar vader, het gezin van die partner, wellicht dezelfde ontwikkelingen aan moeders kant. Het lijkt mij veel.
Nu komen de hormonen daarbij. Wat veel onrust en emoties oplevert.
Ik denk dat het belangrijk is dat haar ouders een paar kaders stellen (moetjes en mag niet) en de rest is aan dochter om uit te vogelen wat ze wel/niet wil.
Moetjes zouden kunnen zijn:
- Beperking van telefoongebruik
- Minimaal 1 dag per week werken
- 1 hobby of sport beoefenen
- Naar school gaan
- Huiswerk maken
Atheneum halen is geen moetje. Havo of VMBO is ook prima, als ze maar met een papiertje van school gaat. Vapen is niet wenselijk, maar past wel bij puberaal gedrag.
In jouw post lees ik heel veel dingen die je prima kunt scharen onder wat zij wel/niet wil. Maar jij zou dat graag anders zien. Ik zou dat allemaal loslaten. Dus, bonusdochter mag zelf weten of ze:
- met de andere kinderen wil spelen, of niet
- mee op vakantie gaat, of niet
- met jullie de gehele tijd aan tafel zit, of na het eten weer wat anders gaat doen
Je wenst haar het allerbeste, maar verkiest jullie belang wel boven dat van haar. Da's best verdrietig toch? Laat dat vakantie idee in deze vorm los joh, het kind wil niet.
Oh en betrek dochter in hoe dan wel. Als ze toont dat ze groot genoeg is om aan te geven wat ze allemaal niet wil, dan is het ook tijd om bij te dragen aan alternatieve oplossingen. Dus, jullie willen op vakantie en dit is al geboekt. Zij wil niet mee. Moeder en grootouders willen haar niet opvangen. Waar blijft ze dan? Daar kan zij zelf ook iets voor bedenken.
Kies voor het welzijn van jouw eigen kinderen en breng hen zoveel als mogelijk niet in die situatie. Sowieso niet samen op vakantie gaan nu. Beter dat de kinderen het nu jammer vinden dat die vakantie niet doorgaat dan een vakantie vol onenigheid. Voor de rest moet jouw vriend eruit komen met zijn ex over hun dochter en haar problemen. Dat is aan hen en niet aan jou. Sterkte.
Een vriendin van mij had zo'n dochter. En dat was dan gewoon nog bij het kerngezin, dus eigen vader en moeder en broer/zus. Er was op zich niks aan de hand met dit meisje (ze was toen een jaar of 14), behalve dat ze verschrikkelijk puberde. Op vakantie sloeg ze de hapjes van de campingtafel, treiterde haar broertje en zusje tot huilens toe, wilde nergens mee naar toe, wilde niks doen, was alleen maar aan het zuigen en etteren. Er was vaak met dit meisje gepraat, er was op school gepraat, er was een psycholoog aan te pas geweest, er was een kindercoach ingehuurd. Niks hielp.
Op een dag in de vakantie was pa het zo ongelofelijk zat dat hij een stoel achter de tent zette, zijn dochter erheen sleurde en zei: "zie dit maar als het afkoel-stoeltje van toen je 2 was. Je blijft hier zitten met je negatieve gedrag tot je normaal kunt doen. Wij laten onze vakantie niet langer door jou verzieken." De stoel was zo geplaatst dat hij vanaf de campingtafel niet te zien was, het meisje kon dus niet vanaf de stoel het gezin beïnvloeden.
In het begin kwam het meisje steeds van de stoel af om haar gedrag voort te zetten. Vader zette haar steeds terug op de stoel zonder iets te zeggen. Ze mocht aan tafel eten, maar als ze weer negatief begon te doen, zette vader haar met bord en al op de stoel. Tot ieders stomme verbazing bleef het meisje op een gegeven moment op de stoel zitten. En toen ze weer aan tafel mocht, hield ze haar mond. En zo werd het steeds een beetje beter.
