Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Diezijnvanmij schreef op 30-03-2026 om 15:10:
[..]
Wat een pijnlijke reactie. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe pijnlijk en verdrietig dit moet zijn voor de bonusdochter.
Ik vind het echt een tekortkoming dat je dit ziet als 'een vervelend kind'. In plaats van een puberend kind dat vervelend doet. Zoveel onbegrip...
Eens. Ik lees niet eens dat puber vervelend doet. 1 keer het woord brutaal gelezen, maar wat is brutaal? Niet gelijk onuitstaanbaar.
Dat moeder en oma haar niet willen om haar gedrag is ook een negatieve invulling. Dat staat nergens. De reden kan ook zijn dat moeder wil dat vader verantwoordelijkheid neemt, zich aan de omgangsregeling wil houden of zelf plannen heeft.
Het gaat me niet om het eten.
- Bonusdochter in haar tentje laten
- Uitjes doen zonder haar
- Alleen in haar tent blijven
- Haar negeren
- Haar er voortaan buiten laten
Kind wil uberhaupt niet mee op vakantie. Waarom zou je haar dwingen mee te gaan, als je vervolgens zo met haar omgaat? Zodat je zelf lekker kunt doen waar je zin in hebt? ja dat is goed ouderschap hoor. Zo blijf je lekker in verbinding met elkaar. Ik vind TO overigens een stuk liefdevoller klinken dan dat, dus geloof niet dat hier sprake van is.
@TO: Dat is het lastige he, dat je er verder niets over te zeggen hebt. Kun je hier goed over praten met je partner? Wat zou je willen vinden met dit topic? Gewoon even je hart luchten of daarnaast nog iets anders?
Ik lees dat vader graag de vakantie toch door wil laten gaan. Daar doelde ik op met eigen belang voor puber zetten. Sorry, dat gaat dus niet over jou. Ik begrijp dat de andere kinderen daar enorm van zouden balen. Logisch ook. Is een oppas in huis laten komen nog een optie? Een bekende die (evt tegen betaling) ervoor zorgt dat er 's avonds eten op tafel staat en 's nachts daar slaapt voor de veiligheid? Wat zou dochter ervan vinden, als vader en broertje omwille van haar niet op vakantie gaan?
Stresskipje schreef op 30-03-2026 om 14:00:
Ik lees helemaal geen negatief gedrag van puber. Alleen dat ze zich losmaakt van het gezin en zich terugtrekt. Dat klinkt me heel normaal in de oren, en ik zie het wel als normaal pubergedrag. Bij mij zitten ze ook meer op hun kamer dan dat ik ze zie, en ergens aan meedoen/mee naartoe?hm, moet dat? Op 1 na gaan ze gelukkig nog wel graag mee uiteten, dagje uit en op vakantie. Maar dat is meer geluk dan dat het raar is als ze dat niet meer willen. Puberteit is 1 en al loskomen.
To lijkt moeite te hebben met loslaten.
Je zegt haar ruimte te geven, maar vervolgens verwacht je nog vanalles van haar. Ze geeft duidelijk aan dat ze niet meer mee wil hobbelen met het gezin. Accepteer dat.
De vakantie is wel een dilemma. Ze is nog te jong om alleen thuis te blijven, en een niet welwillende puber meenemen op vakantie drukt een enorme stempel op de sfeer. Daar worstelen meer puber ouders mee, google er maar eens op.
Onze oudste wilde met 14 ook echt niet meer mee. Toen moest hij nog wel, maar dat was niet heel gezellig. Ik vond dat overigens vooral rot voor hem. Ik snap het wel.
Het jaar erop mocht hij thuisblijven, met oma als back up. Daar heeft hij een potje van gemaakt, maar we hebben het overleefd.
Het jaar erop ging het al beter, en zo verstreek de tijd. Inmiddels is hij volwassen en gaat hij al een paar jaar volledig zn eigen gang. Tegenwoordig schuift hij zelfs weer spontaan aan bij maaltijden, sinterklaasavondjes enzo.. Nu de hormoontjes wat zijn gaan liggen is zo'n gezin stiekem toch wel weer gezellig.
Ik zou zeggen; laat haar en laat haar vader een lijntje met haar houden, vragen hoe hij er voor haar kan zijn,en in gesprek blijven over onverstandige keuzes (zoals vapen, met de pet gooien naar school, veilig vrijen,...)
Uit de openingspost: "We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen."
