Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg

tsjor schreef op 03-08-2026 om 10:51:

[..]

Wat denk je van dat verhaal over hikikomori?

Ik ben me daar over aan het inlezen.

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 10:36:

[..]

Ja tuurlijk. Maar dat deed mij denken aan een gesprek van een vriendin. Die aan het daten was met een man en ze was bang dat hij een loverboy was. Die vriendin in kwestie is 35 jaar. Loverboys gaan voor tienermeisjes op de middelbare school omdat die makkelijker te manipuleren zijn. En als je dochter de hele tijd op bed ligt, hoe is haar hygiene dan? Wast ze zich wel elke dag? En kamt ze haar haar? Als het antwoord nee is dan is geen enkele loverboy in haar geintresserd.

Ongeveer 3, 4 uur per dag in de badkamer te vinden. Je wilt niet weten hoeveel kuub water en gas we verbruiken. Ook flessen shampoo, mondwater, tandpasta ..... ze vliegt er doorheen. En na al die uren in de badkamer..........recht dat bed weer in.

CreaBea schreef op 04-08-2026 om 08:07:

[..]

Ongeveer 3, 4 uur per dag in de badkamer te vinden. Je wilt niet weten hoeveel kuub water en gas we verbruiken. Ook flessen shampoo, mondwater, tandpasta ..... ze vliegt er doorheen. En na al die uren in de badkamer..........recht dat bed weer in.

Dat is dan toch wel raar. Voor wie doet ze die moeite dan? Je zal bijna denken dat ze stiekem een OnlyFans heeft. Ik dacht altijd dat een onderdeel van depressie was dat je verzorging je niets meer kon schelen. 

CreaBea schreef op 04-08-2026 om 08:16:

[..]

Ze krijgt geen geld voor onderhoud. Ze krijgt eten/drinken, onderdak (incl badkamergebruik natuurlijk), kledinggeld en dan houdt het ver op. Wel kunnen wij aangesproken worden op kosten voor studie (maar studeren doet ze niet).

Ik zou dan badkamergebruik ook naar maximaal 15 minuten per dag doen. Ik zou gewoon een slot kopen, en een schema maken wanneer ze mag douchen en dan weer slot erop. 

CreaBea schreef op 04-08-2026 om 08:07:

[..]

Ongeveer 3, 4 uur per dag in de badkamer te vinden. Je wilt niet weten hoeveel kuub water en gas we verbruiken. Ook flessen shampoo, mondwater, tandpasta ..... ze vliegt er doorheen. En na al die uren in de badkamer..........recht dat bed weer in.

Dit kan je natuurlijk beperken. Ze krijgt bijvoorbeeld een eigen fles en tube per week. En inderdaad het slot aanpassen of water uitschakelen. Dit zou ik dus niet toestaan (uren onder de douche bijvoorbeeld). En daar kan je best op ingrijpen). Verder zal ze weinig kleding nodig hebben als ze in haar kamer woont. Er slijt niets toch? En er zijn geen gelegenheden dat ze het draagt. 

Jullie Spullen in een afgesloten kastje of op je eigen kamer. Ook zijn er speciale watersloten te koop of timers.  

Ook hier mag je best optreden hoor. 

Izza schreef op 04-08-2026 om 01:46:

bedenk dat puberteit een soort golf is. Hij heeft een piek maar loopt ook weer af. En de mening van vrienden is heel belangrijk. Veel meer dan die van ouders. Dat wil niet zeggen dat dat altijd zo zal blijven. Die vrienden zijn nu nog alles. Maar die ontwikkelen zich ook. Blijven niet altijd pubers. De meeste jongeren trekken bij met 18 a 19. Soms al eerder aangezien ze dan klaar zijn met de middelbare. Dan vallen veel groepen uit elkaar omdat mensen naar andere scholen gaan en verkering krijgen etc. En de grootste hormonen raken er langzaam uit. En bedenk dat die goede basis heus niet volledig verdwenen is voor altijd. Hij ligt nu alleen onder een laag hormonen verstopt.

Hier probeer ik me ook aan vast te houden. Bedankt voor je bericht. ❤️

HR07 schreef op 03-08-2026 om 15:12:

[..]

