Ik weet het niet meer
het gaat super slecht met mijn 15 jarige dochter.
Heeft een zeer laag zelfbeeld, vind zichzelf te dik, waardoor ze veel momenten heeft dat ze weinig/niet eet.
Heeft depressieve gevoelens, ziet “schaduwen” in huis, waardoor ze het eng vind alleen te zijn, te gaan slapen, snachts te gaan plassen. Wat er in resulteert dat ze vaak om 2 uur nog wakker is omdat ze afleiding zoekt beeldscherm.
Paniekaanvalle, stress van school, zelfverminking..
Ze ziet het leven niet meer zitten.
ze staat op de wachtlijst voor hulp, maar dit gaat zo traag. De jeugdgids die we eindelijk hebben ziet de spoed er wel van in en school, nadat ze vorige week op schoolreis in Tsjechie naar het ziekenhuis is geweest omdat het niet goed ging, ziet nu eindelijk de spoed er ook wel van in.
Maar ja, ondertussen hebben we nog steeds geen hulp en zitten wij als ouders met ons handen in het haar.Geen idee hoe we momenteel ons meisje kunnen helpen.
Wie heeft er tips, ervaringen, wil met mij mee praten? Ik heb zo de behoefte om mijn ei kwijt te kunnen.
toi toi toi voor komende week, Ciska! Ik begrijp dat het erg spannend is. Die epilepsie achtige aanvallen klinken best eng, wat zal je de eerste keer geschrokken zijn.
Ik ga duimen voor jullie deze week! Hopelijk is er iets meer druk van de ketel
Hoi Ciska, ik hoop dat de nieuwe begeleiding na de wenperiode toch wat verlichting gaan brengen.
Het lijkt me ook elke keer qua verandering van nieuwe mensen om je heen en in huis best lastig.
Voor jullie zelf en zeker voor jullie dochter. Die aanvallen lijken me inderdaad heel beangstigend.
Alvast veel succes en sterkte.
Lieve groet, ♥️
Het doet soms zo'n pijn om dochter te zien worstelen met alles.
N
Zonet een flinke aanval gehad waarin ze heel erg zichzelf aan het slaan waa, we proberen haar dan zo veilig mogelijk te houden, maat het doer zo'n pijn om haar zo te zien.
We kunnen eigenlijk niets op dat moment.
Ciska78 schreef op 22-02-2026 om 20:25:
Het doet soms zo'n pijn om dochter te zien worstelen met alles.
N
Zonet een flinke aanval gehad waarin ze heel erg zichzelf aan het slaan waa, we proberen haar dan zo veilig mogelijk te houden, maat het doer zo'n pijn om haar zo te zien.
We kunnen eigenlijk niets op dat moment.
Ik weet echt niets opbeurends te schrijven, ik kan me alleen maar proberen in te denken hoe oneindig machteloos het moet voelen voor voor jullie als ouders.
Dat moet inderdaad vreselijk moeilijk zijn, je dochter zo zien.
Hebben jij en je man steun aan elkaar? Kunnen jullie je verdriet goed bij elkaar kwijt?
Ik voel je pijn, Ciska. Wat moet dit moeilijk zijn voor jullie om te zien. De machteloosheid ook. Je wil haar zo ontzettend graag helpen, maar er is niets wat je nog meer kunt doen. Jullie doen alles al voor haar.