Ik heb veel begrip voor pubers en wil best wat door de vingers zien als er eentje een keer uit de bocht vliegt, maar dit had de mijne niet hoeven flikken. Dan had ik aan haar gevraagd of ik de rekening van haar peperdure dansschool voortaan ook maar zou negeren. En of ik haarzelf voortaan zou negeren als ze naar/van een feestje moest worden gebracht/gehaald. Even opkijken en 'hallo' zeggen kost geen enkele moeite.
Dymo schreef op 30-03-2026 om 15:49:
[..]
Uit de openingspost: "We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen."Ik heb veel begrip voor pubers en wil best wat door de vingers zien als er eentje een keer uit de bocht vliegt, maar dit had de mijne niet hoeven flikken.
Grappig, ik lees hier dus helemaal niet dat je veel begrip hebt en best wat door de vingers ziet. Dit leest meer alsof je heel snel op de kast zit en weinig ruimte biedt voor puberaal gedrag. je zou haar chanteren om toch contact met je leggen (niet meer betalen voor haar hobby). Vind je dat zelf wel een hele begripvolle aanpak?
Dymo schreef op 30-03-2026 om 13:27:
Een vriendin van mij had zo'n dochter. En dat was dan gewoon nog bij het kerngezin, dus eigen vader en moeder en broer/zus. Er was op zich niks aan de hand met dit meisje (ze was toen een jaar of 14), behalve dat ze verschrikkelijk puberde. Op vakantie sloeg ze de hapjes van de campingtafel, treiterde haar broertje en zusje tot huilens toe, wilde nergens mee naar toe, wilde niks doen, was alleen maar aan het zuigen en etteren. Er was vaak met dit meisje gepraat, er was op school gepraat, er was een psycholoog aan te pas geweest, er was een kindercoach ingehuurd. Niks hielp.
Op een dag in de vakantie was pa het zo ongelofelijk zat dat hij een stoel achter de tent zette, zijn dochter erheen sleurde en zei: "zie dit maar als het afkoel-stoeltje van toen je 2 was. Je blijft hier zitten met je negatieve gedrag tot je normaal kunt doen. Wij laten onze vakantie niet langer door jou verzieken." De stoel was zo geplaatst dat hij vanaf de campingtafel niet te zien was, het meisje kon dus niet vanaf de stoel het gezin beïnvloeden.
In het begin kwam het meisje steeds van de stoel af om haar gedrag voort te zetten. Vader zette haar steeds terug op de stoel zonder iets te zeggen. Ze mocht aan tafel eten, maar als ze weer negatief begon te doen, zette vader haar met bord en al op de stoel. Tot ieders stomme verbazing bleef het meisje op een gegeven moment op de stoel zitten. En toen ze weer aan tafel mocht, hield ze haar mond. En zo werd het steeds een beetje beter.
Dit speelde wel zo'n 14 jaar geleden. Aan een arm naar een stoel sleuren is niet meer hoe het tegenwoordig gaat. Maar als is uitgesloten met behulp van psychologen/coaches dat er iets aan de hand is met een puber, mag zij/hij best wat steviger worden aangesproken op negatief gedrag.
Mijn eigen dochter was geen lastige puber, maar wel een 'geen zin' kind. Soms gaf ik haar gewoon niet de optie om zich te onttrekken aan familiebezoek/uitjes/enz. Meestal vond ze het dan nog leuk ook.
Tja peuter pubers verschillen niet zoveel van echte pubers 🤣
Diezijnvanmij schreef op 30-03-2026 om 15:54:
[..]
Grappig, ik lees hier dus helemaal niet dat je veel begrip hebt en best wat door de vingers ziet. Dit leest meer alsof je heel snel op de kast zit en weinig ruimte biedt voor puberaal gedrag. je zou haar chanteren om toch contact met je leggen (niet meer betalen voor haar hobby). Vind je dat zelf wel een hele begripvolle aanpak?
Ja hoor, ik heb jaren met pubers gewerkt en er zelf eentje gehad. Ik heb juist gemerkt dat pubers het fijn vinden als duidelijk is wat er echt wordt verwacht en waar wat te sjoemelen valt met de regels. Mijn dochter was een meester in onderhandelen en kreeg echt heel veel gedaan, maar sommige dingen waren niet onderhandelbaar. Even gedag zeggen als er iemand binnenkomt was daar één van. Ze hoefde niet eens op te staan en handjes te schudden, gewoon even opkijken en 'hallo' zeggen. Ik zie het ook meer als consequenties dan als chanteren om even te wijzen op wat er allemaal voor háár werd gedaan en hoe weinig daar al tegenover stond.
