Giga ommekeer
ruim 5 jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd op elkaar. En gelukkig kan ik vol overtuiging zeggen dat we dat nog steeds zijn.
Beiden hebben we twee kinderen. Hij een zoon (10) en dochter (14) ik een dochter (9) en een zoon (13). Inmiddels hele andere leeftijden dan waarop ze elkaar ruim 5 jaar geleden leerden kennen. We hebben nooit ervoor gekozen om samen te wonen. Bij de start van onze relatie was onze omgangsregeling gelijk, waardoor we de helft van de week zonder kinderen waren en om de week in het weekend onze handen vrij hadden. Inmiddels is dat iets gewijzigd omdat ik zelf geen co-ouderschap meer heb. Het moment zonder kinderen is ingekort van eens per twee weken een zaterdagmiddag tot zondag 19u. Wat natuurlijk prima is, want voor de kinderen is deze verdeling op dit moment het beste.
De eerste jaren verliepen bizar soepel, de kinderen matchten goed. Doordat de twee oudsten, maar ook de twee jongsten dezelfde hobby’s hadden, vermaakten zij zich onderling prima. Sinds haar 12e is er het een en ander aan het veranderen, de dochter van mijn vriend is lekker op tijd gestart met puberen.
Het begon ermee dat de smartphone een steeds grotere rol ging spelen. De vele uren tekenen aan tafel maakten plaats voor TikTok en Snapchat op de telefoon. Eerst nog in ons gezelschap, inmiddels vanaf haar eigen kamer, waardoor we haar nog maar nauwelijks zien.
De drie andere kinderen hebben zich aangepast aan deze nieuwe dynamiek, wat natuurlijk een stuk uitdagender is, spelen met 3. Maar het gaat, op natuurlijk af en toe eens een ruzietje na, echt nog steeds vrij goed. Ze missen wel die vierde oudste, maar ze krijgen haar er niet meer bij.
Waar we in de eerste drie jaar in de weekenden 1 nachtje met zn zessen konden zijn door op zaterdag bij elkaar te logeren doen we dat sinds een jaartje nog maar nauwelijks, om de ruimte te creëren die voelbaar steeds meer nodig is. Maar de sfeer in het huis van mijn vriend is jammer genoeg al langere tijd enorm omgeslagen en niet heel fijn meer. Zijn dochter neemt nergens meer deel aan, ook als wij er niet zijn. Je moet haar tig keer vragen om naar beneden te komen als het eten klaar is. Ze schuift pas aan als wij al begonnen zijn en is na de laatste hap zo snel mogelijk weer weg. Daar komt nog eens bij dat haar schoolresultaten steeds verder wegzakken, op dit moment zelfs zo erg dat haar gemiddelde cijfer over alle vakken een 5 is. Ze staat 7 voldoendes gemiddeld. Ze kan dus onmogelijk over gaan en zal wellicht ook van het atheneum moeten af stappen. Zelf doet ze alsof het haar niet zo veel doet, maar kan me haast niet voorstellen dat ze hier wel zelf veel last van heeft.
Ik maak me eerlijk gezegd al langere tijd best veel zorgen of het haar mentaal op dit moment wel goed gaat. Als we met zn allen aan tafel zitten staart ze heel bewust weg van tafel, ze kijkt niemand meer aan. Neemt niet deel aan een gesprek. Als ze al iets zegt richt ze zich volledig op haar vader of broer, nooit op ons drietjes. Wat uiteraard erg ongemakkelijk voelt. Overdag en in de avond zit/ligt ze veel op haar kamer, vaak zelfs met de gordijnen dicht overdag. In mijn beleving is de schermtijd extreem, maar mijn vriend maakt zich daar niet zo druk om ‘ze belt veel met vrienden, daar zie ik geen kwaad in’ zegt hij dan.
