Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg
Onze dochter (14) heeft altijd een probleemloze jeugd gehad, tot ze naar de middelbare school ging. Vanaf dat moment wilde ze niet meer naar ons luisteren, en begonnen ook de problemen.
Ten eerste op school. Ze had VWO advies en het eerste jaar van de Havo/Vwo brugklas haalde ze nog net. Maar omdat ze steeds minder aan haar huiswerk deed, bleef ze het tweede jaar zitten. Inmiddels doet ze praktisch niets meer aan school en ligt ze op schema om opnieuw te blijven zitten, waarna ze van school af zal moeten.
Dit ondanks allerlei pogingen van ons om haar te helpen met huiswerk, ook hebben we een huiswerkinstituut ingeschakeld. Maar tevergeefs.
Daarnaast zijn er problemen thuis. Ze is niet bereid mee te helpen in het huishouden. Praten, straffen of belonen hebben geen effect.
En ze heeft inmiddels een groep vriendinnen gevonden met dezelfde rebelse houding als zijzelf, waarmee ze rookt, drinkt en af en toe een joint rookt. Wij weten dit, maar als we met haar het gesprek hierover aangaan ontkent zij alles.
En tenslotte is ze de laatste tijd begonnen met weglopen. Soms doet ze dat als ze met ons ergens ruzie over heeft. Maar ook is er soms niets aan de hand, gaat ze even naar haar vrienden en komt ze daarna gewoon niet meer thuis. Gelukkig kunnen we haar meestal wel telefonisch bereiken en lukt het daarna vaak wel om haar midden in de nacht alsnog naar huis te halen.
Maar voor ons is dit bijna niet vol te houden. En we zien onze dochter steeds verder afglijden.
We zijn al in gesprek met een psycholoog over haar problemen. Alleen wij als ouders, onze dochter wil niet mee. Deze psycholoog adviseert ons om te blijven communiceren met onze dochter, en haar verder gewoon net zo ver te laten afglijden tot zij er zelf genoeg van heeft en zelf besluit om iets aan haar leven te doen.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het doet veel pijn om je dochter in zo'n situatie te zien, en als ze 's avonds weer eens niet thuiskomt dan lukt het ons niet om gewoon te gaan slapen.
We zijn intussen ten einde raad. We hebben bureau jeugdzorg al eens gebeld, maar die verwijst ons door naar de opvoedpoli: en de opvoedpoli meldt ons dat ze alleen iets voor ons kunnen doen als ons kind vrijwillig meewerkt. Maar dat wil ze niet.
Wie weet nog iets wat we zouden kunnen proberen?
Graag gedaan hoor. Ik ben nog altijd verbaasd en vooral dankbaar dat die vriend er nog is en dat het goed gaat. Hij zelf ook hoor.
Die ene persoon die hij altijd mocht bellen, die ene persoon waar hij mocht douchen toen hij op straat leefde... dat heeft uiteindelijk toch voor een omslag gezorgd.