Waar je wél gelijk in hebt is dat ik weinig geduld heb met slecht opgevoede, verwende, zich misdragende kinderen/pubers waar andere mensen onder lijden (ervan uitgaand dat er niet iets aan de hand is met zo'n kind). Soms kun je ook té begripvol zijn.
Vriendinnen van dochter waren heel graag bij ons thuis, we hadden heel vaak pubers te logeren. BFF van dochter vond mij 'lekker duidelijk, maar er mag veel van jouw moeder'. Ik heb overigens een nog steeds een prima band met mijn inmiddels volwassen kind en ze liet me laatst nog weten dat ze haar kinderen later ook zo wil opvoeden.
Hell no dat ik een puber op reis zou meenemen die het hele jaar door zo duidelijk laat merken dat ze geen enkele behoefte aan een familie-leven heeft. Nee, dus geen week of 14 dagen een tentje alleen in jullie buurt, want daar wordt niemand gelukkig van.
Ze doet het niet alleen als jij er bent, ze gedraagt zich zo ook als ze alleen met haar vader en broer is. Ik zou het dus niet persoonlijk nemen.
Partner zou dus op zoek mogen naar een oplossing. In overleg met haar. Bij haar moeder en grootouders gaat niet, waar wil ze dan wel een week of 14 dagen naartoe? Een vriendin? Een tante?
Thuis kan je / kan haar vader de boel nog lichtelijk negeren, op vakantie met zo'n weerbarstige puber daar zou ik voor passen. En ik zou ook héél erg gaan hopen dat de andere 3 zo niet worden. Al is jouw oudste intussen even oud als dat zij vorig jaar was 
.
Als de vakantie 2 weken duurt ... valt de boel dan nog in te korten tot een week of 10 dagen? Je moet namelijk wel iemand vinden die 2 volle weken op een weerbarstige 14-jarige puber wil letten. Een week lukt soms nog, maar voor 14 dagen iemand vinden lijkt mij lang.
Moeilijke situatie waar je als vriendin van vader zelf weinig invloed op hebt.
Hoe kijken jouw kinderen tegen de situatie aan, hoe vinden zij het dat zij ook straal genegeerd worden.
Lijkt mij voor hun ook pijnlijk. Wil je daar je eigen kinderen aan blootstellen. Ik zou onder deze omstandigheden niet gezamenlijk op vakantie gaan maar alleen met mijn eigen kinderen.
Een hele dag en nacht in het weekend doen jullie al niet meer waarom dan wel met z'n allen op vakantie?
Tuinfluiter schreef op 30-03-2026 om 17:37:
Een hele dag en nacht in het weekend doen jullie al niet meer waarom dan wel met z'n allen op vakantie?
Nou inderdaad, dat is toch niet logisch toch, of verstandig? Laat staan leuk.
Ik zie wel een paar oplossingen: jouw partner gaat met zijn kinderen op vakantie (of blijft thuis), jij gaat op reis met jouw kinderen. In mijn ogen veruit de beste oplossing nu.
Of jouw partner en zijn zoon gaan wel met jullie mee, en je partner regelt iets anders voor zijn dochter. Bij ouders van vriendje, bij een vriendin, bij familie, of een vakantiekamp. Mijn kinderen hebben al in die periode diverse sportkampen gedaan, een kunstkamp, een programmeerkamp en ik zag vorig jaar een tiktokkamp. Er is echt vanalles.
Diezijnvanmij schreef op 30-03-2026 om 15:10:
[..]
Wat een pijnlijke reactie. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe pijnlijk en verdrietig dit moet zijn voor de bonusdochter.
Ik vind het echt een tekortkoming dat je dit ziet als 'een vervelend kind'. In plaats van een puberend kind dat vervelend doet. Zoveel onbegrip...
Voor alle kinderen is dit pijnlijk en verdrietig. Maar die kunnen hier niets aan doen. Moet je die maar hun vakantie afnemen? To heeft geboekt en krijgt het geld niet terug. Moet iedereen nu thuisblijven? Ook het broertje van dit meisje. Je kunt van familie of vrienden toch niet verlangen dat ze 2,5 week een kind (met gedragsproblemen) in huis nemen dat geen zin in vakantie heeft? Mensen gaan zelf ook weg of hebben andere dingen te doen. En met 14 alleen thuis blijven is geen optie. Wat moet je dan?