Maar het andere gedrag er omheen blijft gewoon erg lastig voor ons, er kunnen moeilijk afspraken gemaakt worden. Hij heeft echt een soort extreme drang naar vrijheid en alles moet daarvoor wijken. Buiten hangen is het enige dat telt. Ook op vakantie in het buitenland deed hij dit en dat gaf me echt veel stress. Hij ging het 's avonds gewoon alleen de deur uit (wel een druk toeristisch gebied) en dan rondlopen en sigaretten roken. En je kon een tijd afspreken maar daar hield hij zich gewoon niet aan. Hij is vlak voor de vakantie ook een keer stiekem met een vriend de deur uit geglipt toen wij in bed lagen en kwam toen pas om 3 uur thuis....wel geappt dat er niets aan de hand was en hij "gewoon even buiten wilde zijn." En dan kan je daar consequenties aan verbinden maar dat boeit hem gewoon niet. Sindsdien heb ik zijn huissleutels wel ingenomen en zit alles potdicht als hij eenmaal binnen is en is het dus niet meer gebeurd. (hij wilde het laatst wel nog een keer - stond ineens om middernacht z'n haar te föhnen en ging beneden "nog even wat drinken halen". Ik hoorde hem op de overloop fluisteren met iemand aan de telefoon en toen hij naar benden ging een hoop gerommel. En na 10 min ineens weer naar boven zonder drinken. Was mij duidelijk dat hij weg wilde sneaken want hij föhnt zijn haar alleen als hij naar buiten gaat.)

Ook met het avondeten geeft het problemen want hij wilt het gewoon niet meer. Hij is niet in staat om zich los te rukken van de vriendengroep buiten en even twintig minuten naar huis te komen. Gisteren is hij om 2 uur naar buiten gegaan en kwam hij om half 12 thuis.
De afspraak was eigenlijk 11 uur maar hij appte kwart voor 11 dat hij half uur later zou zijn. In principe fijn dat hij iets laat weten maar bijna geen enkele regel blijft overeind staan. "Laat me toch, ik heb vakantie" zegt hij dan. (terwijl hij dit ook gewoon doet als hij school heeft....) Eten wilt hij later opwarmen (als het eten hem zint) of hij eet buiten de deur. Lees: hij mag wat stukjes pizza mee-eten van een vriend. Op de een of andere manier krijgt hij het helaas ook voor elkaar dat iedereen dingen voor hem regelt of mee betaalt.
Dat eten gaat al 2 maanden zo en krijgen we heel moeilijk grip op. Ook als ik aangeef dat hij gewoon pech heeft als hij niet om 6 uur thuis is, en ik niets bewaar, appt hij gewoon "ok". Dus de consequenties doen hem ook vrij weinig helaas. Ook echt geen idee hoe ik hier goed mee om moet gaan.

Hoi HR07,

Het gedrag van jouw zoon doet me erg denken aan dat van mijn dochter vroeger. Bij haar begon het toen ze ruim 16 was, dus iets later dan jouw zoon. Net als jouw zoon nam ze abrupt afstand van ons gezin, blowde ze als een gek, hing ze dag- en (halve) nacht op straat rond. Ze deed van alles in het geniep en loog alles bij elkaar. Ze at zelden meer thuis, kwam 's nachts bijna alleen thuis als wij al in bed lagen, werd van school (MBO) gestuurd.

Ook die enorme vrijheidsdrang herken ik. Ze hield het zelfs niet uit bij haar vrienden. Fietste van wijk naar wijk/dorp, van de ene naar de andere vriendengroep. Overal stond haar fiets zó klaar, dat meteen weg kon als ze dicht onrustig voelde. Al die vrienden waren drugsgebruikers, maar niemand zo onrustig zoals zij. (Hoorde ik van andere betrokken ouders). 

Ze stond niet open voor hulpverlening. Omdat ze geen zakgeld meer kreeg en geen normaal baantje kon houden, ging ze wiet/pillen dealen. Toen ze 18 werd trok ze zo snel ze kon in bij haar vriend, die de 'groothandelaar' was van de wiet die zij op straat verkocht. 

