Loslaten
Ik ben een moeder van drie kinderen in de leeftijd 22,19 en 14. Nu heeft de middelste een relatie sinds vijf maanden (haar eerste). Ik heb de grootste moeite met het loslaten van haar. Haal dingen in mijn hoofd, die alleen maar groter worden en heb de afgelopen tijd ook niet heel aardig gedaan tegen haar, waardoor ik ze alleen maar verder van me afduwde. Ik vraag me af of ik de enige moeder ben die daar zoveel moeite mee heeft ? Ik heb het gevoel dat ik ons gezinnetje langzaam kwijtraak.
letterkoekje schreef op 02-09-2026 om 11:58:
[..]
Nou, nou, MamaE, niet zo fatalistisch! De dochter heeft 5 maand een vriendje, da's geen twintig jaar dat moeder haar kind verkeerd heeft behandeld. Natuurlijk zal moeder wel moeten uitleggen waar dat gedrag vandaan kwam. En zeker stante pede op een andere manier met dochter en vriend omgaan.
Maar TO leert dat wel, anders ga jij alsnog gelijk krijgen.
Ik denk dat MamaE misschien wel gelijk heeft en dat het nooit meer wordt zoals het was. Ik vind de reactie van TO op een heel normale ontwikkeling van haar dochter ook buiten proportie. Ik zou als dochter enorm geschrokken zijn en er niet zomaar op vertrouwen dat mijn moeder bij zal draaien. En beter dat TO zich nu te pletter schrikt en daardoor als de sodemieter aan zichzelf gaat werken dan dat ze denkt, ach, iedereen hier begrijpt me, dan zal het wel loslopen.
Als moeder begrijp ik dat je sentimenteel kan worden van het feit dat je kinderen groot worden, maar ik kan me echt niets voorstellen bij haar reactie. Dat je uithuilt bij je partner, zus, moeder, vriendin, dat kan. Niet je dochter negeren (dagen lang) omdat ze de euvele moed heeft een relatie te hebben. Op haar 19e, met een doodnormale jongen…
Jonagold schreef op 02-09-2026 om 15:30:
[..]
Ik denk dat MamaE misschien wel gelijk heeft en dat het nooit meer wordt zoals het was. Ik vind de reactie van TO op een heel normale ontwikkeling van haar dochter ook buiten proportie. Ik zou als dochter enorm geschrokken zijn en er niet zomaar op vertrouwen dat mijn moeder bij zal draaien. En beter dat TO zich nu te pletter schrikt en daardoor als de sodemieter aan zichzelf gaat werken dan dat ze denkt, ach, iedereen hier begrijpt me, dan zal het wel loslopen.
Als moeder begrijp ik dat je sentimenteel kan worden van het feit dat je kinderen groot worden, maar ik kan me echt niets voorstellen bij haar reactie. Dat je uithuilt bij je partner, zus, moeder, vriendin, dat kan. Niet je dochter negeren (dagen lang) omdat ze de euvele moed heeft een relatie te hebben. Op haar 19e, met een doodnormale jongen…
Dit inderdaad. Ik ben me er overigens van bewust dat ik vrij heftig reageer op negeren. Ook uit eigen trauma. Maar het gedrag van TO gaat echt heel ver terwijl haar dochter helemaal niks geks doet.
Ik vind totaal niet dat MamaE overdrijft. Ik schrik juist van de vrij milde reacties en het bagataliseren van iets wat simpelweg emotionele mishandeling is. Het meisje heeft verdorie professionele hulp in moeten schakelen omdat ze mentale en fysieke klachten krijgt vanwege het ziekelijke wangedrag van haar moeder.
Had je ook zo'n moeite met de oudste toen die verkering kreeg? Of is dat nog niet gaande? Is de middelste jouw favoriet? Vind je het daarom zo moeilijk?
FruitMoeder schreef op 03-09-2026 om 08:54:
Had je ook zo'n moeite met de oudste toen die verkering kreeg? Of is dat nog niet gaande? Is de middelste jouw favoriet? Vind je het daarom zo moeilijk?
Ik gok dat oudste een zoon is
en TO heb jij hulp gehad
Roos57 schreef op 03-09-2026 om 08:58:
[..]
Ik gok dat oudste een zoon is
Maar die gaat dan ook naar zijn verkering toe. Of komt die bij TO op de bank zitten?
letterkoekje schreef op 02-09-2026 om 11:58:
[..]
Nou, nou, MamaE, niet zo fatalistisch! De dochter heeft 5 maand een vriendje, da's geen twintig jaar dat moeder haar kind verkeerd heeft behandeld. Natuurlijk zal moeder wel moeten uitleggen waar dat gedrag vandaan kwam. En zeker stante pede op een andere manier met dochter en vriend omgaan.
Maar TO leert dat wel, anders ga jij alsnog gelijk krijgen.
Besef je dat 5 maanden lang is voor een 19 jarige? Ik ben het eens met MamaE het zou zo maar eens kunnen zijn dat het nooit meer was zoals het ooit was. Want een *volwassen* vrouw kon haar emoties niet onder controle houden.
Verder ben ik van mening dat bepaald gedrag nooit alleen komt, ik vraag me MarlaCarla nog meer heeft gedaan in het verleden. Want zo verstikkend zijn is nooit opeens... Alleen gaat dochter er nu terecht tegenin.