Ik zou als to met 2 auto's gaan. En proberen er met mijn kinderen een leuke vakantie van te maken. Dit meisje is het probleem van haar vader. Maar ik zou haar mijn vakantie niet laten verpesten. En gewoon de dingen doen die op de planning staan met mijn eigen kinderen (en broertje van kind). Wil meisje mee dan mag dat. Wil ze 2 weken naar het tentdoek liggen staren dan mag dat ook. Niet het probleem van to.
Ik begrijp dat puber niet mee wil en de rest haar ook liever thuis laat. Maar waar haal je ruim 14 dagen opvang vandaan? Moeder en oma zijn geen optie. Wie neemt er midden in de vakantie periode zoveel dagen een kind in huis? Mensen hebben eigen plannen. Het is geen konijn dat je ergens bij de buurvrouw kunt achterlaten he. En daar komt het gedrag nog bij. Ik ken weinig mensen die dit zouden doen.
En 2 aparte vakanties is het beste. Maar alles is geboekt en (waarschijnlijk deels) betaald. Dit is geen reden tot annulering. Wat moet je dan doen? Ook voor het jongere broertje. Meisje mag gewoon mee eten, zwemmen of op uitstap en kiest misschien zelf voor het tentje. Dat mag toch? Eigen keuze.
Ik lees dat er regelmatig aan dit meisje wordt gevraagd wat zij wil. Wat zij samen met haar vader zou willen ondernemen. Ze komt vervolgens niet met een plan en dus gaan ze nergens heen. Weet ze wel wat ze wil? Of kan ze niks bedenken en gebeurt er dan dus niks? Ik zou als vader haar meevragen om samen te lunchen. Wil ze niet mee? Paar weken later weer proberen. Wordt er iets georganiseerd in de buurt wat ze voorheen leuk vond? Laat vader vragen of ze erheen wil. Wil ze niet? Ook goed, maar laat hem aan haar merken dat hij haar ziet en dingen met haar (en evt haar broertje) wil doen. Dat ze voelt dat ze ook bestaat.
loves1982 schreef op 30-03-2026 om 15:14:
[..]
Verder wel nog even een nuance.
Ik verwacht helemaal niet dat ze tijd doorbrengt met de andere kinderen. Ik verwacht niet dat ze gezellig aan tafel blijft zitten.Dit alles neemt niet weg dat ik het jammer vind dat ze haar eigen vader en broertje niet meer ziet staan. Is dat mijn belang boven dat van haar zetten? Die zie ik even niet.
Dit staat toch haaks op je hele openingspost? Waarin je toch heel specifiek en met de nodige emotie termen over het afzonderen van zijn dochter praat zoals " met veel verdriet", "ze missen haar en krijgen haar er niet meer bij" " tig keer vragen om naar beneden te komen" "neemt niet deel aan gesprek" jongste voelt geen aansluiting met grote zus,veel verdriet"
Wat verwacht je nu precies van haar?
linn19 schreef op 30-03-2026 om 20:57:
[..]
Dit staat toch haaks op je hele openingspost? Waarin je toch heel specifiek en met de nodige emotie termen over het afzonderen van zijn dochter praat zoals " met veel verdriet", "ze missen haar en krijgen haar er niet meer bij" " tig keer vragen om naar beneden te komen" "neemt niet deel aan gesprek" jongste voelt geen aansluiting met grote zus,veel verdriet"
Wat verwacht je nu precies van haar?
Wat je van ieder gezinslid mag verwachten. Respectvol gedrag. To heeft een goede relatie met haar partner. Dit gedrag heeft op hem natuurlijk veel impact. En op haar broer ook. Logisch dat hij dit deelt met zijn partner. En dat zoiets een weerslag heeft op een relatie. Niemand wil een zorgenkind of problemen in huis. Ook mensen die getrouwd zijn willen dit niet. To kan het niet oplossen. Dat is voor haar ouders. Ze kan wel haar partner steunen. En natuurlijk hebben to en haar kinderen ook last van dit meisje, alle spanning in huis en straks wellicht een vervelende vakantie. Gelukkig wonen ze niet samen. En ik zou voorlopig ook daar thuis wegblijven met mijn kinderen. Misschien kan partner met zijn jongste bij to op bezoek. En proberen iets te ondernemen met de boze tiener. En anders hulp zoeken.
Izza je vult je eigen antwoorden voor een ander in. Ik stelde mijn vraag aan TO die kun jij niet beantwoorden.