Inmiddels is ze (zo'n beetje) midden twintig. Het is niet helemaal goed gekomen, maar ook niet meer zo ellendig als het toen was. Het contact tussen ons is nooit helemaal verbroken. Het stond op een zeer laag pitje. Stapje voor stapje wordt het contact beter. Via een soort 'dreamschool' heeft ze na jaren toch nog een MBO-diploma gehaald. 
Ze oogt frisser, gezonder, eet normaler, lijkt goed voor zichzelf te zorgen (voor zover wij weten, zo diepgaand is ons contact niet).
Wel blijft ze drugsgebruik verheerlijken. Het verschil is dat ze nu niet meer op straat dealt maar legaal drugs verkoopt in een coffeeshop. Mijn angst dat ze in de cel beland is daarmee geweken.  

Elk verhaal is anders, maar ik hoop dat je hier toch een beetje moed uit weet te putten. Ik ben echt in elkaar gestort toen het zo fout ging met mijn dochter. Ongelooflijk veel verdriet heb ik over haar gehad. Ik kan me voorstellen dat jij je over je zoon ook zo moet voelen. 14 jaar zelfs nog maar....  Hopelijk is het voordeel van die leeftijd dat er misschien meer hulpverlening mogelijk is. (Over mijn dochter van 16, 17 zeiden ze: ze is nu bijna 18, dus we kunnen niet zo veel meer. Terwijl ik juist zoveel mogelijk hoopte te bereiken vóór ze 18 werd). En hopelijk heb je, als hij op tijd bijtrekt, nog een tijdje een fijne zoon thuis wonen.  Veel sterkte!

Wilmamaa schreef op 04-08-2026 om 15:55:

[..]

Hoi HR07,

Het gedrag van jouw zoon doet me erg denken aan dat van mijn dochter vroeger. Bij haar begon het toen ze ruim 16 was, dus iets later dan jouw zoon. Net als jouw zoon nam ze abrupt afstand van ons gezin, blowde ze als een gek, hing ze dag- en (halve) nacht op straat rond. Ze deed van alles in het geniep en loog alles bij elkaar. Ze at zelden meer thuis, kwam 's nachts bijna alleen thuis als wij al in bed lagen, werd van school (MBO) gestuurd.

Ook die enorme vrijheidsdrang herken ik. Ze hield het zelfs niet uit bij haar vrienden. Fietste van wijk naar wijk/dorp, van de ene naar de andere vriendengroep. Overal stond haar fiets zó klaar, dat meteen weg kon als ze dicht onrustig voelde. Al die vrienden waren drugsgebruikers, maar niemand zo onrustig zoals zij. (Hoorde ik van andere betrokken ouders).

Ze stond niet open voor hulpverlening. Omdat ze geen zakgeld meer kreeg en geen normaal baantje kon houden, ging ze wiet/pillen dealen. Toen ze 18 werd trok ze zo snel ze kon in bij haar vriend, die de 'groothandelaar' was van de wiet die zij op straat verkocht.

Inmiddels is ze (zo'n beetje) midden twintig. Het is niet helemaal goed gekomen, maar ook niet meer zo ellendig als het toen was. Het contact tussen ons is nooit helemaal verbroken. Het stond op een zeer laag pitje. Stapje voor stapje wordt het contact beter. Via een soort 'dreamschool' heeft ze na jaren toch nog een MBO-diploma gehaald.
Ze oogt frisser, gezonder, eet normaler, lijkt goed voor zichzelf te zorgen (voor zover wij weten, zo diepgaand is ons contact niet).
Wel blijft ze drugsgebruik verheerlijken. Het verschil is dat ze nu niet meer op straat dealt maar legaal drugs verkoopt in een coffeeshop. Mijn angst dat ze in de cel beland is daarmee geweken.

Elk verhaal is anders, maar ik hoop dat je hier toch een beetje moed uit weet te putten. Ik ben echt in elkaar gestort toen het zo fout ging met mijn dochter. Ongelooflijk veel verdriet heb ik over haar gehad. Ik kan me voorstellen dat jij je over je zoon ook zo moet voelen. 14 jaar zelfs nog maar.... Hopelijk is het voordeel van die leeftijd dat er misschien meer hulpverlening mogelijk is. (Over mijn dochter van 16, 17 zeiden ze: ze is nu bijna 18, dus we kunnen niet zo veel meer. Terwijl ik juist zoveel mogelijk hoopte te bereiken vóór ze 18 werd). En hopelijk heb je, als hij op tijd bijtrekt, nog een tijdje een fijne zoon thuis wonen. Veel sterkte!