Mijn oudste is ook een dochter en de jongste is een zoon. De oudste heeft een relatie gehad, die bijna 2 jaar heeft geduurd. Ik had toen alleen moeite met het blijven slapen, ze was net 17. De dochter van 19 is bijna een een op een kopie van mezelf en waren altijd hecht, een moederskindje. Haar losmaken voelt niet alleen als het verliezen van een dochter, maar bijna als het verliezen van een deel van mezelf. De dynamiek die wij hadden gaf mij heel veel vervulling en betekenis. Nu zij een eigen leven kiest, valt er een gat dat heel leeg en pijnlijk aanvoelt. De andere dochter is echt haar vader en ik hou ook zielsveel van haar, maar onze band is gewoon anders.
Nee, ik heb geen hulp gehad, ik ben zelf tot het besef gekomen dat mijn gedrag en houding richting haar alleen maar zorgde voor meer verwijdering tussen ons. Ik ben van mening dat ik mezelf zal moeten veranderen, hulp van buitenaf voelt dan gelijk weer alsof ik gek ben, al zullen dat sommige mensen ook vinden.
Zoek hulp. Je hebt het nodig. Je gedrag is echt ongezond en schadelijk voor je kinderen. Professionele hulp dus. Je hebt lang genoeg alleen aan jezelf gedacht.
Marlacarla schreef op 03-09-2026 om 20:50:
Mijn oudste is ook een dochter en de jongste is een zoon. De oudste heeft een relatie gehad, die bijna 2 jaar heeft geduurd. Ik had toen alleen moeite met het blijven slapen, ze was net 17. De dochter van 19 is bijna een een op een kopie van mezelf en waren altijd hecht, een moederskindje. Haar losmaken voelt niet alleen als het verliezen van een dochter, maar bijna als het verliezen van een deel van mezelf. De dynamiek die wij hadden gaf mij heel veel vervulling en betekenis. Nu zij een eigen leven kiest, valt er een gat dat heel leeg en pijnlijk aanvoelt. De andere dochter is echt haar vader en ik hou ook zielsveel van haar, maar onze band is gewoon anders.
Nee, ik heb geen hulp gehad, ik ben zelf tot het besef gekomen dat mijn gedrag en houding richting haar alleen maar zorgde voor meer verwijdering tussen ons. Ik ben van mening dat ik mezelf zal moeten veranderen, hulp van buitenaf voelt dan gelijk weer alsof ik gek ben, al zullen dat sommige mensen ook vinden.
Je kind is geen deel van jezelf. Ze is een eigen persoon met een eigen leven, relaties, vrienden, school, werk etc. Ze wordt volwassen en gaat ook ooit op zichzelf wonen waarschijnlijk. Dat is normaal en daar ga je niet dood van.
Je gedraagt je alsof je met haar getrouwd bent en ze nu vreemd gaat met haar vriendje. Als je een man hebt die een affaire heeft snapt iedereen dat je niet wil dat hij daarheen gaat, met haar slaapt etc. Bij een kind is dat echt volstrekt anders.
Beter zoek je wel hulp. Je gedrag is volslagen idioot en ongezond en ook beschadigend.
Marlacarla schreef op 03-09-2026 om 20:50:
Mijn oudste is ook een dochter en de jongste is een zoon. De oudste heeft een relatie gehad, die bijna 2 jaar heeft geduurd. Ik had toen alleen moeite met het blijven slapen, ze was net 17. De dochter van 19 is bijna een een op een kopie van mezelf en waren altijd hecht, een moederskindje. Haar losmaken voelt niet alleen als het verliezen van een dochter, maar bijna als het verliezen van een deel van mezelf. De dynamiek die wij hadden gaf mij heel veel vervulling en betekenis. Nu zij een eigen leven kiest, valt er een gat dat heel leeg en pijnlijk aanvoelt. De andere dochter is echt haar vader en ik hou ook zielsveel van haar, maar onze band is gewoon anders.
Nee, ik heb geen hulp gehad, ik ben zelf tot het besef gekomen dat mijn gedrag en houding richting haar alleen maar zorgde voor meer verwijdering tussen ons. Ik ben van mening dat ik mezelf zal moeten veranderen, hulp van buitenaf voelt dan gelijk weer alsof ik gek ben, al zullen dat sommige mensen ook vinden.
- knip -
.
Linn19, je kunt me wel trol noemen, maar wat mijn moederhart voelt kan ik toch niet negeren. IK zal het een plek moeten geven en mijn dochter haar eigen leven moeten laten leven, maar dat neemt niet weg dat ik ook gevoelens heb als moeder en laat ik daar nou net moeite mee hebben. Vandaar dat ik ook hier mijn verhaal heb gedaan, voor advies en misschien ouders (moeders) vinden die ook (ooit) moeite hadden met loslaten ! Ik waardeer de oprechte berichten die me misschien verder helpen, maar me trol noemen, sorry, daar kan ik niets mee.
Je dochter is al 19! IN die tijd 1986 woonde ik al 2 jaar op kamers…..
Laat je dochter Met Rust, Alles wat ju nu doet zorgt ervoor dat ze geen vertrouwen in je heeft…Wie ben jij om je volwassen dochter zo klein te houden…
Marlacarla schreef op 04-09-2026 om 00:18:
Linn19, je kunt me wel trol noemen, maar wat mijn moederhart voelt kan ik toch niet negeren. IK zal het een plek moeten geven en mijn dochter haar eigen leven moeten laten leven, maar dat neemt niet weg dat ik ook gevoelens heb als moeder en laat ik daar nou net moeite mee hebben. Vandaar dat ik ook hier mijn verhaal heb gedaan, voor advies en misschien ouders (moeders) vinden die ook (ooit) moeite hadden met loslaten ! Ik waardeer de oprechte berichten die me misschien verder helpen, maar me trol noemen, sorry, daar kan ik niets mee.
-
- knip -
