Ik weet het niet meer
het gaat super slecht met mijn 15 jarige dochter.
Heeft een zeer laag zelfbeeld, vind zichzelf te dik, waardoor ze veel momenten heeft dat ze weinig/niet eet.
Heeft depressieve gevoelens, ziet “schaduwen” in huis, waardoor ze het eng vind alleen te zijn, te gaan slapen, snachts te gaan plassen. Wat er in resulteert dat ze vaak om 2 uur nog wakker is omdat ze afleiding zoekt beeldscherm.
Paniekaanvalle, stress van school, zelfverminking..
Ze ziet het leven niet meer zitten.
ze staat op de wachtlijst voor hulp, maar dit gaat zo traag. De jeugdgids die we eindelijk hebben ziet de spoed er wel van in en school, nadat ze vorige week op schoolreis in Tsjechie naar het ziekenhuis is geweest omdat het niet goed ging, ziet nu eindelijk de spoed er ook wel van in.
Maar ja, ondertussen hebben we nog steeds geen hulp en zitten wij als ouders met ons handen in het haar.Geen idee hoe we momenteel ons meisje kunnen helpen.
Wie heeft er tips, ervaringen, wil met mij mee praten? Ik heb zo de behoefte om mijn ei kwijt te kunnen.
toi toi toi voor komende week, Ciska! Ik begrijp dat het erg spannend is. Die epilepsie achtige aanvallen klinken best eng, wat zal je de eerste keer geschrokken zijn.
Ik ga duimen voor jullie deze week! Hopelijk is er iets meer druk van de ketel
Hoi Ciska, ik hoop dat de nieuwe begeleiding na de wenperiode toch wat verlichting gaan brengen.
Het lijkt me ook elke keer qua verandering van nieuwe mensen om je heen en in huis best lastig.
Voor jullie zelf en zeker voor jullie dochter. Die aanvallen lijken me inderdaad heel beangstigend.
Alvast veel succes en sterkte.
Lieve groet, ♥️
Het doet soms zo'n pijn om dochter te zien worstelen met alles.
N
Zonet een flinke aanval gehad waarin ze heel erg zichzelf aan het slaan waa, we proberen haar dan zo veilig mogelijk te houden, maat het doer zo'n pijn om haar zo te zien.
We kunnen eigenlijk niets op dat moment.
Ciska78 schreef op 22-02-2026 om 20:25:
Het doet soms zo'n pijn om dochter te zien worstelen met alles.
N
Zonet een flinke aanval gehad waarin ze heel erg zichzelf aan het slaan waa, we proberen haar dan zo veilig mogelijk te houden, maat het doer zo'n pijn om haar zo te zien.
We kunnen eigenlijk niets op dat moment.
Ik weet echt niets opbeurends te schrijven, ik kan me alleen maar proberen in te denken hoe oneindig machteloos het moet voelen voor voor jullie als ouders.
Dat moet inderdaad vreselijk moeilijk zijn, je dochter zo zien.
Hebben jij en je man steun aan elkaar? Kunnen jullie je verdriet goed bij elkaar kwijt?
Ik voel je pijn, Ciska. Wat moet dit moeilijk zijn voor jullie om te zien. De machteloosheid ook. Je wil haar zo ontzettend graag helpen, maar er is niets wat je nog meer kunt doen. Jullie doen alles al voor haar.
♥️ 
Toekijken hoe je kind zichzelf pijn doet is heel moeilijk. Gelukkig was bij ons meisje medicatie wel de oplossing. Maar de machteloosheid begrijp ik helemaal.
Maar jullie blijven bij haar en zijn er. Dat is zó waardevol. Ik ben ooit omdat ik het zelf even niet trok een rondje gaan wandelen en dat heeft dochter me meermaals verweten 'je liep weg toen ik je nodig had'.
Jullie doen het echt goed in deze omstandigheden. Dikke knuffel!
Het is vreselijk Ciska, en zo oneerlijk. Hele dikke knuffel
Wat een verdriet, Ciska. Ook vanaf hier een hele dikke knuffel
MamaE schreef op 22-02-2026 om 22:39:
Toekijken hoe je kind zichzelf pijn doet is heel moeilijk. Gelukkig was bij ons meisje medicatie wel de oplossing. Maar de machteloosheid begrijp ik helemaal.