Lieve Wilmamaa, bedankt voor je bericht. Ik herken inderdaad ook veel uit je verhaal m.b.t. mijn zoon. Niet die extreme onrust zoals bij je dochter want hij kan rustig de hele dag buiten hangen op dezelfde plek met vrienden. Wel buiten dus, als hij binnen is dan is hij alleen maar op zijn kamer en zo snel mogelijk weer weg.

Zoon wilt hier ook geen hulpverlening want "hij is niet gestoord" en dan houdt het helaas ver op. We hebben wel bij verschillende instanties aan de bel getrokken maar hem ergens toe dwingen is niet mogelijk, ook niet met 14. Als hij op school echt gaat uitvallen komend jaar dan is er wel meer mogelijk want hij is nog volledig leerplichtig. 

Hier ben ik ook bang voor het criminele circuit. Zoon is altijd al enorm gefascineerd geweest door mensen met deze levensstijl en ik denk dat hij het echt enorm spannend vindt. Zoekt ook wel bewust mensen op die verkeerde dingen doen maar of hij daar zelf al echt aan meedoet weet ik niet zeker. Ik acht hem er wel degelijk toe in staat. Enige wat ik dan hoop is dat hij nog een keer goed tegen de lamp loopt voor zijn 18e en dat dit hem wellicht wakker schudt.

Wel fijn dat het met je dochter inmiddels wat beter gaat! Ik hoop hier ook heel vurig dat de tijd uiteindelijk in zijn voordeel gaat werken maar we hebben nog wel even te gaan denk ik...

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 16:37:

[..]

Sommige mensen hebben ook een anti-sociale persoonlijkheid. Daar kan je ook niet mee omgaan. Als mensen bewust kiezen om alleen te zijn en ze hebben hun eigen inkomen zonder dat ze iemand tot last zijn dan vind ik zelf dat je die mensen in hun waarde moet laten. En als je alleen bent betekend dat niet dat je een goed persoon bent. Soms is er ook wel een reden voor waarom niemand in hun leven zich meer bekommert om dat persoon

Klopt, maar ik geloof niet dat dat de problematiek is van de dochter van creabea. 

FruitMoeder schreef op 04-08-2026 om 09:39:

[..]

Dat is dan toch wel raar. Voor wie doet ze die moeite dan? Je zal bijna denken dat ze stiekem een OnlyFans heeft. Ik dacht altijd dat een onderdeel van depressie was dat je verzorging je niets meer kon schelen.

Ze komt niet online, heeft geen smartphone oid.

FruitMoeder schreef op 04-08-2026 om 09:40:

[..]

Ik zou dan badkamergebruik ook naar maximaal 15 minuten per dag doen. Ik zou gewoon een slot kopen, en een schema maken wanneer ze mag douchen en dan weer slot erop.

We hebben kortgeleden het slot eraf gehaald, in de hoop dat ze dan sneller uit de badkamer komt.

Izza schreef op 04-08-2026 om 10:33:

[..]

Dit kan je natuurlijk beperken. Ze krijgt bijvoorbeeld een eigen fles en tube per week. En inderdaad het slot aanpassen of water uitschakelen. Dit zou ik dus niet toestaan (uren onder de douche bijvoorbeeld). En daar kan je best op ingrijpen). Verder zal ze weinig kleding nodig hebben als ze in haar kamer woont. Er slijt niets toch? En er zijn geen gelegenheden dat ze het draagt.

Jullie Spullen in een afgesloten kastje of op je eigen kamer. Ook zijn er speciale watersloten te koop of timers.

Ook hier mag je best optreden hoor.

Ze krijgt afgepast dat soort spullen maar ze breekt de kast open. Kleding is inderdaad weinig. We hebben al heel veel achter slot en grendel, het wordt voor ons steeds meer onleefbaar.

Ook hier mag je best optreden hoor.........klinkt alsof we niets doen aan de situatie: pijnlijk

CreaBea schreef op 06-08-2026 om 09:35:

[..]