Afgelopen jaar is ze niet met ons mee op zomervakantie geweest. Ze gaf toen aan dat ze zich niet zo fijn voelde en kreeg de mogelijkheid die twee weken bij haar moeder te blijven. Ze voelde zich thuis gewoon het allerfijnste. Met veel verdriet van ons allemaal hebben we dit laten gebeuren. In de hoop dat de geboden ruimte haar goed zou doen. Maar voor aankomende zomer is door haar moeder, maar ook door opa en oma al aangekondigd dat ze haar die weken niet meer op gaan vangen. Iedereen loopt steeds meer vast met haar gedrag. Want het wordt ook steeds lastiger. Ze loegt veel, manipuleert haar ouders en grootouders. En is ook meermaals betrapt met illegale vapes. Ze is brutaal, en neemt ze steeds minder deel aan familiemomenten.
via mijn vriend heb ik deze week gehoord dat ze uitgesproken heeft geen deel uit te willen maken van ons gezin, volgens haar bewoordingen ‘een Hollywood-gezin’. Wat mij raakt want in mijn ogen zijn wij met zn 6en juist helemaal geen gezin. We wonen niet onder 1 dak, heel bewust. We zijn maar heel af en toe samen, geven eenieder (vooral haar) zijn of haar eigen ruimte. Maar dat lijkt zij niet in te zien. Ze zet zich af tegen een situatie die er in mijn ogen helemaal niet is.
Ze heeft nu aan mijn vriend aangegeven geen klik te voelen met mij en mijn twee kinderen. Dat die er wel ooit was, maar sinds twee jaar voor haar volledig weg is. Dit heeft mij persoonlijk hard geraakt, want ik weet niet wat ik hiermee kan of hiermee moet. Vooral ook omdat ik dit niet rechtstreeks van haar zelf hoor. We zien elkaar echt nauwelijks, afgelopen weekend hebben we elkaar in totaal maar 4 uurtjes gezien waarin zij slechts een kwartiertje bij onsaan tafel heeft gezeten om iets te eten. De overige uren was ze bij haar nieuwe vriendje. We worden volledig door haar genegeerd, niet eens begroet. Ze kijkt niet meer op als we binnen komen.
wat het gekke hieraan is, is dat als wij drieen er niet zijn, (wat dus 4,5 van de 5 dagen het geval is) ze ook op die momenten niet meedoet met haar vader en broer. Ook dan zondert zij zich voortdurend af.
ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Heb het gevoel dat ik alleen maar kan incasseren maar niks kan doen om deze situatie nog positief te draaien. Want hoe kan ik de relatie met iemand verbeteren als ik diegene nooit zie of spreek en ze me zo duidelijk laat voelen dat wij niet gewenst zijn. Dat doet veel met mij en maakt voor mij het contact met haar ook steeds meer beladen en gespannen.
We zijn nog maar hele spaarzame momenten samen. Ik merk dat we ook steeds vaker voor een bezoekje richting het huis van mijn vriend gaan, zodat zij haar eigen kamer heeft om zich terug te trekken. Zij zijn nog maar nauwelijks bij ons thuis, wat scheef voelt richting mijn eigen kinderen, maar waar zij gelukkig niet echt last van hebben doordat we niet meer logeren en uiteindelijk dus weer een groot deel van het weekend met zn drietjes thuis zijn.
Wat kan ik doen om deze situatie wat beter te krijgen? Of moeten we de komende jaren op onze tanden bijten, wachten tot de puberjaren wat gaan liggen. Wat een uitdaging is, want er komen er nog 3 in deze leeftijd.
Ik ben best wel radeloos, want ik gun iedereen, inclusief haar uiteraard, echt het allerbeste, maar deze situatie gaat van kwaad tot erger. Wat te doen? Nog meer weg blijven voelt ook niet lekker omdat de overige kinderen het wel fijn hebben samen. En onze relatie me ook heel erg dierbaar is. De jongste van mijn vriend voelt ook geen aansluiting meer bij zijn grote zus, en heeft daar veel verdriet van. Hij is altijd heel blij als hij iets met mijn kinderen kan doen. Dat wil ik hem ook niet ontnemen.
dus ja, alle tips zijn hierin heel erg welkom!