Maar jullie blijven bij haar en zijn er. Dat is zó waardevol. Ik ben ooit omdat ik het zelf even niet trok een rondje gaan wandelen en dat heeft dochter me meermaals verweten 'je liep weg toen ik je nodig had'.
Jullie doen het echt goed in deze omstandigheden. Dikke knuffel!
Heel naar maar jij bent ook gewoon een mens he. Zo'n kind hebben is vreselijk moeilijk en een gewoon leven vaak niet meer mogelijk. Ik zou mij echt niet schuldig voelen als je even moet bijkomen of tot rust komen om het daarna weer aan te kunnen. Een mens is geen machine. En een kind is niet geholpen bij een ouder die uiteindelijk afknapt of de zorg niet meer aankan.
Izza schreef op 23-02-2026 om 10:27:
[..]
Heel naar maar jij bent ook gewoon een mens he. Zo'n kind hebben is vreselijk moeilijk en een gewoon leven vaak niet meer mogelijk. Ik zou mij echt niet schuldig voelen als je even moet bijkomen of tot rust komen om het daarna weer aan te kunnen. Een mens is geen machine. En een kind is niet geholpen bij een ouder die uiteindelijk afknapt of de zorg niet meer aankan.
Dat begrijp ik en ik denk dat ik het niet goed genoeg verwoord heb. Want ik bedoelde dus niet dat je er altijd op elk moment voor je kind moet zijn. Zeker in de situatie van Ciska is zorgen voor jezelf heel belangrijk. Dus eigen tijd claimen en plannen.
Wat ik bedoelde is als je al bij je kind bent en het raakt vreselijk in paniek en gaat zichzelf pijn doen, dan is dat heel naar om te zien, maar als je op dat moment wegloopt, kan dat voor het kind heel onveilig voelen. In ieder geval voor mijn kind voelde dat zo.
Er gewoon zijn en haar vasthouden, zonder dat je verder iets oploste, maakte voor haar een wereld van verschil.
Ik begrijp absoluut dat zoiets voor een kind heel belangrijk is. Maar als ouder kunnen er momenten zijn dat je daar niet aan kunt voldoen. Omdat je er gewoon even mentaal niet toe in staat bent. Of omdat je er niet 24/7 kunt zijn. En zeker bij kinderen waar continu en over lange tijd wat aan de hand is lukt zoiets niet. Je bent er zelf ook nog en hebt ook andere zaken in je leven. Wellicht kan een kind met een beperking dat niet altijd begrijpen. Maar ik zou dat dus wel aangeven en je ook niet schuldig voelen.
Izza schreef op 23-02-2026 om 16:39:
Ik begrijp absoluut dat zoiets voor een kind heel belangrijk is. Maar als ouder kunnen er momenten zijn dat je daar niet aan kunt voldoen. Omdat je er gewoon even mentaal niet toe in staat bent. Of omdat je er niet 24/7 kunt zijn. En zeker bij kinderen waar continu en over lange tijd wat aan de hand is lukt zoiets niet. Je bent er zelf ook nog en hebt ook andere zaken in je leven. Wellicht kan een kind met een beperking dat niet altijd begrijpen. Maar ik zou dat dus wel aangeven en je ook niet schuldig voelen.
En soms is het ook goed om het uit handen te geven. Een opname.
Roos57 schreef op 23-02-2026 om 16:51:
[..]
En soms is het ook goed om het uit handen te geven. Een opname.
Ook dat inderdaad. Hoe naar het ook is. Iedereen heeft een grens. En sommige mensen gaan er echt aan onderdoor. Ik heb veel bewondering voor Ciska. Maar denk dat er ook ouders zijn of zijn geweest die dat niet aankunnen of willen. Continu meebewegen met je kind. En je hele leven aan de kant zetten. Ik heb het van dichtbij meegemaakt en daar is de relatie uiteindelijk kapot gegaan, problemen met een ander kind in het gezin. En uiteindelijk opnieuw een opname en niet meer terug naar huis. Drama voor alle partijen maar dat ging echt niet meer thuis (ondanks veel hulp, maximale medicatie etc).