We hebben kortgeleden het slot eraf gehaald, in de hoop dat ze dan sneller uit de badkamer komt.

Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?

FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 09:37:

[..]

Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?

Dat is toch allemaal helemaal niet werkbaar of wenselijk!

 Zie je moeder of vader al continu naar boven rennen om dat slot er te pas of onpas op te hangen! 
Plus dat een deur er niet op gemaakt is om af te sluiten met een hangslot. Je bent geen gevangenisbewaarder. 

En eruit trekken hoe zie je dat voor je, voor je het weet escaleert het hartstikke. Krijgen beiden alleen maar trauma’s van. 

FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 09:37:

[..]

Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?

Ik vind dat jij heel gemakkelijk de meest bizarre ( strenge) oplossingen bedenkt terwijl jij ook in topics laat zien dat jij bij je eigen kind heel minder strikte grenzen stelt.  Ook als dat wel nodig is.  De beste stuurlui staan al wal.  

To deze situatie is heel lastig.  En het is goed dat je grenzen stelt. Dat jullie zaken niet meer betalen is heel logisch, en ik denk ook wenselijk.  Je dochter moet leren dat het niet zo kan zijn dat zij geen enkele verantwoordelijkheid neemt en voelt. Het gevaar schuilt hem in hoe meer jullie doen om haar die verantwoordelijkheid te laten voelen en hoe meer jullie kind laat zien dat het niks boeit,  dat je dan in de verleiding komt om alles maar heel af te nemen.  Je zit nu al in een machtsstrijd maar dan kom je er niet meer uit denk ik.  Hoe zwaar het ook is,  ik ben aan dat je ook wel dat je kind voelt dat er altijd een weg terug is naar jullie.  Mits haar gedrag veranderd.  

Mijn vader vertelde dat mijn grootouders het warm water uitzetten als een van de (vele) kinderen te lang douchten. Het was geldbesparing. Toch kan dat hier ook. Je kunt vooraf afspreken hoeveel minuten ze mag douchen. Of vind je het ook een probleem dat ze de badkamer bezet houdt?

Kimdekim schreef op 06-08-2026 om 10:51:

[..]

Ik vind dat jij heel gemakkelijk de meest bizarre ( strenge) oplossingen bedenkt terwijl jij ook in topics laat zien dat jij bij je eigen kind heel minder strikte grenzen stelt. Ook als dat wel nodig is. De beste stuurlui staan al wal.

Het is geen 4 jarige meer. Het is een volwassenen vrouw die niets doet met haar leven. Daarnaast zegt TO dat ze uren in de badkamer zit. Voor wat? Dat is gewoon zonde van het geld en het water. Wat moet je anders doen? Over je heen laten lopen?

FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 12:53:

[..]

Het is geen 4 jarige meer. Het is een volwassenen vrouw die niets doet met haar leven. Daarnaast zegt TO dat ze uren in de badkamer zit. Voor wat? Dat is gewoon zonde van het geld en het water. Wat moet je anders doen? Over je heen laten lopen?

In verbinding blijven.  Ik vraag me af of je ook zo op je strepen zou staan als het om je eigen kind ging.  

Kimdekim schreef op 06-08-2026 om 18:06:

[..]

In verbinding blijven. Ik vraag me af of je ook zo op je strepen zou staan als het om je eigen kind ging.

Je kunt prima proberen in verbinding te blijven zonder alles los te laten en over grenzen heen te laten gaan. Dit kind mag ondanks haar gedrag thuis blijven. Hoeft niet te betekenen dat je bijvoorbeeld het water er niet af mag halen. Of dat je maar accepteert dat ze spullen kapot maakt en steelt. Als het haar allemaal niet bevalt hoeft ze niet te blijven he? Die verbinding kan in de toekomst weer ontstaan als ze weer bij zinnen komt. En wellicht ook niet als gaar leven zo slecht blijft. Uiteindelijk is het straks een meerderjarige met eigen keuzes. 

FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 12:53:

[..]

Het is geen 4 jarige meer. Het is een volwassenen vrouw die niets doet met haar leven. Daarnaast zegt TO dat ze uren in de badkamer zit. Voor wat? Dat is gewoon zonde van het geld en het water. Wat moet je anders doen? Over je heen laten lopen?