Hou inderdaad eens op met dat gezeur tegen to. Heeft niemand wat aan. Zij kan er niets aan doen dat stiefdochter allerlei puberproblemen heeft. En het inschakelen van hulp is niet aan haar. Maar aan haar ouders.
En natuurlijk laat je een kind van 14 niet alleen. Maar (zoals to ook al meerdere malen duidelijk heeft uitgelegd). Deze vakantie is al lang geleden geboekt en betaald. En er is geen reden voor annulering. Nog los van het vele geld wat een gezinsvakantie kost. Er zijn hier 3! Onschuldige kinderen betrokken. Moeten die alle 3 hun vakantie worden ontnomen door 1 probleemkind? En het lijkt mij ook niet vreemd dat er geen mensen zijn die 2,5 week andermans kind gaan opvangen. Dat kan je toch niet van anderen verwachten. Zelfs moeder en grootouders geven aan dit niet te kunnen en willen. Zo'n kamp lijkt mij (naast heel kostbaar) ook teveel risico. Wat als dat fout gaat en vader zit ver weg? En dochter gaat niet opeens lief en normaal doen op een kamp terwijl ze thuis vervelend en depressief is hoor.
Als niemand haar wil moet ze dus gewoon mee. Het is niet anders. Koptelefoon op en oneindig schermtijd. En ter plaatse kan ze 2 weken in een tent gaan zitten. Dan is ze toch niemand tot last? Na 2 weken kan ze achterin de bus weer terug naar huis. Jullie kunnen best proberen een fijne vakantie te hebben. Ondanks zo'n donderwolk in een tent. Onderneem gewoon je eigen dingen. Geef haar geen macht over jullie en wat jullie wel of niet ondernemen.
Ik zou absoluut mijn vakantie niet afzeggen. En zou lekker met mijn eigen kinderen het gezellig maken.
Izza schreef op 31-03-2026 om 15:42:
Hou inderdaad eens op met dat gezeur tegen to. Heeft niemand wat aan. Zij kan er niets aan doen dat stiefdochter allerlei puberproblemen heeft. En het inschakelen van hulp is niet aan haar. Maar aan haar ouders .
zo dan . Wat een onprettige toon vind ik dit .
Ik geef tips . En het is een forum .
Izza schreef op 31-03-2026 om 15:42:
Hou inderdaad eens op met dat gezeur tegen to. Heeft niemand wat aan. Zij kan er niets aan doen dat stiefdochter allerlei puberproblemen heeft. En het inschakelen van hulp is niet aan haar. Maar aan haar ouders.
En natuurlijk laat je een kind van 14 niet alleen. Maar (zoals to ook al meerdere malen duidelijk heeft uitgelegd). Deze vakantie is al lang geleden geboekt en betaald. En er is geen reden voor annulering. Nog los van het vele geld wat een gezinsvakantie kost. Er zijn hier 3! Onschuldige kinderen betrokken. Moeten die alle 3 hun vakantie worden ontnomen door 1 probleemkind? En het lijkt mij ook niet vreemd dat er geen mensen zijn die 2,5 week andermans kind gaan opvangen. Dat kan je toch niet van anderen verwachten. Zelfs moeder en grootouders geven aan dit niet te kunnen en willen. Zo'n kamp lijkt mij (naast heel kostbaar) ook teveel risico. Wat als dat fout gaat en vader zit ver weg? En dochter gaat niet opeens lief en normaal doen op een kamp terwijl ze thuis vervelend en depressief is hoor.
