Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg
Onze dochter (14) heeft altijd een probleemloze jeugd gehad, tot ze naar de middelbare school ging. Vanaf dat moment wilde ze niet meer naar ons luisteren, en begonnen ook de problemen.
Ten eerste op school. Ze had VWO advies en het eerste jaar van de Havo/Vwo brugklas haalde ze nog net. Maar omdat ze steeds minder aan haar huiswerk deed, bleef ze het tweede jaar zitten. Inmiddels doet ze praktisch niets meer aan school en ligt ze op schema om opnieuw te blijven zitten, waarna ze van school af zal moeten.
Dit ondanks allerlei pogingen van ons om haar te helpen met huiswerk, ook hebben we een huiswerkinstituut ingeschakeld. Maar tevergeefs.
Daarnaast zijn er problemen thuis. Ze is niet bereid mee te helpen in het huishouden. Praten, straffen of belonen hebben geen effect.
En ze heeft inmiddels een groep vriendinnen gevonden met dezelfde rebelse houding als zijzelf, waarmee ze rookt, drinkt en af en toe een joint rookt. Wij weten dit, maar als we met haar het gesprek hierover aangaan ontkent zij alles.
En tenslotte is ze de laatste tijd begonnen met weglopen. Soms doet ze dat als ze met ons ergens ruzie over heeft. Maar ook is er soms niets aan de hand, gaat ze even naar haar vrienden en komt ze daarna gewoon niet meer thuis. Gelukkig kunnen we haar meestal wel telefonisch bereiken en lukt het daarna vaak wel om haar midden in de nacht alsnog naar huis te halen.
Maar voor ons is dit bijna niet vol te houden. En we zien onze dochter steeds verder afglijden.
We zijn al in gesprek met een psycholoog over haar problemen. Alleen wij als ouders, onze dochter wil niet mee. Deze psycholoog adviseert ons om te blijven communiceren met onze dochter, en haar verder gewoon net zo ver te laten afglijden tot zij er zelf genoeg van heeft en zelf besluit om iets aan haar leven te doen.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het doet veel pijn om je dochter in zo'n situatie te zien, en als ze 's avonds weer eens niet thuiskomt dan lukt het ons niet om gewoon te gaan slapen.
We zijn intussen ten einde raad. We hebben bureau jeugdzorg al eens gebeld, maar die verwijst ons door naar de opvoedpoli: en de opvoedpoli meldt ons dat ze alleen iets voor ons kunnen doen als ons kind vrijwillig meewerkt. Maar dat wil ze niet.
Wie weet nog iets wat we zouden kunnen proberen?
Graag gedaan hoor. Ik ben nog altijd verbaasd en vooral dankbaar dat die vriend er nog is en dat het goed gaat. Hij zelf ook hoor.
Die ene persoon die hij altijd mocht bellen, die ene persoon waar hij mocht douchen toen hij op straat leefde... dat heeft uiteindelijk toch voor een omslag gezorgd.
hoe gaat t nu met jullie lastige situaties? Zijn er nog ontwikkelingen?
Wij hebben woensdag een gesprek gehad met een behoorlijk aantal betrokken partijen.
Er zijn duidelijk afspraken gemaakt en ook wat eventuele gevolgen zouden zijn als de afspraak van zijn kant niet nagekomen zou worden.
Woensdag is dus heel duidelijk de grens aangegeven m.b.t. het spijbelen en te laat komen. Zoon knikte braaf mee en reageerde netjes en vriendelijk maar ik voelde gewoon dat hij het niet heel serieus nam allemaal.
En ja hoor, gisteren gewoon weer 2 uur gespijbeld en 1x kwartier te laat in les.
Er is direct contact geweest met de Leerplicht en er gaat nu een Halt straf komen.
Of dat gaat helpen betwijfel ik maar ik snap dat er nu stappen genomen moeten worden. Je had toch ergens weer een heeeeeeel klein beetje hoop dat zo'n stevig gesprek zou helpen maar het doet hem niets.
Verder is er binnen deze partijen een zeer sterk vermoeden van ADHD en gaat er een diagnose traject opgestart worden, ik hoop alleen dat dit niet te lang gaat duren.