Dit speelde wel zo'n 14 jaar geleden. Aan een arm naar een stoel sleuren is niet meer hoe het tegenwoordig gaat. Maar als is uitgesloten met behulp van psychologen/coaches dat er iets aan de hand is met een puber, mag zij/hij best wat steviger worden aangesproken op negatief gedrag.
Mijn eigen dochter was geen lastige puber, maar wel een 'geen zin' kind. Soms gaf ik haar gewoon niet de optie om zich te onttrekken aan familiebezoek/uitjes/enz. Meestal vond ze het dan nog leuk ook.
Ik lees helemaal geen negatief gedrag van puber. Alleen dat ze zich losmaakt van het gezin en zich terugtrekt. Dat klinkt me heel normaal in de oren, en ik zie het wel als normaal pubergedrag. Bij mij zitten ze ook meer op hun kamer dan dat ik ze zie, en ergens aan meedoen/mee naartoe?hm, moet dat? Op 1 na gaan ze gelukkig nog wel graag mee uiteten, dagje uit en op vakantie. Maar dat is meer geluk dan dat het raar is als ze dat niet meer willen. Puberteit is 1 en al loskomen.
To lijkt moeite te hebben met loslaten.
Je zegt haar ruimte te geven, maar vervolgens verwacht je nog vanalles van haar. Ze geeft duidelijk aan dat ze niet meer mee wil hobbelen met het gezin. Accepteer dat.
De vakantie is wel een dilemma. Ze is nog te jong om alleen thuis te blijven, en een niet welwillende puber meenemen op vakantie drukt een enorme stempel op de sfeer. Daar worstelen meer puber ouders mee, google er maar eens op.
Onze oudste wilde met 14 ook echt niet meer mee. Toen moest hij nog wel, maar dat was niet heel gezellig. Ik vond dat overigens vooral rot voor hem. Ik snap het wel.
Het jaar erop mocht hij thuisblijven, met oma als back up. Daar heeft hij een potje van gemaakt, maar we hebben het overleefd.
Het jaar erop ging het al beter, en zo verstreek de tijd. Inmiddels is hij volwassen en gaat hij al een paar jaar volledig zn eigen gang. Tegenwoordig schuift hij zelfs weer spontaan aan bij maaltijden, sinterklaasavondjes enzo.. Nu de hormoontjes wat zijn gaan liggen is zo'n gezin stiekem toch wel weer gezellig.
Ik zou zeggen; laat haar en laat haar vader een lijntje met haar houden, vragen hoe hij er voor haar kan zijn,en in gesprek blijven over onverstandige keuzes (zoals vapen, met de pet gooien naar school, veilig vrijen,...)
Stresskipje schreef op 30-03-2026 om 14:00:
Ik lees helemaal geen negatief gedrag van puber. Alleen dat ze zich losmaakt van het gezin en zich terugtrekt. Dat klinkt me heel normaal in de oren, en ik zie het wel als normaal oubergedrag.
To lijkt moeite te hebben met loslaten.
Je zegt haar ruimte te geven, maar vervolgens verwacht je nog vanalles van haar. Ze geeft duidelijk aan dat ze niet meer mee wil hobbelen met het gezin. Accepteer dat.
Ik vond dit goed geschreven, zo zie ik het ook.
loves1982 schreef op 30-03-2026 om 10:57:
[..]
Help me even, met lichaamsdelen gooien? Waar komt die vandaan?
En hoe kut ook .
tsjor schreef op 30-03-2026 om 14:21:
[..]
En hoe kut ook .
dat schreef zij niet maar stond in de reactie van iemand anders
Roos57 schreef op 30-03-2026 om 12:47:
Je gaat toch serieus niet meer met elkaar op vakantie?