Als niemand haar wil moet ze dus gewoon mee. Het is niet anders. Koptelefoon op en oneindig schermtijd. En ter plaatse kan ze 2 weken in een tent gaan zitten. Dan is ze toch niemand tot last? Na 2 weken kan ze achterin de bus weer terug naar huis. Jullie kunnen best proberen een fijne vakantie te hebben. Ondanks zo'n donderwolk in een tent. Onderneem gewoon je eigen dingen. Geef haar geen macht over jullie en wat jullie wel of niet ondernemen.
Ik zou absoluut mijn vakantie niet afzeggen. En zou lekker met mijn eigen kinderen het gezellig maken.
De dochter in kwestie is ook onschuldig.
Verder word ik vooral erg verdrietig van je post. Ik hoop dat jij geen kinderen (in je buurt) hebt waar je zo mee omgaat.
Izza is haar gebruikelijke ondiplomatieke zelf, maar wat moet to dan? Kind alleen thuislaten kan niet, kind uit logeren sturen kan niet, in elk geval niet voor die 2,5 week, een kamp kan misschien wel maar de praktische problemen die Izza opwerpt zijn ook reëel. Ook een kamp duurt trouwens bij mijn weten geen 2,5 week.
Kind heeft het moeilijk. Heel vervelend voor haar, maar moeten de andere drie kinderen dus maar afzien van de vakantie waar ze naar uitkijken?
Het is niet eens een keuze tussen kind ongelukkig op vakantie of gelukkig thuis. Kind is toch wel ongelukkig, of ze nou thuis zit of op de camping. Afzien van de vakantie lost niks op, en zet nog kwaad bloed bij de brusjes ook, met een beetje pech.
Izza schreef op 31-03-2026 om 15:42:
Zo'n kamp lijkt mij (naast heel kostbaar) ook teveel risico. Wat als dat fout gaat en vader zit ver weg? En dochter gaat niet opeens lief en normaal doen op een kamp terwijl ze thuis vervelend en depressief is hoor.
Wat een nare toon.
Ook kunnen pubers vaak wel normaal doen als ze onder elkaar zijn en ze erop aangekeken worden door elkaar als ze constant in de "ik wil niks" modus gaan. Vooral als leeftijdgenoten er zijn om iets te doen wat ze leuk vinden.
Er zijn verschillende soorten kampen van creatief tot sportief.
Natuurlijk niet dwingen, maar je kan je altijd inlezen en vader kan het eventueel ook opperen bij dochter als het de ouders een goed idee lijkt.
En zoals eerder aangegeven bracht ik kamp als een tussenoplossing indien bijvoorbeeld grootouders wel bereid zijn kleindochter ongeveer de helft van de tijd te laten logeren en ze de rest op kamp gaat.
Er lijken weinig opties meer te zijn, dus geen reden om mensen af te snauwen die proberen mee te denken.
Het is meer de vriend van to, de vader van de dochter bij wie ik me afvraag in hoeverre hij bereid is zijn verantwoordelijkheid te nemen door bijvoorbeeld zelf al in te zien, voordat er überhaupt iets geboekt is, dat met zijn allen op vakantie gaan er dit jaar niet inzit, omdat dat onder deze omstandigheden voor niemand leuk wordt.
Dan had to met haar kinderen haar eigen plan kunnen trekken. Nu is er eigelijk geen ontkomen meer aan en wordt iedereen er de dupe van.
Izza is haar gebruikelijke ondiplomatieke zelf, maar wat moet to dan? Kind alleen thuislaten kan niet, kind uit logeren sturen kan niet, in elk geval niet voor die 2,5 week, een kamp kan misschien wel maar de praktische problemen die Izza opwerpt zijn ook reëel. Ook een kamp duurt trouwens bij mijn weten geen 2,5 week.
Kind heeft het moeilijk. Heel vervelend voor haar, maar moeten de andere drie kinderen dus maar afzien van de vakantie waar ze naar uitkijken?