Verder heeft zoon nog een boete te pakken van een BOA (rondhangen en blowen in parkeergarage) en heeft hij thuis weer schijt aan alle regels en afspraken. Zeer kwaad dat wij geen zakgeld geven en hem niet continu voorzien van nieuwe outfits en schoenen.
Dan krijg je dus gesprekken als "tja, dan moet ik maar gaan stelen om aan geld te komen hè"
Heel maniupulatief allemaal dus.
Een van de moeilijkere weken tot nu toe....helaas dus nog niet echt verbetering aan deze kant.
Natuurlijk gaat hij niet direct omslaan na zo'n gesprek. Voor nu zou ik blij zijn dat hij nog naar school gaat. En manipuleren hoef je niet in mee te gaan. Als jij naar de gevangenis wilt moet je dat vooral doen. Hij moet vooral leren dat zijn leven zijn verantwoordelijkheid en probleem is. Dat jullie hem nu nog kunnen en willen helpen. Maar dat daar ook een grens aanzit.
Izza schreef op 25-09-2026 om 13:41:
Natuurlijk gaat hij niet direct omslaan na zo'n gesprek. Voor nu zou ik blij zijn dat hij nog naar school gaat. En manipuleren hoef je niet in mee te gaan. Als jij naar de gevangenis wilt moet je dat vooral doen. Hij moet vooral leren dat zijn leven zijn verantwoordelijkheid en probleem is. Dat jullie hem nu nog kunnen en willen helpen. Maar dat daar ook een grens aanzit.
Ja, dat is ook het advies wat wij kregen en wat we ook uitstralen naar hem. Jouw leven, jouw keuzes. Wij willen hem zeker helpen met van alles en nog wat maar hij zal dan zelf ook moeten meewerken.
Ik merk ook gewoon dat zoon simpelweg niet gelooft dat spijbelen hem voor de rechter kan krijgen. Maandag moet hij weer op gesprek komen bij de leerplichtambtenaar. Als hij niet op school verschijnt komt ze gewoon aan huis gaf ze aan. Dan zal hij te horen krijgen dat hij Halt straf krijgt en heel misschien gelooft hij dan een klein beetje dat er toch wel eens consequenties aan kunnen vasthangen.
dubbel
HR07 schreef op 25-09-2026 om 13:53:
[..]
Ja, dat is ook het advies wat wij kregen en wat we ook uitstralen naar hem. Jouw leven, jouw keuzes. Wij willen hem zeker helpen met van alles en nog wat maar hij zal dan zelf ook moeten meewerken.Ik merk ook gewoon dat zoon simpelweg niet gelooft dat spijbelen hem voor de rechter kan krijgen. Maandag moet hij weer op gesprek komen bij de leerplichtambtenaar. Als hij niet op school verschijnt komt ze gewoon aan huis gaf ze aan. Dan zal hij te horen krijgen dat hij Halt straf krijgt en heel misschien gelooft hij dan een klein beetje dat er toch wel eens consequenties aan kunnen vasthangen.
Heftig hoor HR07, lees en leef met je mee, helaas geen tips. Je doet het goed, begrijp jullie wanhoop, vandaar mijn hart onder de riem.
Kersje schreef op 25-09-2026 om 16:44:
[..]
Heftig hoor HR07, lees en leef met je mee, helaas geen tips. Je doet het goed, begrijp jullie wanhoop, vandaar mijn hart onder de riem.
Ja, het is eigenlijk ook gewoon te bizar voor woorden dit gedrag. Dit had ik echt never ever nooit gedacht of zien aankomen. Altijd wel gedacht dat hij pittig zou zijn als puber maar niet dit. Hij eet ook al weken niet meer thuis mee, voelt echt alsof mijn hele gezin uit elkaar valt.
Het gesprek heeft dan niet meteen een omslag in gedrag opgeleverd, maar wel een paar andere dingen. Belangrijk is dat alle neuzen dezelfde kant op staan, dat er consequenties zijn afgesproken, dat er een onderzoek naar mogelijk ADHD wordt opgestart en dat duidelijker is geworden wat er van jullie wordt verwacht (en wat niet). Voorlopig lijkt me dat allemaal wel nuttig. Ik ben benieuwd of 'Halt' iets van betekenis zal zijn voor hem.
Was de straatcoach bij het gesprek? Ik vroeg me af of die zicht had op waar hij nu zijn geld vandaan haalt, waar hij eet en waar hij eventuele drugs scoort.