Je hebt geen keuze in dit geval. Tenzij er iemand (een volwassene) is die haar wil en kan opvangen. En ik begrijp heel goed dat niemand zo'n vervelend kind wekenlang in huis wil of kan hebben. Zelfs haar moeder wil dat niet. De vakantie is nu eenmaal al geboekt en betaald. En er zijn 5 mensen in dat samengestelde gezin die ook gewoon recht hebben op hun vakantie. Waaronder 3 andere kinderen die niets kunnen doen aan deze situatie. En niet gestraft hoeven worden voor iets waar zij buiten staan.
Ik zou dochter in haar tentje laten en zelf vakantie vieren. Ze mag mee maar jullie gaan verder je eigen gang. Dus aangeven dat je gaat ontbijten/ eten en dat ze kan komen. Maar niet wachten of roepen dat ze moet komen en gewoon beginnen met eten. En ook afruimen daarna. Ze kan brood eten als ze wil. Ze kon komen immers. Ook uitjes zou ik zonder haar doen. Eventueel kan vader achterblijven en ga jij met de andere 3 kinderen. Daarnaast kan een 14 jarige prima een middag alleen in haar tent blijven. Negeer haar en haar gedrag verder. Tenzij het een aanval op jouw kinderen betreft. Die moet je verdedigen. Maar ik zou mijn vakantie absoluut niet laten verpesten en mijn eigen gang gaan (met de andere kinderen). Dit zou wel direct het laatste uitje zijn met dit meisje. Voortaan zou ik haar erbuiten laten. Je kunt iets niet afdwingen. Lekker op pad met je eigen kinderen of je partner.
ik zou denk ik alleen met mijn kinderen gaan en mijn kinderen niet bloot stellen aan een dwarse puber . Die hoogst waarschijnlijk de vakantie gaat verpesten. No way
tsjor schreef op 30-03-2026 om 14:21:
[..]
En hoe kut ook .
Ok, dat zijn niet mijn woorden.
Izza schreef op 30-03-2026 om 14:41:
[..]
Ik zou dochter in haar tentje laten en zelf vakantie vieren. Ze mag mee maar jullie gaan verder je eigen gang. Dus aangeven dat je gaat ontbijten/ eten en dat ze kan komen. Maar niet wachten of roepen dat ze moet komen en gewoon beginnen met eten. En ook afruimen daarna. Ze kan brood eten als ze wil. Ze kon komen immers. Ook uitjes zou ik zonder haar doen. Eventueel kan vader achterblijven en ga jij met de andere 3 kinderen. Daarnaast kan een 14 jarige prima een middag alleen in haar tent blijven. Negeer haar en haar gedrag verder. Tenzij het een aanval op jouw kinderen betreft. Die moet je verdedigen. Maar ik zou mijn vakantie absoluut niet laten verpesten en mijn eigen gang gaan (met de andere kinderen). Dit zou wel direct het laatste uitje zijn met dit meisje. Voortaan zou ik haar erbuiten laten. Je kunt iets niet afdwingen. Lekker op pad met je eigen kinderen of je partner.
Wat een pijnlijke reactie. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe pijnlijk en verdrietig dit moet zijn voor de bonusdochter.
Ik vind het echt een tekortkoming dat je dit ziet als 'een vervelend kind'. In plaats van een puberend kind dat vervelend doet. Zoveel onbegrip...
Diezijnvanmij schreef op 30-03-2026 om 13:05:
De puberteit is sowieso al lastig. Je bonusdochter heeft een hoop te verwerken gehad de laatste jaren. De scheiding van haar ouders, de nieuwe relatie van haar vader, het gezin van die partner, wellicht dezelfde ontwikkelingen aan moeders kant. Het lijkt mij veel.
Nu komen de hormonen daarbij. Wat veel onrust en emoties oplevert.
Ik denk dat het belangrijk is dat haar ouders een paar kaders stellen (moetjes en mag niet) en de rest is aan dochter om uit te vogelen wat ze wel/niet wil.