To kan ook het warme water uitzetten. Bij koud water is ze snel genezen van 4 uur in de badkamer hoor. 

Izza schreef op 06-08-2026 om 18:40:

[..]

Je kunt prima proberen in verbinding te blijven zonder alles los te laten en over grenzen heen te laten gaan. Dit kind mag ondanks haar gedrag thuis blijven. Hoeft niet te betekenen dat je bijvoorbeeld het water er niet af mag halen. Of dat je maar accepteert dat ze spullen kapot maakt en steelt. Als het haar allemaal niet bevalt hoeft ze niet te blijven he? Die verbinding kan in de toekomst weer ontstaan als ze weer bij zinnen komt. En wellicht ook niet als gaar leven zo slecht blijft. Uiteindelijk is het straks een meerderjarige met eigen keuzes.

Ik zeg ook niet dat je geen grenzen mag stellen. Ik zeg zelfs dat het goed is dat dat gedaan wordt.  De kunst is om dat te doen op een manier waarbij je in verbinding blijft.  Ik vind dat Fruitmoeder er een machtstrijd van maakt met haar hangslot.  Het is denk ik niet de bedoeling om het leven van de dochter zo zwaar en ongemakkelijk mogelijk te maken.  Dit gedrag komt ergens vandaan en ik zou als moeder mijn dochter altijd het gevoel geven dat ze mocht ze er bij zinnen komen bij mij terecht kan, voor hulp maar ook gewoon voor aandacht. En dat lukt niet als het een enorme machtstrijd wordt.  

To, het lijkt me vreselijk moeilijk. Heel veel sterkte.
En voor de mensen met strenge oplossingen: ik denk dat maatregelen nuttig zijn om de schade voor de rest van het gezin te beperken (financieel, of zodat hun shampoo niet op is etc). Maar dat is het enige doel.
Ik denk niet dat dochter leert van maatregelen dus dat hoeft het doel niet te zijn. Straf ook niet.
Echt, geen kind leidt voor zijn plezier zo’n leven. Ook niet om diens ouders te pesten. Kinderen willen normaal zijn, geliefd, en normaal meekomen met de rest. Als dat niet lukt is dat vreselijk verdrietig en vaak ook krenkend voor een kind.
Proberen in verbinding te blijven is dan het enige dat je kunt doen, naast jezelf beschermen.

'Kan je haar niet naar een werkkamp sturen?'

'Wat als je de boodschappen die je doet ergens verstopt in je slaapkamer en er gewoon geen eten in huis is. Hooguit brood en water kan ze uit de kraan drinken.'

'Om heel eerlijk te zijn zou ik bijna zeggen dat je haar bed aan de kant van de straat moet zetten.'

'Ik zou dan badkamergebruik ook naar maximaal 15 minuten per dag doen. Ik zou gewoon een slot kopen, en een schema maken wanneer ze mag douchen en dan weer slot erop.'

'Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?'

Ik mag hopen dat jouw kinderen nooit radeloos en diep ongelukkig bij jou thuis komen te zitten. Niet één keer stel je een vraag als: is er iets voorgevallen waardoor je kind zo knijp zit/hebben jullie hier gesprekken over gevoerd en hoe verliepen die gesprekken/hoe is jullie gezinsdynamiek/etc. 
Ja, kinderen hebben grenzen nodig. Maar jij maakt hier gewoon een machtsstrijd van zonder je ook maar een seconde af te vragen hoe het kan dat een kind zo eenzaam, afgezonderd en onbegrepen wil leven. 
Serieus, een werkkamp? We leven hier niet Rusland in de jaren 60...