Het is niet zo dat je hele gezin uit elkaar valt, dat laad je wel heel veel verantwoordelijkheid op hem. Hij zou dan zijn eigen ontregelende leven moeten opgeven voor een mooi gezinsplaatje. Dit is je gezin, inclusief eentje die een ander spoor kiest.
tsjor schreef op 26-09-2026 om 09:10:
Het gesprek heeft dan niet meteen een omslag in gedrag opgeleverd, maar wel een paar andere dingen. Belangrijk is dat alle neuzen dezelfde kant op staan, dat er consequenties zijn afgesproken, dat er een onderzoek naar mogelijk ADHD wordt opgestart en dat duidelijker is geworden wat er van jullie wordt verwacht (en wat niet). Voorlopig lijkt me dat allemaal wel nuttig. Ik ben benieuwd of 'Halt' iets van betekenis zal zijn voor hem.
Was de straatcoach bij het gesprek? Ik vroeg me af of die zicht had op waar hij nu zijn geld vandaan haalt, waar hij eet en waar hij eventuele drugs scoort.
Het is niet zo dat je hele gezin uit elkaar valt, dat laad je wel heel veel verantwoordelijkheid op hem. Hij zou dan zijn eigen ontregelende leven moeten opgeven voor een mooi gezinsplaatje. Dit is je gezin, inclusief eentje die een ander spoor kiest.
Zeker is hij niet verantwoordelijk voor het beeld dat ik had van het gezinsleven. Het is mijn gevoel en de verwachtingen die je los moet laten en dat is gewoon heel lastig. Maar dat zal ik nooit zo tegen hem uitspreken.
De straatcoach is op de hoogte van alles maar geeft duidelijk aan dat hij eerst een vertrouwensband wilt krijgen/opbouwen en dat snap ik wel. De wiet/vapes/sigaretten worden gewoon bij een dealertje "besteld" via snapchat want dat heeft zoon al vaker zelf gezegd. Uur later staan ze dan op de markt ofzo met de bestelling, zo simpel gaat het.
Tot 2-3 maanden geleden had hij een bijbaantje en kwam hij zo aan geld. Nu heeft hij niets voor zover wij weten maar hij teert ook vaak op de zak van anderen merk ik. Heel af en toe verkoopt hij eens een oud kledingstuk en dan heeft hij weer en tientje ofzo. En heel af en toe doet hij eens klusjes voor opa/oma en krijgt hij daar ook wat voor. Hij gaf wel laatst aan weer een baantje te willen zoeken maar ook écht gaan zoeken doet hij dan weer niet. Hoop intenties maar alles loopt vast.
Maar inderdaad Tsjor, het gesprek heeft wel iedereen op hetzelfde pad gezet en ik ben zeer benieuwd of zoon de Halt straf serieus neemt. Want geen idee wat er zou gebeuren als hij dan nog blijft spijbelen.
Hoi, ik lees al een poosje mee, en heb een enkele keer gereageerd. HR07, ik herken veel van wat je schrijft. Mijn dochter (15 jaar) gaat sinds begin dit schooljaar niet naar school. In haar geval niet omdat het haar niet interesseert (speelt ook wel mee), maar omdat ze bang is om naar school te gaan. Wat overeenkomt is dat ze niets wil, en een hekel heeft aan het woord moeten.
We zijn nu wel in gesprek met de leerplicht en het sociaal wijkteam, maar het gaat allemaal zo langzaam, omdat we maar hele kleine stapjes kunnen maken iedere keer. Vorige week gesprek met school en leerplicht, er is haar een voltijds traject aangeboden waarin ze kan werken aan haar zelfvertrouwen/problematiek en zich ook kan richten op een goede studiekeuze (ze zou beginnen aan een mbo-opleiding). Alternatief is wel naar school voor de basisvakken, en een kleiner traject ernaast. Dat wil ze absoluut niet, dus er is eigenlijk maar een mogelijkheid. De keuze hiervoor wil ze echter niet maken. Tegelijkertijd accepteert ze ook niet dat we die keuze voor haar maken (dan gaat ze namelijk gewoon niet). Dus het is iedere keer hele kleine stapjes, haar de ruimte geven om dingen te laten landen, en dan weer verder. Zo ontzettend vermoeiend.