Moetjes zouden kunnen zijn:
- Beperking van telefoongebruik
- Minimaal 1 dag per week werken
- 1 hobby of sport beoefenen
- Naar school gaan
- Huiswerk maken
Atheneum halen is geen moetje. Havo of VMBO is ook prima, als ze maar met een papiertje van school gaat. Vapen is niet wenselijk, maar past wel bij puberaal gedrag.
In jouw post lees ik heel veel dingen die je prima kunt scharen onder wat zij wel/niet wil. Maar jij zou dat graag anders zien. Ik zou dat allemaal loslaten. Dus, bonusdochter mag zelf weten of ze:
- met de andere kinderen wil spelen, of niet
- mee op vakantie gaat, of niet
- met jullie de gehele tijd aan tafel zit, of na het eten weer wat anders gaat doen
Je wenst haar het allerbeste, maar verkiest jullie belang wel boven dat van haar. Da's best verdrietig toch? Laat dat vakantie idee in deze vorm los joh, het kind wil niet.
Dank voor je reactie.
Moetjes en mag niet, volledig mee eens. In mijn beleving is dat voor haar welzijn heel helpend, maar vraag ik me af of het daar op dit momet niet al te laat voor is. Ze is net 14 geworden. De moetjes, schermgebruik zijn aan de ouders.
Verder wel nog even een nuance.
Ik verwacht helemaal niet dat ze tijd doorbrengt met de andere kinderen. Ik verwacht niet dat ze gezellig aan tafel blijft zitten. Ik verplicht haar ook niet om mee te gaan op vakantie, maar dit is iets waar ik niks over te zeggen heb, is aan haar ouders en ligt eraan of er voor haar een alternatief is gedurende die 2,5 week. Voor de beeldvorming ik zie haar hooguit 30 min gedurende twee weken, en soms zie ik haar zelfs helemaal niet. Ik heb haar nog nooit ergens op aangesproken, omdat het niet mijn rol en ook niet mijn huishouden is.
Dit alles neemt niet weg dat ik het jammer vind dat ze haar eigen vader en broertje niet meer ziet staan. Is dat mijn belang boven dat van haar zetten? Die zie ik even niet.
En nee, Atheneum halen is absoluut geen moetje. Dat zal je mij nooit horen zeggen, ook haar eigen ouders niet die al (samen met de mentor) eerder dit jaar de optie hebben besproken over te stappen naar de Havo. Maar zelf geloofde ze er nog in dat het goed kwam, wat spijtig genoeg voor haar zelf anders gebleken is.
_Anoniem_ schreef op 30-03-2026 om 14:33:
[..]
dat schreef zij niet maar stond in de reactie van iemand anders
Sorry, had mijn reactie in tweeën moeten doen.
Diezijnvanmij schreef op 30-03-2026 om 15:10:
[..]
Wat een pijnlijke reactie. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe pijnlijk en verdrietig dit moet zijn voor de bonusdochter.
Ik vind het echt een tekortkoming dat je dit ziet als 'een vervelend kind'. In plaats van een puberend kind dat vervelend doet. Zoveel onbegrip...
Of juist heel erg serieus nemen: als je niet komt om te eten eet je niet. Ik zie eerlijk gezegd niet zoveel onbegrip. Het is eigenlijk simpelweg de consequenties laten zien van eigen keuzes. Daarmee maak je het mogelijk dat iemand de eigen keuzes bevestigt of herziet, wat ook weer eigen keuzes zijn. Je kunt ook op je knieën gaan liggen en jezelf in alle bochten wringen om te kijken hoe ze toch nog te bewegen is om mee te komen eten. Of een onderzoek bij de huisarts, psycholoog, begeleidingscoach en therapeut inschakelen.
Puberteit en social media is wel een apart verhaal begrijp ik uit alle media-aandacht en rechtszaken. Dat fenomeen ken ik zelf gelukkig niet.