Sommige oplossingen vind ik erg ‘hard’ voor een meisje met een diagnose. CreaBea, bij mijn meisjes met ASS diagnose kwam ook Psycho educatie en een coach voor elk kind. Die coach kon (met hún toestemming) aan mij wat vertellen over de belevingswereld van mijn dochters. Zelf deden ze dat niet en dat vond ik erg moeilijk en pijnlijk. Ik had mijn eigen coach, om af en toe mijn wanhoop te bespreken en het gevoel van afwijzing door mijn eigen kinderen.
Die coach kwam met mij tot creatieve oplossingen. Mijn ene dochter douchte bijvoorbeeld helemaal niet, de andere hield eveneens uuuuuren de badkamer bezet. Ik ben er na een half uur steeds bij gaan zitten. Gewoon daar zitten, in de badkamer, mijn tanden flossen ofzo, en haar niet rechtstreeks benaderen. Dat was natuurlijk irritant en dan ging ze weg. Ze bleek graag hulp te willen met haren föhnen, dat deed ik dan voor haar.
Bij andere dochter hield ik een ‘sit-in’ op haar kamer als ze uit contact was. Dan zat ik op de grond te wachten tot ze mij ging aanspreken. Nu ik erover nadenk, net als een paard aandrijven: je stopt met druk geven zodra ze in beweging komen.  een zachte druk, maar wel aanwezig. Hier lees ik mensen die sporen en een zweep willen gebruiken, maar dat is niet nodig. Als ze dan begon te praten tegen mij, was mijn doel bereikt: contact. Als ze netjes (!) vroeg of ik weg wilde gaan, dan stond ik op en verliet ik haar kamer. Uiteraard antwoordde ik dan dat ik benieuwd was hoe het met haar ging maar dat ze dat een andere dag kon vertellen, want dan kwam ik weer. Na drie maanden wilde ze iets meer vertellen. “Het gaat goed met mij hoor mama. Wil je nu weer weggaan?”. Een kwestie van geduld, maar daarna wilde ze steeds meer praten. Praten bleek ze moeilijk te vinden, zei ze. De coach tipte een schriftelijke communicatie. En inderdaad. Het ging echt beter toen we een schriftje begonnen en ik daarin zat te schrijven in haar kamer. Dan schreef zij terug. Hele volzinnen en geweldig onder woorden gebracht wat er in haar omging. Zo bleek ze niet te willen douchen omdat ze het eng vond en het pijn deed.

Hopelijk heb je iets aan mijn ervaringen. De samenvatting is: hard er tegenin gaan, werkt niet. 

Uit ervaring; dit is een hele nare periode. Er is al veel gezegd wat hout snijdt, bijvoorbeeld over in verbinding blijven. 
Iets wat wij hebben moeten leren is het lastigste advies om te krijgen; loslaten van al je verwachtingen. Want die vrijheid die je kind wil, blijkt verrassend vaak te zitten in dat ze niet meer de druk/het oordeel willen voelen van de mensen die hen lief hebben. Omdat ze ook wel weten dat wat ze nu doen niet ok is, maar onmachtig zijn om het te veranderen. 

En natuurlijk gaat iedereen met een klein kind, of een kind dat wat minder lastig is, nu roepen dat dat liefdeloos is, of belachelijk omdat je ze zo in nog meer sloten laat lopen en dat je ze zo bij voorbaat al een mislukkeling laat zijn. Maar loslaten van verwachtingen betekent NIET dat je geen grenzen stelt. Want die bewaak je nog steeds. Alleen zijn het een ander soort grenzen. Bv geen drugs in huis (want onveilig, illegaal en andere kinderen in huis). Vind je ze wel, dan breng je het naar de politie zonder er iets van een discussie aan te wijden. 

Loslaten van je eigen verwachtingen gaat heel ver. Neem denken dat het ok is als kind máar een Havo diploma heeft (al is vwo beter want dat zou hij moeten kunnen). Wij leerden mbv hulpverlening dat dat veel te veel gevraagd was. Of iets simpels als thuis eten of voor 5 laten weten of je mee eet. 

Loslaten van je verwachtingen is niet makkelijk. Maar het is wel iets wat jou helpt om je staande te houden. Zodat je er kunt zijn als je kind je nodig heeft, maar je er ook voor je andere kinderen bent. Ik zeg ook zeker niet dat het mij altijd goed is gelukt. Want ik verwachtte door minder te verwachten toch nog een soort van Hallmark-film-einde waarin alles ineens goed kwam. (Euh niet dus)

Als laatste; ga vooral door met de hulpverlening. Is het niet voor hem, dan voor jezelf. ‘Ik heb moeite met mijn kind en het proces waar hij doorheen gaat, help me daarbij’. Of ze dan met je kind dingen kunnen doen is minder belangrijk, jij laat zien dat hulp aanvaarden iets goeds is. 