De leerplicht heeft wel aangegeven dat ze iets moet, omdat het anders een wat minder fijn traject wordt. Maar ik heb niet het idee dat ze daar nou warm of koud van wordt. Of misschien sluit ze zich daar wel voor af, omdat dit iets is wat ze gewoon niet aankan.
Het meest moeilijke hieraan vind ik dat mijn man en ik helemaal niet zo zijn, en we ook niet begrijpen hoe ze zo is geworden. En het ook moeilijk vinden om hiermee om te gaan.
Ik ben bang dat ik je niet verder kan helpen hierin, en ik geloof dat ik dit moment nu ook vooral gebruik om mijn ei kwijt te kunnen 🙈 Ik wens je wel heel veel sterkte en ik hoop inderdaad dat jullie stappen vooruit kunnen zetten, nu alle ogen op hetzelfde doel zijn gericht.
Willempje73 schreef op 28-09-2026 om 12:30:
Hoi, ik lees al een poosje mee, en heb een enkele keer gereageerd. HR07, ik herken veel van wat je schrijft. Mijn dochter (15 jaar) gaat sinds begin dit schooljaar niet naar school. In haar geval niet omdat het haar niet interesseert (speelt ook wel mee), maar omdat ze bang is om naar school te gaan. Wat overeenkomt is dat ze niets wil, en een hekel heeft aan het woord moeten.
We zijn nu wel in gesprek met de leerplicht en het sociaal wijkteam, maar het gaat allemaal zo langzaam, omdat we maar hele kleine stapjes kunnen maken iedere keer. Vorige week gesprek met school en leerplicht, er is haar een voltijds traject aangeboden waarin ze kan werken aan haar zelfvertrouwen/problematiek en zich ook kan richten op een goede studiekeuze (ze zou beginnen aan een mbo-opleiding). Alternatief is wel naar school voor de basisvakken, en een kleiner traject ernaast. Dat wil ze absoluut niet, dus er is eigenlijk maar een mogelijkheid. De keuze hiervoor wil ze echter niet maken. Tegelijkertijd accepteert ze ook niet dat we die keuze voor haar maken (dan gaat ze namelijk gewoon niet). Dus het is iedere keer hele kleine stapjes, haar de ruimte geven om dingen te laten landen, en dan weer verder. Zo ontzettend vermoeiend.
De leerplicht heeft wel aangegeven dat ze iets moet, omdat het anders een wat minder fijn traject wordt. Maar ik heb niet het idee dat ze daar nou warm of koud van wordt. Of misschien sluit ze zich daar wel voor af, omdat dit iets is wat ze gewoon niet aankan.
Het meest moeilijke hieraan vind ik dat mijn man en ik helemaal niet zo zijn, en we ook niet begrijpen hoe ze zo is geworden. En het ook moeilijk vinden om hiermee om te gaan.
Ik ben bang dat ik je niet verder kan helpen hierin, en ik geloof dat ik dit moment nu ook vooral gebruik om mijn ei kwijt te kunnen 🙈 Ik wens je wel heel veel sterkte en ik hoop inderdaad dat jullie stappen vooruit kunnen zetten, nu alle ogen op hetzelfde doel zijn gericht.
Dit herken ik ook; geen idee hoe mijn zoon het gedrag kan vertonen wat hij nu laat zien. Ik weet zeker dat mijn zoon niet in staat zal zijn om nu op tijd te komen en die Halt straf zal er snel komen. Heb inmiddels wel al wat berichten ontvangen dat men dit ook wel ziet en er snel een diagnose/hulpverlening moet komen. Na de Halt straf volgt jeugdrechter maar de Leerplicht had mij al verteld dat de rechter altijd eerst de hulpvraag voor straf zal laten gaan. Laten we maar hopen dat dit binnen een redelijke termijn mogelijk is..
Voor jullie ook zwaar...je kind zit muurvast en wilt niets en zo blijf je maar in cirkeltjes ronddraaien. Dikke knuffel voor jullie!
HR07,
Ik had al eens aangegeven dat jouw zoon veel weg heeft van de mijne.
Mijn zoon heeft al heel jong de diagnose ADHD gekregen, we weten dus waarom hij altijd zo aanwezig is, maar daar houdt het ook mee op.