Het is niet eens een keuze tussen kind ongelukkig op vakantie of gelukkig thuis. Kind is toch wel ongelukkig, of ze nou thuis zit of op de camping. Afzien van de vakantie lost niks op, en zet nog kwaad bloed bij de brusjes ook, met een beetje pech.
Theofora schreef op 31-03-2026 om 13:25:
[..]
Misschien omdat je de ‘stief’ bent dat je de afstand nu op jezelf betrekt? Zoals al meer mensen hebben gezegd: niet doen. Ik heb dit met mijn eigen kind meegemaakt en dat is bijzonder pijnlijk en verdrietig maar ik heb het nooit op mezelf betrokken. Als het lijkt op hoe het bij ons ging: het is het puberkind wat moeite heeft met de eigen kwetsbaarheid en dan is nabijheid erg moeilijk te verdragen. Als je je per se sterk wil voelen, moet er heel veel onder het tapijt en juist de mensen die je goed kennen en weten hoe kwetsbaar je (ook) bent en/of daarnaar vragen, moeten het ontgelden. Ik zou dus kleine relatiegebaren blijven maken, iets kleins, iets maken wat ze lekker vindt, af en toe een gebaar of cadeautje waarvan je weet dat ze het begrijpt. Zonder dankbaarheid of erkenning te verwachten. Samen met je partner kijken of er dingen zijn die per se begrensd moeten worden maar dan ook echt streng kiezen wat voor jou en jullie het allerbelangrijkst is en al het andere voorbij laten gaan.
Probeer je ondertussen los te maken van de spanningen die niet van jou zijn en niet van jou hoeven zijn. Iedereen heeft meer aan jou als je fris, laconiek en liefdevol kalm bent als je er wel bent, dan als je met zwaar gemoed piekert over hoe jij de situatie moet oplossen. Spoiler: dat kun je niet. Waarschijnlijk kan niemand het. De tijd zal het moeten doen.
En onthou: zij zit waarschijnlijk altijd hoger in de spanning dan jij. Als jij met spanning reageert op haar spanning, stijgt haar spanning altijd boven die van jou uit. Hoe moeilijk het ook is, zorg dat je niet met spanning en dwingendheid reageert op haar spanning en dwingendheid want dat stuwt de ellende alleen maar verder omhoog. Maak je eigen spanningsmanagement daarom tot prioriteit nummer 1. Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet heel erg moeilijk als je niet bij het meisje in huis woont. Ontspan!
Thanks!!!
loves1982 schreef op 31-03-2026 om 10:52:
[..]
Nou, daar ligt voor mij de nadruk dus juist wel. Heb ik het uberhaupt ergens gehad over tafelmanieren? Hollywoodgezin is haar eigen bewoording, in mijn optiek fungeren wij namelijk helemaal niet als gezin en krijgt ze ook alle ruimte om hier geen deel van uit temaken. Als zij geen klik voelt, is dat ook helemaal prima, maar ik heb wel willen aangeven dat dit eerdere jaren wel het geval was. Dus ik maak me juist wel zorgen ja. Over haar gedrag op school (brutale houding tov docenten), stevig kelderende resultaten, geen hobby’s hebben, geen sport, niet te motiveren tot een baantje, niks meer leuk vinden behalve snapchat en tiktok, volledige dag schermgebruik, opsluiten op kamer zonder daglicht. Naaste familieleden niet meer in vertrouwen durven nemen, liegen, manipuleren, Illegale vapes (ja, misschien wel typerend pubergedrag maar iedereen weet dat dit niet heel gezondis). Zal wel aan mij liggen, maar ik vind dit wel degelijk zorgelijk.
Als jouw inschatting is, dat dit meer is dan standaard puberaal gedrag, zoals ook de oma niet meer dingen willen vertellen, kaart dit dan aan bij de biologische ouders.
Of probeer zelf eens het gesprek aan te gaan met haar.
Zeg wat je ziet, en waarom dat jouw het idee geeft dat er wat mis is. Op een gevoelige manier, dus geen gedoe over respect enzo.