Thy schreef op 06-08-2026 om 23:35:

'Kan je haar niet naar een werkkamp sturen?'

'Wat als je de boodschappen die je doet ergens verstopt in je slaapkamer en er gewoon geen eten in huis is. Hooguit brood en water kan ze uit de kraan drinken.'

'Om heel eerlijk te zijn zou ik bijna zeggen dat je haar bed aan de kant van de straat moet zetten.'

'Ik zou dan badkamergebruik ook naar maximaal 15 minuten per dag doen. Ik zou gewoon een slot kopen, en een schema maken wanneer ze mag douchen en dan weer slot erop.'

'Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?'

Ik mag hopen dat jouw kinderen nooit radeloos en diep ongelukkig bij jou thuis komen te zitten. Niet één keer stel je een vraag als: is er iets voorgevallen waardoor je kind zo knijp zit/hebben jullie hier gesprekken over gevoerd en hoe verliepen die gesprekken/hoe is jullie gezinsdynamiek/etc.
Ja, kinderen hebben grenzen nodig. Maar jij maakt hier gewoon een machtsstrijd van zonder je ook maar een seconde af te vragen hoe het kan dat een kind zo eenzaam, afgezonderd en onbegrepen wil leven.
Serieus, een werkkamp? We leven hier niet Rusland in de jaren 60...

Ik ben het helemaal met je eens Thy. Ik hoop dat alles beter zal gaan bij het ouder worden van de kinderen en hormonen niet meer zo'n grote rol gaan spelen.

FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 09:37:

[..]

Ik zou gewoon een hangslot doen die alleen van buitenaf dicht kan doen. Zo bepaal jij wanneer ze erin gaat en kan je haar er ook uittrekken als ze te lang in je badkamer blijft. Anders zou ik het water afsluiten naar zoveel tijd. Dat kost toch klauwen met geld, dat ga jij toch niet betalen?

Ik ben een beelddenker hoor, maar dit krijg ik niet voor elkaar....moet ik dan de hele ingang naar de badkamer verbouwen om er een hangslot te gaan gebruiken? Het is een idee, maar ik vind het onuitvoerbaar. Sorry

IMI-x2 schreef op 06-08-2026 om 12:03:

Mijn vader vertelde dat mijn grootouders het warm water uitzetten als een van de (vele) kinderen te lang douchten. Het was geldbesparing. Toch kan dat hier ook. Je kunt vooraf afspreken hoeveel minuten ze mag douchen. Of vind je het ook een probleem dat ze de badkamer bezet houdt?

Afspraken maken: ok. Ze nakomen: boeien!  Dat dus....ik zet wel de warmwaterkraan open maar dan blijft ze onder de koude staan. Of uren voor de spiegel/op het toilet/??? met de deur op slot.

Kimdekim schreef op 06-08-2026 om 10:51:

[..]

Ik vind dat jij heel gemakkelijk de meest bizarre ( strenge) oplossingen bedenkt terwijl jij ook in topics laat zien dat jij bij je eigen kind heel minder strikte grenzen stelt. Ook als dat wel nodig is. De beste stuurlui staan al wal.

To deze situatie is heel lastig. En het is goed dat je grenzen stelt. Dat jullie zaken niet meer betalen is heel logisch, en ik denk ook wenselijk. Je dochter moet leren dat het niet zo kan zijn dat zij geen enkele verantwoordelijkheid neemt en voelt. Het gevaar schuilt hem in hoe meer jullie doen om haar die verantwoordelijkheid te laten voelen en hoe meer jullie kind laat zien dat het niks boeit, dat je dan in de verleiding komt om alles maar heel af te nemen. Je zit nu al in een machtsstrijd maar dan kom je er niet meer uit denk ik. Hoe zwaar het ook is, ik ben aan dat je ook wel dat je kind voelt dat er altijd een weg terug is naar jullie. Mits haar gedrag veranderd.

Ik denk dat ze dat wel weet ergens, maar er naar handelen doet ze niet (of lukt haar niet)