Wat verwacht jij van deze diagnose? Hoop je op medicatie? Bij ons was dat geen oplossing. Hij vergat vaak te eten en er was weinig verandering, dus wij hebben het idee van medicatie achter ons gelaten. Op school wordt de diagnose wel vaak aangehaald in gesprekken, maar het levert hier niet meer begrip o.i.d op.
Mijn zoon en ik hebben inmiddels de intake bij Halt gehad. Dit was wegens openbare dronkenschap en nog niet voor het vele te laat komen op school (maar die komt ook spoedig vrees ik).
Er wordt nu van hem verwacht dat jij verslagen schrijft en individueel nog 3 gesprekken voert. Wordt dit niet voldoende bevonden, dan volgt er alsnog een boete en strafblad.
En blijft het verkeerd gaan, dan voor de rechter verschijnen.
Zolang wij in de wensen van zoon meegaan, is ie best gezellig, maar wanneer ik, zoals vanmorgen, vindt dat ie wel lang genoeg onder de douche staat, is het direct weer hommeles. Ik heb hem, onderweg naar mijn werk, een appje gestuurd waarin ik aangaf het zo graag allemaal goed te willen doen voor iedereen, maar dat iedereen in het gezin daar zelf ook een bijdrage aan moet leveren. Dat was ie wel met me eens en ik kreeg een hartje terug.
Ben benieuwd of ie vandaag een keer voor 10en thuis is en wij ook weer een keer rustig op tijd naar bed kunnen.
dubbel
Haaika,
Hoe jij je zoon omschrijft zijn er inderdaad zeker overeenkomsten. Ik herken wat je zegt dat hij best gezellig kan zijn als je maar meegaat in wat hij wilt, zo is onze zoon ook. Totdat je ergens nee op zegt of iets niet doet of geeft, dan escaleert het direct.
Met betrekking tot de diagnose verwacht ik eigenlijk niet echt iets. Ze willen het wel wat breder trekken dan alleen adhd is mij verteld dus geen idee wat ik daar dan nog van kan verwachten.
A.s. dinsdag krijgen we huisbezoek om een soort inventarisatie te maken van wat er nu allemaal precies nodig zal zijn want hij is inmiddels ook een maand op "time-out" gezet door school. Dit betekent dat hij nu thuis zit en daar snel iets op verzonnen moet worden.
School heeft dit besluit ad-hoc genomen nadat het gedrag niet verbeterde maar daar was de gemeente dan weer niet zo blij mee. Dus hoe dit nu verder moet weten we nu ook nog niet en daar hopen we volgende week meer duidelijkheid in te krijgen.
Een diagnose is ook weer niet zaligmakend en al helemaal geen excuus om bepaald gedrag te mogen vertonen. Daarmee zeg ik niet dat het leven met bijvoorbeeld ADHD niet ingewikkeld kan zijn, maar het betekent niet dat je elke dag te laat op school mag komen, mag spijbelen, een grote mond mag hebben etc.
Verder vind ik een time-out van een maand wel heel rigoureus. Is dat een schorsing? En kan dat niet korter? Bij mijn man op school betekent schorsing dat je juist de hele dag op school moet zitten, bij de conrector op kantoor, om strafwerk te maken.
Je mag dus geen lessen volgen en geen contact hebben met andere leerlingen. Maar school ontzegt een kind dan wel het recht op onderwijs, ik vraag me af of dit zomaar mag. Al zullen ze deze maatregel niet 'zomaar' hebben genomen. Als een leerling te veel de aansluiting met de stof kwijtraakt, is dat niet bevorderlijk voor de rest van het schooljaar, houding en gedrag in de klas.
Volgens school geen officiële schorsing maar meer een time-out omdat ze het volgens mij ook niet weten hoe nu verder te gaan.
Komende week gaan ze wel terugkoppeling geven over maatwerk want daar moet inderdaad wat mee gebeuren.
En nee, diagnose is zeker geen excuus maar misschien voor ons wel goed om te weten hoe zijn brein werkt. Wellicht weet je dan ook beter hoe je het gedrag misschien kan ombuigen.
Werken ze op die school niet samen met een reboundvoorziening? Volgens mij is dat verplicht. Een kind naar huis sturen lost ook niet veel op, behalve dat ze tijdelijk geen last van hem hebben.
